Mamo, dlaczego mnie nie zaprosiłaś na swoje urodziny? Ścisnęła telefon tak mocno, że palce zrobiły się białe. Sam przecież wiesz matka westchnęła. Jak odeszłaś z rodziny ojciec nie może ci wybaczyć. A Dziemek no cóż, zawsze stał po stronie Świetlany, która też cię nie szanuje.
Kasia stała przed lustrem, poprawiając cienie na powiekach. Rzadki wieczór bez dzieci koleżanki namówiły ją na wyjście, żeby choć trochę oderwać się od codzienności. Rozwód jeszcze nie był ostateczny, ale mieszkać z mężem pod jednym dachem już nie potrafiła.
Samodzielnie niszczysz rodzinę mówił ojciec.
Zawsze wszystko komplikujesz wtórował brat.
Ona już dawno przestała tłumaczyć. Po co? Męska solidarność i tak nie pozwoliła im stanąć po jej stronie.
Ale najbardziej bolało słyszeć od matki, że idealnych ludzi nie ma, że buja w obłokach. Nikt nie rozumiał, co tak naprawdę ją trapi. A to oznaczało że coś z nią jest nie tak.
Zadzwonił telefon. W słuchawce rozbrzmiał radosny głos Hanki:
Gotowa? Taksówka czeka pod blokiem!
Tak, już schodzę.
Dzieci już spały babcia zgodziła się z nimi zostać. Ale nie matka ta konsekwentnie karała Kasię za chęć rozwodu tylko teściowa, która wydawała się jedyną osobą w jej otoczeniu, która jej nie potępiała.
Na pewno sobie poradzicie? spytała Kasia już w drzwiach. Dzwonić w każdej chwili. Bez wahania!
No już, idź! Kobieta machnęła ręką. To nie niemowlaki. Raz do roku też musisz odetchnąć.
Skinęła głową, ale w środku coś się ścisnęło. Raz do roku. A ona od trzech lat nie była nigdzie poza porankami w przedszkolu i zebraniami dla rodziców.
Klub był głośny, modny. Kasia nawet się zdenerwowała dawno nigdzie nie wychodziła, nie tańczyła, nie czuła się po prostu kobietą, a nie matką, żoną czy nieudacznikiem, który porzucił normalną rodzinę.
Muzyka była ogłuszająca. Ostre błyski światła, śmiech, obce ciała, zapach piwa i drogich perfum.
No wreszcie! Hanka chwyciła ją za rękę. Zaczęłyśmy bez ciebie!
Kasia uśmiechnęła się i wychyliła pierwszy kieliszek jednym haustem. Boże, jak dawno tego nie robiła.
Tańczysz?
Może za chwilę, ja
I wtedy zobaczyła.
Przy dużym stole na środku sali jej brat Dziemek, jego żona Świetlana w lśniącej sukni, ojciec z kieliszkiem szampana, ciotka Ludka, wujek Wiesiek Cała jej rodzina.
Co głos uwiązł w gardle.
Hanka zauważyła jej wzrok, spojrzała w tę stronę:
O, patrz, to twoi? Co za zbieg okoliczności!
Zbieg?
I nagle stuknięcie w głowie. Środa. Urodziny matki.
Mamo, twoje urodziny są w środę? pytała jeszcze w weekend. Zawsze obchodziliśmy w sobtę. W tym roku też tak będzie?
Matka uparcie unikała jej wzroku.
Och, co tam sobota, czy co roku trzeba świętować? Tym razem nie wyjdzie, Kasiu, sprawy różne
Sprawy? Tak, jasne. Sprawy to zebrać się wszystkim bez Kasi. Świętować. Ona tu była niepotrzebna. Ta, która wszystko psuje.
Wszystko w porządku? Hanka spoważniała.
Powoli się cofnęła.
Ja? Tak muszę wracać do domu.
Co?! Dopiero przyszłaś!
Ale Kasia już szła do wyjścia, serce waliło, w oczach paliły się gorące łzy. Nikt z rodziny jej nie zauważył.
W taksówce wtuliła twarz w szybę i wreszcie pozwoliła sobie zapłakać. Cicho, bez głosu. Nie chcieli jej widzieć. I najwyraźniej nigdy nie chcieli.
Taksówka zatrzymała się pod jej blokiem, ale nie miała ochoty wysiadać. Wszystko w środku płonęło od urazy, od wstydu, od tego wiecznego pytania: dlaczego? Co jest ze mną nie tak?
Nie zdążyła zatrzasnąć drzwi auta, gdy telefon zasygnalował wiadomość. Od brata: Cześć. Dziś urodziny mamy. Pogratulowałaś?
Usiadła na ławce pod blokiem, napisała w odpowiedzi:
Byłam tam. Nie zauważyliście mnie. Zamknęła oczy. Oddech. Skasowała wiadomość.
Telefon znów zadzwonił. Matka.
Halo? Głos jej zadrżał.
Wszystko w porządku? Matka szeptała, jakby bała się, że ktoś usłyszy. Dziemek mówił, że nie odpisujesz
Byłam w klubie.
Cisza.
W jakim klubie?
W tym samym, w którym wy wszyscy jesteście teraz.
Milczenie. Potem szmer, jakby matka zakryła słuchawkę dłonią.
Ty widziałaś nas?
Tak.
Znów cisza. Długa.
Mamo dlaczego? Ścisnęła telefon tak mocno, że palce zbielały.
Przecież sama wiesz westchnęła matka. Jak odeszłaś z rodziny ojciec nie może ci wybaczyć. A Dziemek no cóż, zawsze stał po stronie Świetlanej, która też cię nie szanuje.
A ty?
Milczenie.
Odpowiedź była jasna.
W domu dzieci spały. Teściowa, widząc jej twarz, nic nie pytała tylko nalała herbaty z miodem:
Pij. Cała drżysz.
Kasia wzięła kubek i nagle rozpłakała się jak dziecko:
Oni byli w klubie. Urządzili wielkie przyjęcie. Beze mnie. Specjalnie. Nie chcą mnie widzieć.
Teściowa ścisnęła jej dłoń:
Przykro mi. Popłacz, będzie lżej. A potem zapytaj siebie czy chcesz być wśród takich ludzi? Czy są warci twoich łez?
Trudno powiedzieć, chyba od dawna jestem sama, tylko teraz oficjalnie mi wolno odparła Kasia. Powiedz mi, dlaczego ty jesteś po mojej stronie? Od dawna chciałam zapytać.
Dobrze znam swojego syna, kochanie. I od razu widziałam, że jesteście z innej gliny. Ale bardzo się starałaś, dziewczyno, a to budzi szacunek. No i potem, podarowałaś mi takie cudowne wnuki.
Kasia uśmiechnęła się. Prawda, bardzo starałała się być dobrą żoną. Choć już po półtora roku małżeństwa biegła się rozwodzić.
Bo zmęczyło ją nieustanne dostosowywanie się, szukanie kompromisów.
