Mam już dosyć niańczenia twojego synka oznajmiła synowa i wyjechała nad Bałtyk.
U Barbary Malinowskiej był syn.
Porządny, pracowity. Ale żona mu się trafiła… dość nietypowa. Raz nie chciała gotować, innym razem sprzątać nie zamierzała. A ostatnio całkiem puściły jej nerwy.
Wczoraj znowu wybuchła wielka awantura.
Piotrze zaczęła do męża ja już tak nie wytrzymam! Jesteś dorosłym facetem, a zachowujesz się jak dziecko!
Piotr zgłupiał. Przecież nic wielkiego nie prosił! Chciał tylko, żeby Anita wybrała mu skarpetki. I żeby wyprasowała mu koszulę. No i przypomniała o zaświadczeniu do przychodni.
Zawsze mama mi pomagała mruknął.
To jedź do mamy! wybuchła Anita.
Następnego dnia zaczęła pakować walizkę.
Piotr powiedziała spokojnie jadę do Kołobrzegu. Na miesiąc. A może dłużej.
Jak to: dłużej?!
Tak właśnie. Mam dosyć niańczenia dorosłego faceta.
Piotr próbował coś powiedzieć, ale Anita go nie słuchała. Wzięła telefon, znalazła numer:
Pani Barbaro? Tu Anita. Jeśli Piotrek bez niańki nie da rady, niech pani pomieszka u nas. Zapasowe klucze są pod wycieraczką.
I pojechała.
Piotr został sam w pustym mieszkaniu. Nie wiedział, co zrobić. W lodówce pustka. Skarpetki brudne. W zlewie góra naczyń.
Po kilku dniach zadzwonił do mamy:
Mamo, Anitka oszalała! Wyjechała nie wiadomo gdzie! I co ja mam teraz robić?
Barbara Malinowska westchnęła. Znowu kłopoty z synową.
Zaraz przyjadę, Piotruś. Wszystko ogarniemy.
Przyjechała po godzinie, z torbą pełną zakupów i typowym dla niej nastawieniem: zaraz wszystko naprawimy, wszystko będzie dobrze.
Ale gdy otworzyła drzwi do mieszkania aż się złapała za głowę.
Bałagan wszędzie. W sypialni sterta ubrań na podłodze. W kuchni naczynia nieumyte. W łazience brudne pranie.
I wtedy Barbara zrozumiała: jej trzydziestoletni syn zupełnie nie umie żyć. W ogóle.
Całe życie wszystko za niego robiła. I wychowała… dużego chłopca.
Mamo jęczał Piotr a co na obiad? A gdzie są moje koszule? Kiedy wróci Anitka?
Barbara Malinowska po cichu zaczęła sprzątać. Ale w głowie ciągle myśl: co ona najlepszego zrobiła?
Całe życie chroniła synka przed codziennością. Przed trudnościami. Przed życiem!
I teraz bez kobiety jak bez rąk.
A Anita? Cóż, Anita po prostu uciekła od dużego bezradnego chłopca.
I można ją zrozumieć.
Barbara Malinowska mieszkała u syna przez trzy dni.
I każdego dnia coraz bardziej uświadamiała sobie: wychowała dużego chłopca.
Rano Piotr wstawał i od razu zaczynał marudzić:
Mamo, a co na śniadanie? Gdzie moja koszula? Są czyste skarpetki?
Barbara po cichu prasowała, gotowała, sprzątała. I obserwowała.
Wyobraźcie sobie: trzydziestoletni facet nie umiał włączyć pralki! Nie znał ceny chleba! Nawet herbaty zaparzył niezręcznie raz się poparzył, raz rozsypał cukier.
Mamo żalił się wieczorami Anita oszalała! Czasem chociaż udawała, że mnie lubi. A teraz całkiem obca jakby mnie nie znała!
A ty jak się zachowujesz? ostrożnie pytała Barbara.
Zawsze tak samo! Nic wielkiego nie wymagam. Chcę tylko, by żona była żoną, nie zrzędliwą babą!
Barbara patrzyła na syna. O Boże. On naprawdę nie rozumiał!
Piotruś, ty kiedyś pomagasz Anicie?
Jak to?! zdziwił się szczerze. Pracuję! Pieniądze przynoszę! To chyba wystarczy?
A w domu?
W domu? Przecież wracam zmęczony! Chcę odpocząć. A ona ciągle czegoś chce. Raz naczynia, raz po zakupy. Ale przecież to babskie sprawy!
I wtedy najgorsze: Barbara nagle usłyszała… swoje własne słowa, które powtarzała synowi przez całe dzieciństwo:
„Piotruś, nie ruszaj mama sama posprząta!” „Nie chodź do sklepu mama szybciej zrobi zakupy!” „Jesteś chłopcem, masz ważniejsze sprawy!”
I stworzyła potwora.
Im dłużej się temu przyglądała, tym bardziej się bała.
Piotr wracał do domu i padał na kanapę. Czekał na obiad. Czekał, aż ktoś opowie mu wieści. Czekał na rozrywkę.
A gdy obiad nie pojawiał się sam, zaczynał kaprysić:
Mamo, a kiedy będziemy jeść? Przecież jestem głodny!
Jak małe dziecko.
Najgorsze były jego rozważania o Anicie.
Stała się jakaś nerwowa żalił się Piotr. Zła cały czas. Może do lekarza z nią trzeba? Hormony jej szwankują?
Może po prostu się zmęczyła? zasugerowała matka.
Od czego zmęczyć? Pracujemy tak samo. A dom to przecież kobiety!
Kobiety?! nagle wybuchła Barbara Malinowska. Kto ci tak powiedział?!
Piotr zgłupiał. Matka nigdy na niego nie krzyczała.
Czwartego wieczoru Barbara straciła cierpliwość.
Piotr siedział na kanapie, przeglądał telefon i wzdychał nudno mu bez żony. W kuchni góra naczyń, na podłodze skarpetki, w sypialni rozgrzebane łóżko.
Mamo przebąkiwał żałośnie a co na kolację?
Barbara stała przy kuchence i gotowała barszcz. Jak zawsze. Przez trzydzieści lat.
I nagle zrozumiała: dość.
Piotrze powiedziała, wyłączając gaz. Musimy porozmawiać.
No słucham rzucił, nie odrywając wzroku od telefonu.
Odłóż telefon. Popatrz na mnie.
W jej głosie było coś, co sprawiło, że Piotr posłuchał.
Synu zaczęła cicho Barbara rozumiesz, czemu Anita od ciebie odeszła?
Ona chwilowo… się załamała. Kobiety zawsze emocjonalne. Odpocznie, wróci.
Nie wróci.
Co?! Jak to nie wróci?
Właśnie tak. Bo ma dosyć niańczenia dużego chłopca.
Piotr zerwał się z kanapy:
Mamo! Co ty mówisz? Jaki chłopiec?! Przecież pracuję, zarabiam!
I co z tego? Barbara wyprostowała się dumnie. A w domu? Ręce masz? Oczy?
Piotr zbielał.
Jak możesz tak mówić? Przecież jestem twoim synem!
Dlatego właśnie mówię! Barbara usiadła, trzęsły jej ręce.
Mamo, jesteś chora? przestraszył się Piotr.
Chora! roześmiała się gorzko. Chora z miłości. Oślepłam przez matczyną miłość. Myślałam, że cię chronię. A wyhodowałam egoistę! Powstał trzydziestoletni mężczyzna, który bez kobiety nie umie żyć! Który uważa, że świat mu się należy!
Ale przecież… zaczął Piotr.
Przestań! przerwała. Myślisz, że Anita miała być drugą mamą? Prać, gotować, sprzątać za tobą? I za co?
Przecież pracuję.
Ona też pracuje! A mimo to jeszcze dom prowadzi! A ty? Wylegujesz się i czekasz na obsługę!
Oczy Piotra zrobiły się wilgotne.
Mamo, ale tak wszyscy żyją…
Nie wszyscy! krzyknęła Barbara. Porządni mężczyźni pomagają żonom! Sprzątają, gotują, dzieci wychowują! A ty? Nawet nie wiesz, gdzie w domu stoi proszek do prania!
Piotr usiadł ze smutkiem.
Anita ma rację powiedziała cicho Barbara. Ma dosyć robienia za twoją matkę. Ja też się zmęczyłam.
Ale jak to: zmęczyłaś?
Tak właśnie. Barbara poszła do przedpokoju, wzięła torbę. Jadę do siebie. Ty zostajesz sam. Spróbuj wreszcie się usamodzielnić.
Mamo, nie wygłupiaj się! Piotr podbiegł. Jak to sam?! A kto ugotuje? Posprząta?
Ty! krzyknęła. Ty będziesz! Jak każdy normalny dorosły!
Ale nie potrafię!
Nauczysz się! Albo zostaniesz samotnym, infantylnym nieudacznikiem!
Założyła płaszcz.
Mamo, nie odchodź! błagał Piotr. Co ja tu sam zrobię?
To, co powinieneś robić od dwudziestu lat odpowiedziała. Zacznij żyć samodzielnie.
I wyszła.
A Piotr został sam w zabrudzonym mieszkaniu. Po raz pierwszy w życiu całkiem sam.
Sam na sam z rzeczywistością.
Piotr siedział na kanapie do północy.
W brzuchu burczało. W zlewie śmierdziały naczynia. Na podłodze skarpetki.
Kurza twarz mruknął i pierwszy raz w życiu sięgnął po gąbkę.
Nie szło mu najlepiej. Talerze się ślizgały, ręce piekły od płynu. Ale jakoś poszło.
Później spróbował ugotować jajecznicę. Przypalił. Spróbował drugi raz wyszło jadalnie.
Rano zrozumiał: mama miała rację.
Minął tydzień.
Piotr uczył się każdego dnia żyć samodzielnie. Prał, gotował, sprzątał. Chodził do sklepu, liczył złote. Planując każdy dzień tak, by zdążyć ze wszystkim.
Okazało się to praca.
Wtedy zrozumiał, jak się czuła Anita.
Cześć, Anita? zadzwonił w sobotę.
Słucham głos chłodny.
Masz rację powiedział od razu. Zachowywałem się jak duże dziecko.
Anita milczała.
Tydzień siedzę sam. I zrozumiałem przerwał. Zrozumiałem, jak trudno ci było. Wybacz mi.
Długo milczała.
Wiesz powiedziała w końcu twoja mama wczoraj do mnie zadzwoniła. Prosiła o wybaczenie. Że niewłaściwie cię wychowała.
Anita wróciła po miesiącu.
Wróciła do wysprzątanego mieszkania, do męża, który sam zrobił kolację i przywitał ją z kwiatami.
Witaj w domu powiedział.
A Barbara Malinowska dzwoniła raz w tygodniu. Pytała, jak się mają, ale w gości już się nie wpraszała.
I pewnego wieczoru, gdy Piotr mył naczynia po kolacji, a Anita parzyła herbatę, powiedziała:
Wiesz, podoba mi się nasza nowa codzienność.
Mnie też odpowiedział, wycierając ręce ręcznikiem. Szkoda, że dopiero teraz do tego doszliśmy.
Grunt, że w końcu uśmiechnęła się Anita.
I to była prawda.
