Krzysztof wziął ślub, gdy miał dwadzieścia cztery lata. Jego żona, Jadwiga, miała dwadzieścia dwa. Była jedynaczką w rodzinie profesora i nauczycielki, a ich pierwsze dzieci dwa chłopczyki przyszły wkrótce po ślubie, trochę później dołączyła córka.
Teściowa, Natalia Antonina, przeszła na emeryturę i poświęciła się wnukom. Relacje Krzysztofa z nią były napięte: on zwracał się do niej po imieniu i patronimicznie Natalio Antonino, a ona odpowiadała chłodnym Pan Krzysztof, używając pełnego imienia. Nie kłócili się otwarcie, lecz w jej obecności Krzysztof czuł się zimno i niewygodnie. Teściowa nigdy nie wyciągała wniosków, rozmawiała z nim z wyraźnym szacunkiem, a w sprawach z żoną zachowywała twardą neutralność.
Miesiąc temu firma, w której pracował Krzysztof, upadła, a on stracił pracę. Przy kolacji Jadwiga rzuciła:
Na twoją emeryturę i moją wypłatę nie przetrwamy, Krzysiu. Musisz szukać nowego zatrudnienia.
Łatwo powiedzieć szukaj pracy! pomyślał. Przez trzydzieści dni przeszukiwał oferty, ale nic nie znalazł.
Z irytacji kopnął niedopałek po piwnym puszce. Na szczęście teściowa milczała, ale jej spojrzenia były pełne podtekstu. Przed ślubem przypadkowo podsłuchał rozmowę matki z córką:
Jadź, jesteś pewna, że to ten człowiek, z którym chcesz spędzić całe życie?
Mamo, oczywiście!
Wydaje mi się, że nie zdajesz sobie sprawy z odpowiedzialności. Gdyby ojciec żył
Mamo, przestań! Kochamy się i wszystko będzie dobrze!
A dzieci? Czy będziesz w stanie je utrzymać?
Poradzę sobie, mamo!
Nie jest jeszcze za późno, aby się zastanowić. Jego rodzina
Mamo, kocham go!
O, kiedy byś nie musiała gryźć łokci!
Nadszedł czas gryzienia, westchnął Krzysztof, uśmiechając się gorzko. Teściowa patrzyła na niego jak w lustro wody.
Nie chciał wracać do domu. Czuł, że Jadwiga udaje pocieszenie, mówiąc: Nic nie szkodzi, jutro będzie lepiej, a jego matka milczy, osądzając, a dzieci drwią: Tato, znalazłeś pracę?. Słuchać tego po raz kolejny stało się nie do zniesienia.
Przeszedł się nad Wisłą, usiadł na ławce w parku, a pod zmrok wsiadł do samochodu i pojechał nad letni domek, w którym rodzina spędzała czas od maja do października. W domu wciąż paliło się jedno okno w sypialni Natalii Antoniny. Skradając się po podwórku, uchylił zasłonę; drzwi trzaskały, a on usiadł przy oknie, ledwo ocierając się o pień.
Teściowa wypatrzyła go:
Coś Krzysztofa już długo nie ma. Dzwoniłaś, Jadwigo?
Tak, mamo, numer jest nieaktywny. Pewnie znów nie znalazł pracy i gdzieś się kryje.
Jej głos ociekł lodowatym tonem:
Jadwigo, nie śmiej tak mówić o ojcu twoich dzieci!
Ojej, mamo, naprawdę? Po prostu wydaje mi się, że Krzysiek buja się w miejscu i nie szuka niczego. Od miesiąca siedzi w domu na moich barkach!
Po raz pierwszy od sześciu lat usłyszał, jak teściowa uderza pięścią w stół i podnosi głos:
Nie odzywaj się tak do męża! Czego obiecałaś, kiedy wchodziłaś pod obrączkę? w chorobie i w zdrowiu! być przy nim i wspierać!
Jadwiga wymamrotała:
Mamo, przepraszam. Proszę, nie martw się. Po prostu jestem zmęczona, wykończona. Przepraszam, kochana.
Dobrze, idź spać powiedziała Natalia Antonina, machając ręką z rezygnacją.
Światło zgasło. Teściowa przeszła po pokoju, odsunęła zasłonę i wpatrując się w ciemność, podniosła oczy ku niebu, mocno się ukrzyżowała:
Boże Wszechmogący, łaskawy i miłosierny, chroń i zachowaj ojca moich wnuków, męża mojej córki! Nie pozwól, by stracił wiarę w siebie! Pomóż mu, Panie, mój synu!
Szepty i krzyżowanie przerywały łzy spływające po jej policzkach.
W piersi Krzysztofa narastał gorący guzek. Nikt nigdy nie modlił się za niego ani surowa matka, poświęcająca się pracy w urzędzie, ani ojciec, którego ledwo pamiętał, zniknął, gdy miał pięć lat. Dorastał w żłobku, przedszkolu, szkole i świetlicy. Po studiach od razu wstąpił do pracy, bo matka nie tolerowała bezrobocia, wierząc, że Krzysiek sam sobie zapewni byt.
Gorączka rosła, wypełniając każdy zakamarek, aż wypływała na zewnątrz łzami, które nie chciały przyjść. Przypomniał sobie, jak teściowa o porankach wcześnie wstawała i piekła ciasta, które kochał, gotowała aromatyczne rosół, a pierogi i kopytka były prawdziwym cudem. Uprawiała warzywa, robiła konfitury, marynowała ogórki i kapustę, przygotowując przetwory na zimę.
Czemu nigdy nie doceniał tego? Dlaczego nie podziękował? On i Jadwiga po prostu pracowali i rodzieli, myśląc, że tak już powinno być. Albo tak mu się wydawało? Przypomniał sobie, jak kiedyś całą rodziną oglądali w telewizji program o Australii, a Natalia Antonina westchnęła, że całe życie marzyła o tym kontynencie. On zakręcił głową, mówiąc, że tam zbyt gorąco i nie przepuścią go w lodowym pancerzu.
Krzysztof długo siedział przy oknie, obejmując głową własną głowę.
Rankiem razem z Jadwigą zeszli na werandę, by zjeść śniadanie. Na stole czekały ciasta, konfitury, herbata i mleko. Dzieci uśmiechały się szczęśliwe, ich oczy lśniły radością. Krzysztof spojrzał w górę i delikatnie rzekł:
Dzień dobry, mamo!
Teściowa drgnęła i po chwili odpowiedziała:
Dzień dobry, Krzyś!
Po dwóch tygodniach Krzysztof znalazł pracę, a po roku, pomimo burzliwego sprzeciwu, wysłał Natalię Antoninę na wypoczynek do Australii, spełniając jej odwieczne marzenie.
