Mama została z trójką dzieci na ulicy! Nasz ojciec zabrał wszystkie pieniądze ze sprzedaży mieszkania i zniknął bez śladu.
Do trzydziestego ósmego roku życia mama i tata nie mogli mieć dzieci. Lekarze tylko rozkładali ręce, nie wiedząc, gdzie tkwi problem. Mama w pewnym momencie zaakceptowała myśl, że zostanie sama. Tata nigdy się tym nie przejmował, powtarzał bez końca: Nie martw się, przecież to nie koniec świata. Wyglądało na to, że dzieci nie były mu potrzebne.
Mama czuła się zupełnie bezradna, lecz mimo wszystko błagała Boga, żeby dał jej choćby jedno dziecko. I wtedy, czy to przez cud, czy przez przypadek, urodziłam się ja.
Szczęście mamy nie znało granic. Ale tata już wtedy coraz bardziej unikał domu. Denerwował się, gdy płakałam w nocy, jakby dźwięki były z innego świata. Rok później przyszli na świat moi bracia bliźniacy. Mama chwaliła Boga z całych sił, bo w końcu została mamą spełnioną i szczęśliwą. Co na to tata? Dzieci były mu tylko ciężarem. Wymyślił więc podstęp.
Wyłudził od mamy zgodę na sprzedaż mieszkania. Powiedział, że musimy mieć większe lokum. Planował sprzedać mieszkanie, za część pieniędzy kupić większe, a resztę wziąć na kredyt. Mama wierzyła w dobre zamiary. Gdy tylko tata dostał pieniądze rozpłynął się. Do dziś nie wiadomo, gdzie jest.
Tak oto mama została z nami na ulicy. Co miała zrobić? Przeniosła się z nami do swoich rodziców. I tak przez jakiś czas mieszkaliśmy wszyscy razem czwórka dzieciaków, mama, babcia Leokadia i dziadek Władysław, w dwóch pokojach gdzie ściany czasem falowały jak fale na Wiśle. Mama całkowicie straciła wiarę w mężczyzn i w miłość, i musiała ciężko pracować, by nas utrzymać i ubrać. Wyżywić trzy małe głodomory to nie była łatwa sprawa.
Tak wyglądało nasze dzieciństwo. Po kilku latach babcia odeszła na drugą stronę snu, a potem dołączył do niej dziadek. W domu zrobiło się więcej miejsca, ale mama często patrzyła przez okno, jakby spodziewała się, że dawny świat wróci żurawiem przez szybę.
Pewnego dnia zaprowadziła nas do parku z drzewami sięgającymi chmur. To było lato, a piasek na placu zabaw pachniał malinami. Tam pojawił się mężczyzna w jej wieku, wyglądał, jakby przyszedł z innego snu. Próbował zagadać do mamy, lecz ona stale odwracała wzrok. Wracaliśmy do tego parku, a on wracał jak cień. W końcu mama podała mu numer telefonu, obietnica rozmowy jak most. Spotykali się, chodzili razem przez dziwne zakątki miasta, a dwa miesiące później wprowadziliśmy się do dużego, snuchem pachnącego mieszkania z trzema pokojami.
Adam, bo tak miał na imię nowy tata, jakby znał sekrety rodzinnych czułości od zawsze. Stał się ojcem z roli snu, odniesionym z innego życia. Od tamtej pory dzieciństwo mieniło się jak cukierki w słoiku słodkie chwile zwycięstw i wspólne łzy przegranych. Dziś jesteśmy już dorośli i Adamowi mówimy tato. Bo czasem kobieta z dziećmi nie jest ciężarem, lecz nadzieją na szczęście. Ojciec uciekł z naszego życia jak liść porwany przez wiatr, a ojczym jak prawdziwy mężczyzna wziął nas pod swoje skrzydła i nauczył, że szczęście bywa dziwniejsze od snu.
