Mieliśmy ogromną nadzieję, że moja mama przejdzie na emeryturę, przeprowadzi się na wieś i zostawi nam z mężem swoje mieszkanie z trzema pokojami!
Chcę wam opowiedzieć o mojej sąsiadce, Lucynie. Ma już sześćdziesiąt osiem lat i mieszkała sama w przestronnym mieszkaniu. Ostatnio jednak wynajęła je i wyjechała w podróż.
Jej córka, Alicja, przyszła do mnie z płaczem:
Co wyprawia moja matka? Zawiodła mnie okropnie! Teraz moja teściowa wrzeszczy, że na starość też oszaleję, bo jabłko nie spada daleko od jabłoni. A my z mężem właśnie wzięliśmy kredyt na nowe auto! Już dwa miesiące nie płacimy rat. Tak bardzo liczyliśmy, że mama nam pomoże! A ona nas zawiodła wynajęła mieszkanie i pojechała sobie na wakacje!
Patrzyłam na nią zaskoczona dlaczego jej mama miałaby spłacać ich długi? Ale Alicja nie przestawała:
Teściowa wścieka się, że mieszkamy u niej, a moja własna matka wynajęła swoje mieszkanie!
Pewnie liczyła na moje współczucie. Ale ja uważam, że Lucyna postąpiła mądrze. Ma prawo żyć, jak chce. Dlaczego ludzie myślą, że emerytura to czas, kiedy kobieta musi się poświęcić tylko dzieciom i wnukom? To niesprawiedliwe! Spytałam Alicję:
Dlaczego nie liczycie na siebie? Na własne siły? Dlaczego przez te piętnaście lat małżeństwa nie oszczędzaliście na własne mieszkanie? Wtedy teściowa nie miałaby do was pretensji.
Alicja tylko westchnęła:
Tak bardzo wierzyliśmy, że mama po emeryturze wyprowadzi się na wieś, a my dostaniemy jej trzypokojowe mieszkanie!
Postanowiłam ją podroczyć:
A co, jeśli Lucyna też znajdzie sobie męża? Miała koleżankę, która pojechała do Egiptu, poznała tam mężczyznę i wyszła za niego. Teraz żyje szczęśliwie. Może twoja mama też tak zrobi?
Alicja spojrzała na mnie jak na wariatkę. Niedawno widziałam w sieci zdjęcia Lucyny pisała, że świetnie się bawi i cieszy życiem. Cieszyłam się razem z nią. Sądzę, że postąpiła słusznie. Wiek nie oznacza końca radości ani nowych przygód.
