Mam dwadzieścia dziewięć lat. Być może jestem najbardziej ufna na świecie, bo do niedawna sądziłam, że moja rodzina jest szczęśliwa i stabilna. Niestety, bardzo się pomyliłam w ocenie mojej sytuacji… Mój mąż okazał się zdrajcą oraz egoistą. Nadal nie mogę pojąć, jak mógł mi to zrobić.
Znamy się dziesięć lat, a od sześciu jesteśmy małżeństwem. Mój mąż, Paweł, budował obraz czułego, troskliwego mężczyzny był oparciem dla mnie i naszych dzieci. Mamy dwójkę: syna, Bartka, i córkę, Jagodę. Pomogłam Pawłowi rozkręcić działalność gospodarczą, która przynosiła nam porządny dochód.
Ja przez kilka lat pracowałam jako konsultantka sprzedaży, ale niedawno założyłam własny sklep internetowy z ubraniami. Dzięki temu, gdy córka jest w przedszkolu, a syn śpi, mogę rozwijać swój biznes i zarabiać.
Zawsze ważyłam w okolicach pięćdziesięciu czterech kilogramów. Niestety, po urodzeniu drugiego dziecka przybrałam na wadze prawie dwadzieścia kilogramów. Naiwnie liczyłam, że codzienna bieganina przy dwójce dzieci sprawi, że kilogramy znikną same. Rzeczywistość była brutalna. Zaczęłam się starać: zdrowe jedzenie, ćwiczenia, dużo wody, zero chleba i słodyczy. Jednak waga ani drgnęła, co coraz bardziej mnie frustrowało i odbierało pewność siebie.
Po drugiej ciąży przestałam podobać się sobie. Przestałam czuć się kobieca, atrakcyjna. Paweł też stał się inny. Zniknęły pocałunki, czułe gesty, nawet krótkie rozmowy. Zaczęłam czuć się jak współlokatorka, a nie żona. Nasze dialogi ograniczyły się do spraw codziennych, obowiązków wobec domu i dzieci.
Muszę przyznać, wcześniej byłam pewniejsza siebie, lepiej wyglądałam i zupełnie inaczej patrzyłam w lustro. Teraz coraz częściej unikam swojego odbicia. Wiem, że moje kompleksy wpływają na nasze małżeństwo, więc postanowiłam to zmienić. Chciałam zrobić Pawłowi niespodziankę zanieść mu domowy obiad do pracy. Gdy podeszłam do drzwi jego gabinetu, usłyszałam rozmowę:
Skarbie, nie przejmuj się, po pracy wpadnę do ciebie. Powiedziałem żonie, że mam masę roboty. Ona nawet się nie domyśla, że jesteś!
Nie weszłam do środka. Odeszłam.
Paweł chyba nie potrafi zrozumieć, że przytyłam, rodząc mu dzieci i dbając o dom. On sam daleki jest od ideału, ale potrafi widzieć tylko moje wady. Zastanawiam się, czy uważa mnie również za naiwną i nieświadomą?
Nie powiedziałam Pawłowi, że wszystko słyszałam. Co powinnam zrobić? Wziąć rozwód? Jak dzieci odnajdą się bez niego? Udawać, że nic się nie stało? Nie wiem, czy to wytrzymam.
Na razie postanowiłam zadbać o siebie. Zaczęłam chodzić na zajęcia fitness. Najpierw pokażę Pawłowi, ile stracił, a później zobaczę, dokąd poprowadzi mnie życie…
Czasem największa siła rodzi się właśnie z bólu i zdrady. Odchodzenie od kogoś, kto nas nie docenia, bywa trudne, ale właśnie dzięki temu odkrywamy własną wartość i odwagę.
