**Dziennik. 15 czerwca.**
„Mamo, przestań już z tymi wykładami. Z Markiem planowaliśmy dziecko za jakieś trzy lata… Minimum trzy lata! Mamy teraz mnóstwo projektów, marzeń, Egipt w końcu. Jakie dziecko, mamo?” – W głosie córki było tyle irytacji, że Katarzyna skończyła rozmowę w pośpiechu.
Młodzi, piękni, ambitni, z planami podbicia świata. I nagle – nieplanowana ciąża.
„Córeczko, tylko nic nie rób, proszę, aż nie pojedziemy do Zalesia…” – szepnęła matka.
***
Odkąd Kinga pamięta, zawsze świętowali urodziny mamy w Zalesiu, choć dziewczyna nigdy nie pałała do tych wyjazdów entuzjazmem: cicha rodzinna kolacja przy świecach, a rano wizyta w klasztorze.
„Tato, dlaczego na urodziny mamy zawsze jedziemy do tej wsi? Tam jest tak nudno!”
„Bez Zalesia nie byłoby ani ciebie, ani mamy… ani pewnie mnie. Rozumiesz?”
„Rozumiem.” – burknęła, choć nie zrozumiała nic.
A tego roku taty zabrakło – zawał. Widząc, jak mama całymi dniami płacze, nie wychodząc z pokoju, Kinga sama zaproponowała wyjazd do Zalesia na weekend.
„Kingu, myślałam, że nie cierpisz Zalesia.”
„Kocham cię, mamo… Tylko pojedźmy we dwie, Marka nie zwolnią z pracy.”
***
Upał wreszcie zelżał, a w powietrzu rozlało się coś magicznego. Katarzyna wyszła na werandę, wdychając upojny zapach świeżo skoszonej trawy i poziomek.
„Szkoda, że Wojtek tego nie widzi…”
„Mamo, pamiętasz, jak z tatą piekliśmy ci tort na urodziny? Mąka była wszędzie: w kuchni, na ganku, w altanie, nawet w łazience… A ty się nie gniewałaś – tylko się roześmiałaś i powiedziałaś, że trafiłaś do zimowej bajki.” – Kinga uśmiechnęła się i narzuciła mamie koc na ramiona.
„Córeczko, chciałam z tobą porozmawiać o twojej ciąży.”
„Zab.ić czy zostawić…” – Kinga ciężko westchnęła i przewróciła oczami. – „Mamo, nie zaczynaj, z Markiem już wszystko postanowiliśmy. Nasz wybór to wolność!”
„Córeczko, tylko mnie nie przerywaj…” – Katarzyna poczuła, jak gardło ściska jej gulą, a oczy zachodzą mgłą. – „Przecież wiesz, że jesteś późnym dzieckiem. Lekarze kategorycznie zabraniali mi rodzić. Powinnam była umrzeć przy porodzie. Na sto procent.”
„Mamusiu…” – Kinga mocno ścisnęła matkę, czując, jak ta drży.
„Nie przerywaj… Gdy Wojtek dowiedział się, że jestem w ciąży, męczył się strasznie, nawet znów zaczął palić. Namiętnie pragnął dzieci, a mnie kochał bardziej niż życie. Od razu powiedział, że beze mnie nie da rady żyć. Wtedy moja przyjaciółka, Agnieszka, zaprosiła mnie do Zalesia. Jechałam pożegnać się ze wszystkimi. I przygotować męża. Od razu podjęłam decyzję – ty będziesz żyć na tym świecie zamiast mnie.”
„Ty dla mnie…” – Kinga łapała powietrze, walcząc z płaczem.
„Decyzję podjęłam, ale nie wiedziałam, jak powiedzieć Wojtkowi. Chodziłam do klasztoru, prosić Matkę Boską o radę, o pomoc.
Aż pewnego dnia wracam, a u sąsiadów stodoła w ogniu. Widzę, jak suka wpada do płonącego budynku, wyskakuje, rzuca na ziemię małą kulkę, znów się rzuca w ogień. Belki zaczęły się walić. Wtedy wyłoniła się z kolejnym szczeniakiem w zębach. Cała poparzona, oczy pokryte pęcherzami. Podczołgała się do szczeniąt, dotykała nosem, sprawdzając, czy żyją. Zrozumiała, że nie wszystkie uratowała, i znów skoczyła w płomienie. Wypełzła po pięciu minutach, położyła trzeciego szczeniaka u moich stóp, wetknęła nos w moją mokrą od łez twarz, zlizała słoną kroplę i… zamilkła na zawsze.
Wojtek podbiegł, a ja szlocham, przyciskam szczeniaki do piersi. Więcej mnie o nic nie pytał. Zrozumiał, że urodzę. Tylko oczy miał ciągle czerwone, aż do dnia, gdy przyszłaś na świat.
Urodziłaś się w terminie, zdrowa. Lekarze tylko rozkładali ręce i powtarzali, że cuda się jeszcze zdarzają.” – Oczy Katarzyny zabłysły, a zmartwione rysy wygładziły się.
„Mamo, dlaczego nigdy mi tego nie opowiedziałaś?”
„Nie wiem… Może po prostu nie nadszedł czas.”
***
A dokładnie rok później Kinga z Markiem podarują Katarzynie mały domek w Zalesiu. Córka będzie siedzieć na werandzie, delikatnie tuląc do piersi malutkiego synka.
„Mamo, to nasz z Markiem najlepszy projekt, nasze szczęście. Boję się myśleć, że mogłam stracić to, co najcenniejsze, dla jakiejś mitycznej wolności.”
Katarzyna uśmiechnie się tajemniczo i szepnie do kogoś niewidzialnego:
„Nie żyliśmy na tej ziemi na darmo…”
