Mam siedemdziesiąt lat i zostałam mamą, zanim w ogóle nauczyłam się myśleć o sobie. Wyszłam za mąż bardzo młodo i od pierwszej ciąży życie ułożyło się tak, że zawsze byłam podporządkowana innym. Nie pracowałam zawodowo nie dlatego, że nie chciałam, tylko ktoś przecież musiał zostać w domu. Mój mąż wychodził wcześnie, wracał późno, a cały dom był na mojej głowie. Dzieci? Moje. Zmęczenie? Oczywiście też moje.
Dobrze pamiętam te nieprzespane noce. Jedno dziecko z gorączką, drugie wymiotuje, trzecie płacze. A ja sama. Nikt nie pytał, czy mam siłę, nikt się nie zastanawiał, czy sobie radzę. Następnego dnia wstawałam, robiłam śniadanie i leciałam dalej. Nigdy nie powiedziałam nie dam rady. Pomoc? Nawet nie pomyślałam, że mogłabym prosić. Wydawało mi się, że tak właśnie wygląda dobra matka.
Gdy dzieci już były większe, marzyłam o nauce chociażby na krótkim kursie. Mąż popatrzył na mnie jak na dziwaczkę i powiedział: A po co ci to? Swoje już zrobiłaś. Uwierzyłam. Stanęłam w cieniu, wspierałam dyskretnie z tyłu. Kiedy jedno z dzieci nie zdało semestru, to ja tłumaczyłam to mężowi, żeby nie było awantur. Kiedy drugie zaszło w ciążę w młodym wieku, to ja biegałam z nią po lekarzach i pilnowałam wnuka, aż trochę się ogarnęła. Zawsze byłam tą, która sprzątała, kiedy wszystko się waliło.
Potem przyszły wnuki i dom znów zapełnił się tornistrami, zabawkami, śmiechem, płaczem i krzykiem. Przez lata byłam przedszkolem, stołówką i pielęgniarką w jednym. Nigdy nie oczekiwałam wdzięczności ani zapłaty. Nie narzekałam. Nawet kiedy byłam na skraju wytrzymałości, słyszałam: Mamusiu, tylko ty potrafisz się nimi dobrze zająć. I to mnie trzymało przy życiu.
Potem mój mąż zachorował. Opiekowałam się nim do samego końca. A po jego odejściu zaczęły się wymówki: W tym tygodniu nie dam rady, zadzwonię jutro, za dwa tygodnie przyjadę. Dziś mijają całe tygodnie, a ja nie widzę nikogo. I nie przesadzam tygodnie. Nawet na urodziny dostaję tylko sms-a. Bywa, że nakryję do stołu na dwie osoby, zanim dotrze do mnie, że nie ma już kogo zaprosić na obiad.
Pewnego razu przewróciłam się w łazience. Nie stało się nic poważnego, ale byłam przerażona. Siedziałam na zimnych kafelkach i czekałam, aż ktoś odbierze telefon. Nikt nie odpowiadał. Wstałam sama. Potem nawet o tym nikomu nie wspomniałam, żeby nie martwić dzieci. Zresztą i tak nauczyłam się nic nie mówić.
Moje dzieci mówią, że mnie kochają i wierzę im. Ale miłość bez obecności też potrafi ranić. Rozmawiają ze mną szybko, zawsze gdzieś się śpieszą. Gdy zaczynam mówić coś dłużej, przerywają: Mamo, pogadamy później. To później nigdy nie nadchodzi.
Najtrudniejsze wcale nie jest to, że jestem sama. Najgorsza jest świadomość, że z osoby potrzebnej stałam się zbędna taka zbędna jak stara grzebień w szufladzie. Byłam fundamentem wszystkiego, a teraz jestem tylko kolejnym punktem do odhaczenia w kalendarzu. Nikt nie jest dla mnie niemiły, po prostu przestałam być komukolwiek potrzebna.
I co mi Państwo poradzą?
