Mam 50 lat. Rok temu żona odeszła ode mnie i zabrała dzieci. Zrobiła to, kiedy nie było mnie w domu po prostu wróciłem i zastałem puste mieszkanie. Od kilku tygodni dostaję już oficjalne powiadomienia: żądają ode mnie alimentów. Od tej pory pieniądze na nie są ściągane automatycznie z mojej pensji. Nie mam wyjścia. Nie mogę negocjować. Nie mogę się spóźnić. Po prostu pieniądze znikają z konta, zanim zdążę je zobaczyć.
Nie będę udawał ideału. Zdradzałem ją. Kilka razy. Nigdy nie kryłem tego do końca, choć też nigdy nie wyznałem jej tego otwarcie. Zawsze mówiła, że coś podejrzewa, że się domyśla, że widzi rzeczy, których nie ma. Miałem też trudny charakter. Często krzyczałem. Wybuchowy byłem od zawsze. W domu robiło się to, co powiedziałem i kiedy powiedziałem. Wystarczyło, że nie spodobał mi się jakiś drobiazg i wszyscy wiedzieli o tym po tonie mojego głosu. Kilka razy rzucałem przedmiotami. Nigdy ich nie uderzyłem, ale przestraszyłem nie raz.
Moje dzieci się mnie bały. Zrozumiałem to za późno. Kiedy wracałem z pracy, milkły. Wystarczyło, że mówiłem głośniej od razu zamykały się w swoich pokojach. Moja żona na imię miała Malwina poruszała się ostrożnie po mieszkaniu, każde słowo dobierała z namysłem, nigdy nie wdawała się w kłótnie. Myślałem wtedy, że to z szacunku. Teraz wiem, że to był po prostu strach.
Wtedy to wszystko mnie nie obchodziło. Miałem wrażenie, że skoro ja zarabiam, to ja rządzę, ja ustalam zasady, ja decyduję.
Gdy zdecydowała się odejść, poczułem się zdradzony. Uznałem, że chce się przeciwstawić mojej władzy. I wtedy popełniłem jeszcze jeden błąd. Przestałem jej dawać pieniądze. Nie dlatego, że nie miałem chciałem ją ukarać. Myślałem, że wtedy wróci. Że jej się znudzi. Że zrozumie, że beze mnie sobie nie poradzi. Powiedziałem jej, że jak chce pieniądze, to niech wraca. Że nie będę utrzymywać kogoś, kto mieszka ode mnie z daleka.
Ale nie wróciła. Poszła do prawnika. Złożyła pozew o alimenty miała wszystko przygotowane: dokumenty, rachunki, dowody. Dużo szybciej niż się spodziewałem sąd wydał decyzję o automatycznym zajęciu pensji.
Od tego czasu widzę uciętą wypłatę. Nic nie mogę ukryć, nic nie przemycę. Pieniądze znikają, zanim cokolwiek dostanę do ręki.
Dziś nie mam już żony. Dzieci też ze mną nie mieszkają. Widzuję się z nimi rzadko, zawsze są zamknięte w sobie. Nie opowiadają mi niczego. Jestem dla nich obcy.
Finansowo jestem przyparty do muru jak nigdy dotąd. Opłacam czynsz, alimenty, spłacam długi zostaje mi prawie nic. Czasem czuję tylko złość. Innym razem wstyd. Moja siostra Iwona powiedziała mi ostatnio, że sam sobie to zgotowałem.
Dziś wiem już jedno nigdy nie można budować rodziny na strachu.
