„Mamo, przeżyliśmy razem piętnaście lat, ale może nie powinniśmy mieć trojga dzieci” — takie słowa usłyszała od swojego syna…
Gdy Anna Kowalska usłyszała te słowa od swojego trzydziestosześcioletniego syna, Jakuba, poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg. Jak to możliwe? Jak jej ukochany syn, duma jej życia, jej opoka i radość, mógł coś takiego powiedzieć? Przypomniała sobie, jak przez całą młodość cierpiał przez Marysię — tę samą dziewczynę, która w szkole zatruwała mu życie, płatała figle, śmiała się i rozpuszczała plotki. A teraz zamierza dla niej zburzyć wszystko: rodzinę, dzieci, lata, życie.
Anna pamiętała wszystko w najdrobniejszych szczegółach. Jak Marysia w szkole knuła przeciwko jej synowi, jak on milczał i znosił, choć trenował zapasy i mógł się odegrać. Ale był dobrze wychowanym chłopcem, sprawiedliwym. Nawet wtedy, gdy ona sama gotowa była wybuchnąć, iść do dyrektora, przenieść go do innej szkoły — on tylko machał ręką. Cierpiał.
Gdy szkoła została za nimi, Jakub jakby odżył. Skończył ją z wyróżnieniem, dostał się na uniwersytet, studiował, pracował, budował życie. Wyrosnął na silnego, mądrego mężczyznę, szanowanego w pracy. A potem… potem na progu ich domu pojawiła się Ona. Marysia. Ta sama. Jakby z koszmaru, wróciła, by na nowo wszystko burzyć. A syn, jak zahipnotyzowany, ciągnął się do niej. Zakochał się, wybaczył wszystko, co kiedyś przeszedł, nawet zaczął z nią budować związek. I mimo zdrady, gdy zostawiła go dla innego tuż przed ślubem — nie zatwardział. Pogięty, ale nie złamany.
Po tej tragedii Jakub zaczął spotykać się z Kasią — dziewczyną z dobrego domu, córką przyjaciółki Anny Kowalskiej. Wszystko układało się tak, jak powinno: wzięli ślub, mieli troje dzieci, kupili mieszkanie. Anna pomagała, ile mogła. Kasia — gospodarna, dobra, troskliwa matka. Nie krzyczy, nie kłóci się, dźwiga cały dom na barkach, nie pracując na zewnątrz. Zdawało się, że życie wreszcie się ułożyło.
Ale w jednej chwili wszystko się przewróciło. Do Warszawy przyjechała Marysia. Znów pojawiła się w życiu jej syna jak burza, jak popiół, którego nie zmyjesz. Spotkali się przypadkiem, zamienili kilka słów, i już — Jakub, jak zaczarowany, stał się innym człowiekiem. Mówił, że nie kocha Kasi, że nigdy jej nie kochał. Że związał się z nią tylko dlatego, że był zagubiony. Że dzieci to błąd, wynikający z utraty Marysi. Mówił to spokojnie, zimno. Jakby chodziło nie o życie, nie o dzieci, nie o kobietę, która przeszła z nim przez wszystko. Tylko o przypadkowy błąd w równaniu.
Anna nie wierzyła własnym uszom. Jak mógł zapomnieć, że Marysia go zdradziła? Jak może wierzyć kobiecie, która bez wahania wymieniła go na innego? Teraz wróciła, bo nie wyszło jej na Podlasiu, i znowu burzy wszystko?
Najgorsze było to, że mówił, że jest gotów odejść. Gotów zostawić Kasię, troje dzieci, byle tylko być z tą, która znów go zawołała. Jakby w głowie wyłączył mu się rozum, pozostawiając tylko chorą obsesję.
Anna patrzyła na wnuki i nie wiedziała, jak im powiedzieć, że ojciec chce je porzucić. Nie wiedziała, jak spojrzeć w oczy Kasi, która przez cały ten czas niczego nie podejrzewała. JAnna westchnęła ciężko, wiedząc, że teraz musi stanąć między synem a jego szaleństwem, nawet jeśli będzie to oznaczało walkę z jego własnymi demonami.
