Marek wrócił do mieszkania na osiedlu w Warszawie. Zaskoczyła go pustka nigdzie nie było widać żony, nie słychać śmiechu ich małego synka, Leona. Cisza była tak gęsta, że łamała się przy każdym kroku, a Marek czuł narastający niepokój, jakby powietrze z gęstości zmieniło się w zupę grzybową.
Nie mogąc zebrać myśli, wyszedł na klatkę, gdzie napotkał sąsiadkę, panią Jadwigę, która dziwnie się uśmiechała, trzymając Leona owiniętego w koc z motywami krakowskich lajkoników. Pani Jadwiga zniża głos i szepcze, że żona Mareka, Zdzisława, musiała pilnie wyjść, zostawiła synka pod jej opieką i zniknęła jak poranna mgła nad Wisłą.
Marek przyjął syna na ręce, a myśli wirowały mu w głowie jak karuzela na jarmarku w Łodzi przecież zawsze był dobrym ojcem, a z Zdzisławą nigdy nie rozmawiali o żadnych tajemnicach. Z wdzięcznością zauważył, że w mikrofalówce czeka gorący żurek i dwie kromki chleba z pasztetem gest, który w tej chwili zdawał się symboliczną nicią łączącą dwa brzegi przerwanego mostu.
Minuty zaczęły rozciągać się w godziny: pół godziny, godzina, dwie, pięć. Dzień zamieniał się powoli w szary wieczór, a Marek rzucał spojrzenia na telefon, który milczał jak zaklęty. Dzwonił do żony raz za razem, ale odpowiadała mu tylko głucha cisza i cichy szum starych rur w łazience. Położył Leona do łóżeczka, od którego biło światło lampki jak księżycowa łuna, i nasłuchiwał każdego przypadkowego dźwięku na klatce.
W końcu, dokładnie o 23:13, rozległ się dźwięk telefonu, dźwięczny i ostry jak hejnał z Mariackiej Wieży. Z rozmowy płynęły krótkie, urywane zdania, słowa Zdzisławy wydawały się, jakby płynęły spod tafli zamarzniętego jeziora. Unikała odpowiedzi na jego pytania, a po chwili, spokojnym głosem, oznajmiła, że nie wróci już do domu postanowiła zostawić synka Markowi na zawsze, jakby ich dotychczasowe życie było tylko szybko przelatującym snem.
Marek siedział na kanapie, gdzie tapicerka miała wzór w kwiaty wiśni, i ściskał telefon, wpatrując się w niego jak w magiczną kulę. Przez chwilę miał nadzieję, że to wszystko jest tylko koszmarem pchniętym jakimś surrealistycznym prądem przez Polskę całą od Szczecina po Przemyśl. Ale nic się nie zmieniało. Przyszło mu wziąć na barki nowe życie, przyjąć rolę matki i ojca, samemu wychować Leona, jakby świat zapadł się w sen, z którego, być może, nigdy się nie obudzi.
