Gdy wychodziłam za mąż za Jacka, wiedziałam, że ma córkę z poprzedniego związku. Magda, jego była żona, porzuciła dziecko sześć lat temu – spakowała waluty i wyjechała do Anglii z nowym ukochanym, zaczynając wszystko od zera. W tym czasie urodziła jeszcze dwójkę, o starszej córce przypomina sobie dwa razy w miesiącu przez wideorozmowę, a prezenty wysyła tylko na święta. Widziałam, jak dziewczynka tęskni za matką, jak wpatruje się w ekran telefonu, mając nadzieję, że mama powie: „Przyjedź do mnie”. Ale ta nigdy jej nie zaprosiła, nigdy nie przyjechała. Po prostu wymazała córkę ze swojego życia.
Na początku dziewczynka mieszkała u teby Jacka – jego matki. Ta jednak dość szybko się zmęczyła, nie radziła sobie z nauką, kaprysami, histerią. I po prostu odesłała wnuczku ojcu. Jacek przyprowadził ją do domu, spojrzał mi w oczy i cicho powiiedział: „Kasia zostanie z nami. Na dłużej”.
Starałam się być dobrą macochą. Kupowałam ubrania, gotowałam ulubione potrawy, odbierałam ze szkoły, rozmawialiśmy szczerze. Próbowałam zostać przyjaciółką. Ale dziewczynka się zamknęła. Jakby postawiła między nami mur i nawet nie próbowała się zbliżyć. Nie tylko mnie ignorowała – zdawała się demonstracyjnie pokazywać, że w jej świecie jestem nikim.
Minęły trzy lata. Teraz ta dziewczynka ma dwanaście lat. I wciąż mieszka z nami, rządzi, jakby to było jej mieszkanie, a nie nasze – moje i Jacka. Co wieczór skarży się ojcu: „Ciocia Ania kazała mi posprzątać po sobie”, „Ciocia Ania nie kupiła mi tego, co chciałam”. A potem teba dzwoni do mnie z wyrzutami, że „za mało uwagi poświęcam dziecku” i że „wkrótce sama będę rodzić, więc niech się uczę być matką”. Ale sama nie chce z wnuczką spędzić nawet godziny, gdy muszę pilnie iść do lekarza czy do pracy.
To wszystko mnie wykańcza. Pracuję, prowadzę dom, gotuję, a teraz jestem też w ciąży. Jacek, choć nie staje po stronie córki, wciąż prosi, żebym była łagodniejsza, wyrozumialsza. A ja już nie mogę. Ta dziewczynka stała się źródłem irytacji. Jest niechlujna, opryskliwa, nie potrafi podziękować, nie słucha i zawsze jest czegoś niezadowolona. Nie jest moja i już nawet przed sobą tego nie ukrywam.
Czasem siedzę w nocy w kuchni i myślę: „Gdybym wtedy nie zgodziła się, żeby zamieszkała z nami… Gdybym postanowiła…” Ale teraz już za późno. Nie mogę odejść od męża – będziemy mieć wspólne dziecko. I, jakkolwiek się to egoistycznie nie wyda, coraz częściej marzę, żeby córka Jacka sama zechciała wrócić do babci. Żeby powiedziała: „U babci będzie mi lepiej”. Nie będę jej przekonywać do zostania. Nie będę płakać.
Po prostu chcę żyć spokojnie. Bez ciągłych upomnień, bez walki o miejsce w tym domu. Chcę, żeby moje dziecko rosło w miłości i harmonii, a nie w wiecznym napięciu i kłótniach. Może to mój jedyny sposób, by uratować rodzinę i nie zagubić siebie.
