W małej wiosce na Podlasiu, gdzie czas płynie leniwie, a drewniane domy skrywają rodzinne tajemnice, panowało przekonanie: matka musi poświęcić się dzieciom, zapominając o własnych marzeniach. Ale Helena, matka dorosłych córek, odrzuciła tę zasadę. Jej decyzja o przyjęciu spadku po siostrze wstrząsnęła jej życiem i wywołała burzę oburzenia u tych, którzy przywykli widzieć w niej tylko cichą ofiarę.
Wyszła za mąż jako młoda dziewczyna, pełna nadziei. Urodziła dwie córki – Bronisławę i Janinę – lecz szczęście nie trwało długo. Mąż, okazało się, był łajdakiem i zniknął trzy lata po narodzinach młodszej, Janiny, zostawiając Helenę samą z dwiema dziewczynkami. Wychowanie dzieci w pojedynkę było piekłem. Helena odmawiała sobie wszystkiego, harowała, by córki miały choć trochę. Ale niektórych spraw – jak własne mieszkanie – nie dała rady rozwiązać.
Rodzina tłoczyła się w maleńkim domku na skraju wsi, z ogródkiem, który ratował ich w najcięższych czasach. Córki dorosły, wyszły za mąż i wyjechały do miasta, wynajmując mieszkania. Helena została sama. Zdrowie zaczęło szwankować, musiała wcześniej przejść na emeryturę. Wtedy jej starsza siostra, Zofia, ciężko zachorowała. Helena bez wahania przeprowadziła się do niej do miasta, do przestronnego mieszkania w centrum. To, co zobaczyła, oszołomiło ją.
Zofia, wolna od rodzinnych zobowiązań, żyła dla siebie. Wydawała pieniądze na podróże, teatry i modne ubrania, nie troszcząc się o jutro. Nawet wobec siostry zachowywała się z lekką pogardą: „Jeśli nie będziesz się mną opiekować, Heluś, znajdę kogoś innego. Ale wtedy mieszkanie nie będzie twoje”. Helena była zszokowana takim egoizmem, ale żyjąc z Zofią, zaczęła stopniowo rozumieć jej filozofię. Gdy siostra umarła, zostawiając jej mieszkanie, Helena jakby się obudziła. Po raz pierwszy pomyślała: a gdyby tak żyć dla siebie?
Została w miejskim mieszkaniu, otoczona gwarem ulic i jasnymi światłami. Po raz pierwszy od dziesięcioleci poczuła się żywa. Zaczęła chodzić na wystawy, spacerować po parkach, nawet zapisała się na kurs tańca. Ale jej szczęście stało się solą w oku dla córek.
Bronisława i Janina przywykły, że matka zawsze stawiała ich potrzeby ponad swoje. Bronisława, która z mężem wzięła kredyt hipoteczny, liczyła, że Helena sprzeda odziedziczone mieszkanie i odda jej część pieniędzy, by ulżyć w spłacie. Janina, spodziewająca się trzecieJanina, spodziewająca się trzeciego dziecka i wciąż wynajmująca mieszkanie, marzyła o własnych czterech ścianach, ale Helena, patrząc w oczy córkom, powiedziała cicho: „Teraz przyszła moja kolej”.
