Mam już sześćdziesiąt lat. Nie spodziewam się więcej wizyt przyjaciół czy rodziny w moim domu.
Wiele osób z mojego otoczenia, z którymi niegdyś bywałam blisko, uważało, że stałam się zbyt wyniosła. Otwieram się dziś przed sobą niespecjalnie mnie jednak obchodziły opinie innych. Czasem zbyt łatwo odcinałam się od tego, co mówiło otoczenie.
Najważniejszym powodem, dla którego przestałam zapraszać kogokolwiek pod mój dach, było po prostu zwyczajne lenistwo. Prowadzenie domu, przygotowywanie wszystkiego na błysk i szykowanie poczęstunku, zawsze mocno mnie męczyło. Dziś nie mam już ani siły, ani chęci, ani nawet pieniędzy, by to robić. Wystarczy spotkać się w kawiarni, napić się aromatycznej czarnej i poplotkować. Po co zamykać się na cztery spusty w mieszkaniu?
Drugi powód to energia, która wciąż gdzieś się unosiła w powietrzu po każdym spotkaniu. Nie wszyscy zapraszani mieli lekkość ducha po niektórych rozmowach zostawałam sama z cudzymi troskami i zgryzotami. Po każdym takim wieczorze czułam dojmujący smutek oraz zmęczenie. W końcu przestałam poświęcać własny spokój ducha dla dobrych min i pustych rozmów. Od kiedy przestałam otwierać drzwi nie w porę, przestały mnie dręczyć złe sny i wieczorna bezsenność.
Jestem już na rencie dni płyną powoli, czasem ogarnia mnie nuda. Chcę spacerować, odwiedzać urokliwe miejsca w Łodzi, poznać nowe zaułki i nasycić się chwilą. Po co zresztą kogokolwiek ściągać pod swój dach i potem zamartwiać się, czy gospodyniłam dobrze, czy może źle, a na koniec zostawiać sobie w spadku stosy brudnych naczyń?
W Łodzi jest w końcu tyle zakątków kawiarenek, parków, muzeów gdzie można spędzić czas przyjemnie, bez zmartwień o zupę na stole i kurz pod dywanem. Dziś nie widzę sensu świętowania jubileuszy czy imienin w czterech ścianach, kiedy tyle świata czeka na poznanie. Pragnę cieszyć się tą wolnością i nie chcę już spędzać dni, biegając z mopem czy ściereczką.
Dom stał się teraz moim zacisznym światem. Nie ma w nim tych, którzy nie są mi już potrzebni. Można pomyśleć, że jestem odludkiem albo nieprzystępną osobą, lecz to tylko pozory.
Czy i tobie zdarzało się patrzeć na świat podobnie? Ja wspominam z rozrzewnieniem te zmiany i wiem, że teraz jest mi po prostu lżej.
