Mamo, a tata miał rację, kiedy mówił, że coś z tobą nie tak! Teraz sam widzę, że nie jesteś normalna. Może leczenie by ci pomogło?
Antonina Piotrowska zdumiona spojrzała na syna. Tak, zawsze był trudnym chłopcem, ale żeby tak otwarcie mówić własnej matce takie słowa
Antonina nawet nie myślała, że przyjdzie jej się rozwieść po dwudziestu pięciu latach małżeństwa. A jednak to ona podjęła tę decyzję.
Pewnego dnia nagle zrozumiała, że wcale nie zna tego mężczyzny. Przecież tyle lat razem powinna znać go na wylot. A jednak Wyszło tak, jak wyszło. Dariusz okazał się człowiekiem bez serca.
Gdy Antonina znalazła na ulicy wychudzonego szczeniaka, którego żebra można było policzyć, wybuchł skandal.
Tonia, naprawdę nie masz nic lepszego do roboty?! ryczał w całym mieszkaniu. Po co ta nędza ma się tu tłuc?
Darku, jak możesz tak mówić Antonina patrzyła na niego z niedowierzaniem. Spójrz na niego. To sam szkielet. Jak można przejść obojętnie?
Wszyscy przechodzą, a ty nie mogłaś? Matka Teresa się znalazła? To ty jesteś w naszej rodzinie tą świętą, co?
Tego dnia Antonina długo płakała. Nad losem szczeniaka, który ledwo stał na łapkach, i nad mężem, który pokazał swoje prawdziwe oblicze.
Nie, nigdy nie był ideałem, ale Antonina przymykała na to oko. Wierzyła, że idealnych ludzi nie ma.
Ale tamtego dnia Dariusz przekroczył granicę. Jak można być tak pozbawionym człowieczeństwa? myślała. Jak można nie pomóc bezbronnemu stworzeniu?
Oczywiście, nie skończyło się na jednej kłótni. Mąż dawał do zrozumienia, że ten kundel działa mu na nerwy.
Kiedy się go w końcu pozbędziesz? Ile można znosić tę półpsizę w domu?
Półpsizą nazywał szczeniaka tylko dlatego, że był chudy i cały czas się trząsł, mimo że w mieszkaniu było ciepło.
Zamiast pomóc żonie postawić go na nogi i znaleźć mu dom, Dariusz uciekał do garażu, gdzie spędzał czas z kumplami podobnymi typami, którzy uciekali od własnych żon.
Wracał późno, podchmielony, i znów wyżywał się na Antoninie i śmierdzącym kundlu.
Rozumiem, że nie lubisz zwierząt myślała Antonina, siedząc w salonie. Ale czy mnie już w ogóle nie obchodzę? Nie widzisz, jak mi ciężko?
Tak, Antoninie było ciężko. Często brała wolne, żeby zawieźć szczeniaka do weterynarza albo z nim pobyć. Bała się też zostawiać go samego z mężem. Po latach małżeństwa przestała go rozumieć.
Pewnego dnia w pracy poczuła niepokój. Serce ścisnęło się, jakby ktoś je śc
