Spełnione marzenia: Moje życie zmieniło się w bajkę… po złamaniu zęba!
Wszystko zaczęło się od zwyczajnej, niepozornej dziury w drodze. Tego pochmurnego, jesiennego wieczoru wracałam do domu autobusem po ulicach Krakowa — szarych, ponurych, zalanych lodowatym deszczem. Niebo zdawało się płakać nad nami, zmęczonymi i przemokniętymi. Autobus, na który czekałam, był opóźniony, więc wsiadłam do pierwszego lepszego. Znalazłam wolne miejsce, przytuliłam się do okna, marząc tylko o dotarciu do domu w ciszy.
Ale pech chciał, że dokładnie pod moim siedzeniem autobus z hukiem wpadł w ukrytą pod kałużą dziurę. Wstrząs był tak silny, że uderzyłam zębami o język — i w następnej chwili poczułam w ustach odłamek. Jeden z przednich zębów pękł, a ból rozprzestrzenił się po całej głowie.
Ściskając szczęki z bólu i złości, wezwałam taksówkę i pojechałam szukać całodobowej kliniki stomatologicznej. Po pół godzinie siedziałam już w poczekalni. Nie wiedziałam wtedy, że ten z pozoru błahy wypadek otworzy nowy rozdział w moim życiu.
„Dobry wieczór, proszę wejść” — usłyszałam kobiecy głos.
To była doktor Aleksandra — wysoka kobieta w jasnożółtym fartuchu, z łagodnym, niemal matczynym uśmiechem. Gdy zobaczyłam w jej rękach strzykawkę, objęła mnie panika, ale jej spokój i pewność szybko mnie uspokoiły. Nawet zastrzyk znieczulający okazał się prawie niezauważalny.
Zęba nie udało się uratować, czekało mnie kilka wizyt na założenie korony. Ale już przy drugiej wizycie nie mogłam doczekać się spotkania. Z Aleksandrą rozmawiałyśmy o książkach, filmach, życiu. Okazało się, że podobnie jak ja, uwielbia fantastykę naukową. Po trzeciej wizycie zaprosiłam ją do siebie, aby obejrzeć stare trailery i przejrzeć ulubione powieści.
Tak zaczęła się nasza przyjaźń. Prawdziwa, szczera, rzadka. Aleksandra była zupełnie sama — bez rodziny, bliskich. Dzieciństwo spędziła w domu dziecka, ostatnie lata mieszkała sama w małym, ale przytulnym mieszkaniu. Ja z kolei byłam jej przeciwieństwem: duża, zżyta, głośna rodzina. Rodzice, siostra, brat — zawsze razem. Aleksandra szybko stała się częścią naszego kręgu. Mama ją pokochała, siostra radziła się w nauce, a brat był zachwycony — dzięki niej znalazł korepetytorów i w rok ukończył dwa semestry w szkole biznesu.
Pewnego razu Aleksandra powiedziała mi:
— Jesteś stworzona do rzeźbienia. Przestań tylko marzyć — działaj.
I znalazła mi nauczyciela! Zajęłam się tym bez reszty. Wydawało się, że Aleksandra nie tylko leczyła mi ząb, ale też nadała mojemu życiu nowy sens. Znowu zaczęłam oddychać pełną piersią.
Pewnego dnia jej gabinet był zamknięty…
Telefon milczał. Pojechałam do niej. Otworzyła mi w szlafroku, z zapłakanymi oczami. W ręku trzymała starą fotografię — mała Aleksandra i kobieta w średnim wieku.
— To twoja mama? — zapytałam.
— Nie — wyszeptała. — To była pani Bożena. Moja opiekunka. Była dla mnie jak matka. I… ona zmarła.
Aleksandra płakała, opowiadając, jak ta kobieta była dla niej rodziną, jak dużo miłości jej dała. Rozmawiałyśmy do drugiej w nocy. Tydzień później Aleksandra zaprosiła nas na kolację i powiedziała:
— Mam coś do zaproponowania.
I w tym momencie zaczęła się prawdziwa bajka. Okazało się, że pani Bożena pojechała za granicę, gdzie ostatnie lata pracowała jako niania. Tam wygrała ogromną sumę na loterii — i zapisała ją Aleksandrze w spadku.
Byliśmy zdumieni. A Aleksandra spokojnie dodała:
— Tyle razem marzyłyśmy… Czas wcielić te marzenia w życie.
Usiedliśmy, otworzyliśmy stare zapiski — gdzie z uśmiechem i nadzieją snuliśmy fantazje: o rodzinnym pensjonacie, obozie dla dzieci, miejscu, gdzie wszystkim będzie dobrze. I postanowiliśmy: nadszedł czas. Testament pani Bożeny stał się początkiem, resztę zrobiliśmy sami. Kupiliśmy stary folwark na Podhalu z drewnianymi domami, lasem, rzeką. W ciągu roku przemieniliśmy go w prawdziwy raj.
Siostra została przewodniczką, organizuje wycieczki po okolicy. Tata prowadzi stajnię, dzieci go uwielbiają. Mama i ja gotujemy: naleśniki, domowe bułki, dżem malinowy. Brat jest dyrektorem, organizuje wszystko. A Aleksandra znowu pracuje jako stomatolog, ale teraz ma dwa gabinety: w pobliskim mieście i w jednym z naszych domów. Latem leczy zęby na świeżym powietrzu — otoczona sosnami, śpiewem ptaków i śmiechem dzieci.
A do tego wyszła za mąż — za miejscowego lekarza, Pawła. Teraz jest częścią naszej rodziny. A ja… zakochałam się. W moim nauczycielu rzeźby. Chyba z wzajemnością. Ale oboje wciąż nie mamy odwagi powiedzieć tego głośno. Wszystko przed nami.
Powiedzcie sami — czy można nie kochać autobusów? Czasem jedna dziura na drodze to błyskawiczna trasa do szczęścia. I, tak, nawet jeśli nie wierzycie w wróżkę zębów — ona istnieje. Spotkałam ją.
