Mam 56 lat i nigdy nie byłam zamężna. Nie, nie jestem starą panną. Mam wspaniałą córkę, która jest w związku małżeńskim, zna pięć języków i pracuje w dużej firmie IT. Ale męża nigdy nie miałam. A córka, niestety, nie poznała swojego biologicznego ojca. Nawet nie wiemy, czy jeszcze żyje.
To była młodzieńcza miłość. Przyjechał do Polski z Włoch w ramach wymiany studenckiej, uczył się polskiego. Spotkaliśmy się przypadkiem na jakimś wydarzeniu w mojej uczelni, gdzie studiowałam filologię.
Dawniej młodzi ludzie szybko się zaprzyjaźniali, szczególnie na studiach. Przynajmniej teraz tak to wspominam.
Bardzo mnie rozpalało, że był Włochem. Do dziś, pomimo wszystko, kocham Włochy. Razem z córką zwiedziłyśmy cały „but” — od Wenecji aż po Apulię.
Nie będę się rozwodzić nad naszym romansem. Tak naprawdę, nie było go zbyt wiele. Spacerowaliśmy po Gdańsku, pokazywałam mu moje rodzinne miasto, a on delikatnie obejmował mnie w pasie.
Wszystko stało się szybko, spontanicznie i zwyczajnie. Kiedy zrozumiałam, że jestem w ciąży, mojego ognistego bruneta, Leo z Terraciny, już nie było w kraju.
Mama wtedy bardzo mnie wsparła, powiedziała, że nie mamy prawa odbierać życia, bo jest ono darem z góry. A tata? Był niesamowicie szczęśliwy, nawet jeśli miałam zaledwie 21 lat.
Miałam ogromne szczęście do rodziców, a moja córeczka do dziadków. Niestety, już ich z nami nie ma, ale pamięć o nich pozostanie z nami na zawsze.
Wspomnienia powróciły. Teraz o teraźniejszości. Nie wiem nawet, po co piszę te słowa, ale często czytam komentarze innych.
Wielu opisuje podobne sytuacje, a czasem trafiam na naprawdę ciekawe przemyślenia.
W każdym razie, pół roku temu poznałam mężczyznę. Zabawne, że nasze spotkanie zaczęło się od kłótni. Staliśmy w kolejce w sklepie, on za mną.
Gdy skanowałam produkty, przypomniałam sobie, że zapomniałam kawy. Sklep był malutki, kawa stała niemal na wyciągnięcie ręki, ale i tak było to dodatkowe zachodu. Ten mężczyzna w okrągłych okularach wpadł w taką furię, że myślałam, iż zaraz mnie uderzy.
Nie wdawałam się w dyskusję. Zapłaciłam w milczeniu i wyszłam. Nagle usłyszałam szybkie kroki za sobą. Odwracam się, a to on — ten sam cham. Tylko teraz z uśmiechem na twarzy i czekoladą w ręce.
Podbiegł, zatrzymał mnie i zaczął przepraszać za swoje zachowanie. Mówił, że ostatnio ciężko pracował, nerwy miał w strzępach.
Uśmiechnęłam się. I tak się poznaliśmy.
Okazało się, że jesteśmy niemal sąsiadami. Jest po rozwodzie, ma dwoje dorosłych dzieci i własne mieszkanie. Pracuje w jednym z muzeów w naszym mieście.
Jest naprawdę inteligentny, kulturalny i godny szacunku człowiek. Po pół roku znajomości oświadczył się i zaproponował wspólne zamieszkanie.
Zgodziłam się. Nie wiem dlaczego. Może chcę zamknąć pewien rozdział i zostać żoną. A może zmęczyła mnie samotność. Córka jest już dorosła — ma swoje życie i rodzinę, tylko na wnuki jakoś nie mogę doczekać.
Albo chcę coś sobie udowodnić. Chyba to już nie ma znaczenia.
Ale jest jeden problem. Gdy tylko wniosek o ślub trafił do urzędu stanu cywilnego, a mój przyszły mąż wprowadził się do mnie, poczułam dziwne napięcie.
Zrozumcie, żyłam sama przez wiele lat. Mam swoje przyzwyczajenia, których, jak się okazało, nie chcę zmieniać.
Na przykład, mój przyszły mąż głośno chrapie. To problem. I tak śpię źle, a przy jego chrapaniu nie mam zupełnie szans na odpoczy. Potrzebuję grobowej ciszy, tylko wtedy mogę się zregenerować.
Nie odkłada butów do szafy, gdy wraca do domu, nie wyłącza światła, gdy wychodzi z pokoju.
Wiem, brzmi to trochę jak marudzenie. Ale naprawdę przywykłam do swoich zasad.
Rano muszę w ciszy wypić kawę i przeczytać wiadomości na tablecie. Teraz muszę je czytać na głos i dyskutować o nich z nim. Mam wrażenie, że ktoś kradnie moją prywatność.
Nie podoba mi się, że w domu chodzi jak włóczęga, choć do pracy ubiera się jak model z wybiegu.
Może przywyknę. I do brudnych skarpet na podłodze, i do długich, moralizatorskich rozmów. A jeśli nie?
