Mam 56 lat i nigdy nie byłam zamężna. Nie, nie jestem starą panną. Mam wspaniałą córkę, która jest mężatką, zna pięć języków i pracuje w dużej firmie IT. Ale męża nigdy nie miałam. Niestety, moja córka nigdy nie poznała swojego biologicznego ojca. Nawet nie wiemy, czy jeszcze żyje.
To było młodzieńcze zauroczenie. Przyjechał do Polski z Włoch w ramach wymiany studenckiej, uczył się polskiego. Poznaliśmy się przypadkiem na jakimś wydarzeniu w mojej szkole językowej.
Kiedyś młodzi ludzie szybko nawiązywali znajomości, zwłaszcza na studiach. Przynajmniej teraz tak mi się wydaje.
Bardzo mnie wzruszało, że był Włochem. Do dziś, mimo wszystko, uwielbiam Włochy. Zwiedziłyśmy z córką cały „but” – od Wenecji po Apulię.
Nie będę rozpisywać się o naszym romansie. W sumie nawet nie było żadnego związku. Dużo spacerowaliśmy po Warszawie. Pokazywałam mu moje rodzinne miasto, a on delikatnie obejmował mnie w pasie.
Wszystko stało się szybko, spontanicznie i zwyczajnie. Kiedy zorientowałam się, że jestem w ciąży, mojego przystojnego bruneta, Leo z Terraciny, już nie było w kraju.
Mama wtedy bardzo mnie wsparła, powiedziała, że nie mamy prawa odbierać życia, bo jest ono dane z góry. A tata był wręcz zachwycony, mimo że skończyłam dopiero 21 lat.
Miałam szczęście do rodziców, a moja córka do dziadków. Niestety, już ich z nami nie ma, ale zawsze będziemy o nich pamiętać.
Wspomnienia wróciły. A teraz o teraźniejszości. Nie wiem nawet, po co piszę te słowa, ale często czytam komentarze.
Wiele osób opisuje podobne sytuacje, czasem trafię na ciekawe przemyślenia.
No cóż, pół roku temu poznałam mężczyznę. Zabawne, że nasza znajomość zaczęła się od kłótni. Staliśmy w kolejce do kasy w sklepie, on za mną.
Gdy skanowałam zakupy, przypomniałam sobie, że zapomniałam kawy. Sklep jest mały, kawa stoi tuż obok, ale i tak trzeba podejść. No i ten mężczyzna w okrągłych okularach tak się wściekł, że myślałam, że mnie uderzy.
Nie wdawałam się w awanturę. Cicho zapłaciłam i wyszłam. Nagle słyszę za sobą szybkie kroki. Odwracam się, a to on, ten cham. Tylko teraz uśmiecha się i trzyma w ręku czekoladkę.
Podbiega, przeprasza za swoje zachowanie. Mówi, że ostatnio ciężko pracował, nerwy nie wytrzymują.
Uśmiechnęłam się. I tak się poznaliśmy.
Okazało się, że prawie jesteśmy sąsiadami. Jest po rozwodzie, ma dwójkę dorosłych dzieci i własne mieszkanie. Pracuje w jednym z muzeów w naszym mieście.
Jest naprawdę inteligentny, kulturalny i godny szacunku. Po pół roku znajomości oświadczył się i zaproponował wspólne zamieszkanie.
Zgodziłam się. Nie wiem dlaczego. Może chcę zamknąć pewien rozdział i zostać żoną. A może po prostu zmęczyła mnie samotność. Córka jest już dorosła – ma swoje życie i rodzinę, tylko wnuków jakoś nie mogę się doczekać.
Albo chcę coś sobie udowodnić. Pewnie to już nieistotne.
Ale jest pewien problem. Gdy tylko złożyliśmy wniosek do urzędu stanu cywilnego, a mój przyszły mąż wprowadził się do mnie, poczułam napięcie.
Zrozumcie, żyłam sama przez wiele lat. Mam swoje przyzwyczajenia i niechętnie je zmieniam.
Na przykład – mój przyszły mąż potwornie chrapie. To duży problem. I tak słabo śpię, a jego chrapanie zupełnie mi to uniemożliwia. Potrzebuję absolutnej ciszy, tylko wtedy mogę odpocząć.
Nie wkłada butów do szafki, kiedy wraca, nie gasi światła, gdy wychodzi z pokoju.
Rozumiem, że brzmi to jak marudzenie. Ale przyzwyczaiłam się żyć według własnych zasad.
Na przykład rano muszę w ciszy wypić kawę i przeczytać wiadomości na tablecie. A teraz muszę czytać je na głos i z nim dyskutować. Czuję, jakby ktoś zabierał mi moją przestrzeń.
Nie podoba mi się, że w domu chodzi jak włóczęga, choć do pracy ubiera się jak model z wybiegu.
Może się przyzwyczaję. Do brudnych skarpet na podłodze, do długich pouczających monologów. A jeśli nie?
