Dwa tygodnie, żeby się spakować i znaleźć nowe miejsce do życia. Córki obrażone
Agnieszka owdowiała jeszcze jako młoda kobieta. Sama wychowywała dwie córki. Przez lata nikt nie słyszał z jej ust ani słowa narzekania. Obie dziewczyny, Ewelina i Jagoda, nie tylko ukończyły szkoły, ale zdobyły też solidne wykształcenie. Wszystko dzięki matce, która harowała jak wół na dwa etaty, by zapewnić im edukację i choćby skromne życie w Warszawie.
Aż pewnego dnia Ewelina przyprowadziła do domu chłopaka, Kamila, oświadczając, że zostaną rodziną, a on nie ma gdzie się podziać. Szybko potem urodziła córeczkę, Zosię, i trzeba było oddać młodej rodzinie pokój. Agnieszka przeniosła się wtedy do niewielkiego pokoiku, zamieszkując z młodszą córką.
Początkowo sądziła, że to rozwiązanie tymczasowe Ewelina i Kamil się ogarną, znajdą swoje cztery kąty i życie wróci do normalności. Ale młode małżeństwo wcale się nie śpieszyło. Po co mieliby, skoro pod dachem matki zawsze znajdzie się pierogi, gorąca zupa, świeża pościel? Agnieszka karmiła wszystkich do syta i nie słyszała za to nawet zwykłego dziękuję.
Zamiast wdzięczności pojawiły się za to ciągłe spory. Jagoda nie miała ochoty sprzątać po Kamilu łazienki, z kolei Ewelina twierdziła, że przy małym dziecku nie ma czasu na porządki. Kamil uznał natomiast, że wynoszenie śmieci i mycie talerzy nie przystoi facetowi, więc całymi dniami wpatrywał się w ekran komputera.
Atmosfera w mieszkaniu stawała się tak gęsta, że Agnieszce nie chciało się wracać do domu. Gdy wreszcie zasugerowała Ewelinie, że może najwyższa pora poszukać wynajmowanego mieszkania, usłyszała tylko: Mamo, próbujemy odłożyć na wkład własny do kredytu hipotecznego. Skąd mamy wziąć na to pieniądze? Przecież czynsz za wynajem w Warszawie to majątek.
I tak wszyscy trwali w tej dusznej, pełnej urazów codzienności.
Ostatnią kroplą było, kiedy Jagoda oznajmiła matce: Poznałam Przemka ze Szczecina, potrzebuje gdzieś się zatrzymać tu zostanie z nami. Agnieszka tylko spojrzała na nią bez słowa. Gdzie on niby się położy? W kuchni? Jagoda się przygotowała: spokojnie tłumaczyła, że kuchnia jest mało komfortowa, ale gdyby mama przeniosła się właśnie tam, ona z Przemkiem mogliby mieć pokój dla siebie.
Tego było już za wiele. Agnieszka poczuła, jak jeśli nic nie zrobi, po prostu przestaną ją widzieć traktują ją jak powietrze, a gdyby tylko mogli, wysłaliby ją do domu opieki w Grodzisku, podpisując odpowiednie papiery na szybko.
Podjęła decyzję. Ustawiła swoje córki pod ścianą: Macie dwa tygodnie, żeby się spakować i znaleźć nowe miejsce do życia. Rozpętała się burza. Obie córki obrażone, krzyczące, że nie pozwolą jej widywać wnuków, że na starość zostanie sama, bez rodziny. Ale Agnieszka nie ustąpiła. Jeśli taka ma być kara za słabość i poświęcenie, niech los zadecyduje. Przyszedł najwyższy czas na ich samodzielność.
Już niedługo Agnieszka skończy pięćdziesiąt lat. Nie wie, czy dziewczyny przyjdą jej złożyć życzenia. Czy była okrutna, stawiając je pod ścianą? Co byś zrobiła, będąc na jej miejscu?
