Dzisiaj miałem dziwny sen, ale zanim o nim opowiem, muszę wrócić do początku tej historii.
Marysiu, pilnie! Właśnie byłem w sklepie i widziałem twoją synową. Kupowała trutkę na szczury. Dwie paczki! Mówi, że myszy się zalęgły. Ale przecież wiem u ciebie żadnych myszy nie ma!
Nogi ugięły się pod Marią. Więc o to chodzi! Tak więc zamierza przejąć dom!
Baronku, mój przyjacielu westchnęła kobieta, wychodząc na podwórze z miską kaszy. Zostałyśmy tylko my dwie na całym świecie.
Pies uniósł łeb, wdzięcznie polizał dłoń gospodyni i zabrał się do jedzenia. Marii Stanisławie stuknęła sześćdziesiątka, lecz wyglądała młodziej krzepka, postawna, z równo ułożonymi siwymi włosami. Tylko oczy zdradzały przeżyte cierpienie w nich tkwił taki smutek, że aż bolało patrzeć.
Pół roku temu Jarek rozbił się na motocyklu. Kupił sobie żelaznego rumaka na czterdzieste urodziny, mówił marzenie od dzieciństwa. Maria odradzała, ale czy można syna przekonać? Miesiąc później telefon ze szpitala. Nie poradził sobie z zakrętem.
Po pogrzebie Natalia zabrała Maćka i wyjechała do rodziców do miasta. Najpierw dzwoniła, pozwalała porozmawiać z wnukiem, potem zaczęła odbierać coraz rzadziej.
Maria próbowała nalegać na spotkania zgodnie z prawem miała prawo widywać się z wnukiem. Ale Natalia tłumaczyła się chorobą dziecka, brakiem czasu. Potem zmieniła numer. Maria pojechała pod stary adres sąsiedzi powiedzieli, że Natalia sprzedała mieszkanie i wyjechała. Dokąd nikt nie wiedział.
Hej, Maryś! dobiegł głos przez płot. Żyjesz jeszcze?
To był sąsiad Piotr Kazimierz, rześki siedemdziesięciolatek, wdowiec. On i nieżyjący już mąż Marii przyjaźnili się od lat, a gdy go zabrakło, Piotr otoczył sąsiadkę opieką.
Żyję, Piotrze, gdzie się podzieję uśmiechnęła się Maria. Wpadnij, herbatę napijemy.
Kiedy ja mam czas na herbatę machnął ręką sąsiad. Jadę do miasta, do apteki i po zakupy. Coś ci przywieźć?
Dzięki, mam wszystko.
No to uważaj na siebie. Siedzisz tu jak sowa, nigdzie nie wychodzisz. To nie jest dobre, Maryś. Trzeba żyć.
Piotr odjechał, a Maria wróciła do domu. W przedpokoju wisiały fotografie całe jej życie jak na dłoni. Ślub z mężem, Jareczek stawiający pierwsze kroki, dorosły syn z żoną i małym Maćkiem. Wszyscy uśmiechnięci, szczęśliwi.
Kobieta ciężko westchnęła i poszła do kuchni. Dzień wlókł się w nieskończoność. Włączyła telewizor, ale nie mogła patrzeć wszystko wydawało się obce i niepotrzebne. Wzięła się za szydełkowanie, ale ręce nie słuchały. W końcu położyła się wcześniej, mając nadzieję, że sen przyniesie zapomnienie.
Mamo! Mamo!
Maria rozwarła oczy. Przed nią stał Jarek młody, uśmiechnięty, w tej kraciastej koszuli, którą dostał od niej na urodziny.
Jarku! wykrztusiła przez łzy. Synu mój!
Nie płacz, mamo. Przyszedłem cię ostrzec. Bądź ostrożna. Zło jest blisko. Chroń się.
Co mówisz? Jakie zło? Jarku!
Lecz syn już rozpływał się w porannej mgle. Maria obudziła się zapłakana. Za oknem świtało, koguty piały na wyścigi. Sen był tak wyraźny, jakby Jarek naprawdę przyszedł.
Wstała, obmyła twarz zimną wodą i wyszła przed dom. Poranne powietrze było rześkie i przejrzyste. Gdzieś za rzeką unosiła się mgła. Było tak pięknie, że aż serce ściskało.
Babciu Marysiu! Babciu!
Do furtki biegła dziewczynka, może dziewięcioletnia Weronika, wnuczka nieżyjącej przyjaciółki Marii. Rodzice dziecka zginęli w wypadku dwa lata temu, więc mieszkała w domu dziecka. Maria często ją odwiedzała, przynosiła słodycze, pomagała w lekcjach.
Weroniko, słoneczko! Co tak wcześnie?
Jadą nas zabrać na zbiory ziemniaków na pole. Przyszłam się pożegnać. Wrócimy za tydzień.
Zaczekaj Maria wbiegła do domu i wróciła z paczką. Masz, pierogi z kapustą, jabłka z sadu i cukierki. Podziel się z dziećmi.
Dziękuję! Dziewczynka mocno przytuliła kobietę. Bardzo cię kocham!
Ja też ciebie kocham, dziewczynko. Uważaj na siebie.
Weronika odeszła, a Maria długo patrzyła za nią. Ileż razy myślała, by zabrać ją do siebie! Ale samotnej starszej kobiecie nie pozwolą na opiekę.
Potrzebna pełna rodzina mówią w opiece, stabilne dochody, zaświadczenia lekarskie. A jaka ona ma rodzinę?
Dzień minął na zwykłych obowiązkach. Maria plewiła grządki, karmiła kury, gotowała obiad. Pod wieczór była tak zmęczona, że wcześnie położyła się spać. I znów przyszedł sen.
Tym razem Jarek stał przy furtce i machał ręką, jakby kogoś zatrzymywał.
Nie wpuszczaj! krzyczał. Mamo, nie wpuszczaj jej do domu! To niebezpieczne!
Maria obudziła się od łomotania w drzwi. Na zegarze było wpół do jedenastej w nocy. Któż mógł przyjść o takiej porze?
Kto tam? zapytała, nie otwierając.
Mario Stanisławo, to ja, Natalia. Otwórzcie, proszę!
Była synowa? Maria zdziwiona otworzyła drzwi. W progu stała Natalia rozczochrana, z dużą torbą, w pomiętym ubraniu.
Przepraszam, że tak późno. Mam kłopoty dom mi spłonął. Całkiem. Ledwie uciekłam.
Boże! A Maciek? Gdzie Maciek?
U moich rodziców. Wyjechali nad morze, zabrali go ze sobą. Mario Stanisławo, czy mogłabym u was zamieszkać? Na krótko, dopóki nie znajdę rozwiązania.
Maria przyjrzała się jej uważnie. Natalia nigdy nie okazywała ciepła wobec teściowej, a po śmierci Jarka unikała spotkań. A teraz zjawiła się w środku nocy.
Nie wpuszczaj! Przypomniały się słowa syn
