Mam 50 lat. Rok temu żona wyprowadziła się z domu razem z dziećmi. Odeszła, kiedy mnie nie było, a gdy wróciłem, nie zastałem już nikogo.
Kilka tygodni temu dostałem pismo wezwanie do płacenia alimentów. Od tamtej pory pieniądze są automatycznie potrącane z mojej pensji. Nie mam wyjścia. Nie mogę negocjować, nie mogę się spóźnić. Wypłata przychodzi już okrojona.
Nie zamierzam się wybielać. Zdradziłem żonę. Kilka razy. Nigdy tego do końca nie ukrywałem, ale też nigdy wprost się nie przyznałem. Ona powtarzała, że wyolbrzymia, widzi coś, czego nie ma.
Z natury byłem wybuchowy. Często podnosiłem głos. W domu było tak, jak powiedziałem kiedy powiedziałem. Jeśli coś mi się nie spodobało, od razu było to słychać po moim tonie. Czasem rzucałem przedmiotami. Nigdy nikogo nie uderzyłem, ale wiele razy ich przestraszyłem.
Moje dzieci się mnie bały. Zorientowałem się za późno. Gdy wracałem z pracy, natychmiast milkły. Gdy mówiłem głośniej, chowały się do swoich pokoi. Żona poruszała się ostrożnie, ważyła każde słowo, unikała kłótni. Myślałem, że mnie szanują. Teraz wiem, że to był strach.
Wtedy mnie to nie obchodziło. Czułem się tym, który utrzymuje rodzinę, ustala zasady, rządzi.
Kiedy żona zdecydowała się odejść, czułem się zdradzony. Uważałem, że się buntuje. Wtedy popełniłem kolejny błąd. Postanowiłem nie dawać jej pieniędzy. Nie dlatego, że ich nie miałem chciałem ją w ten sposób ukarać.
Myślałem, że wróci. Że się zmęczy, że zrozumie, że beze mnie sobie nie poradzi. Powiedziałem, że jeśli chce pieniędzy, niech wraca do domu. Że nie zamierzam utrzymywać nikogo, kto mieszka osobno.
Ale ona nie wróciła. Od razu poszła do prawnika. Złożyła wniosek o alimenty, przedstawiła dochody, wydatki, dowody. Sąd zadziałał błyskawicznie nakazał automatyczne potrącenia.
Od tego czasu co miesiąc widzę uciętą pensję. Nie mam jak niczego ukryć, nie mam jak się wymigać. Pieniądze znikają, zanim jeszcze je zobaczę.
Dziś nie mam żony, ani dzieci pod dachem. Widzuję ich rzadko i zawsze są oziębli. Nic mi nie mówią. Nie chcą ze mną być.
Finansowo jestem w najgorszej sytuacji w życiu. Płacę czynsz, alimenty, spłacam długi zostaje mi niewiele. Czasem mnie to wścieka, czasem czuję wstyd.
Moja siostra, Agnieszka, powiedziała mi, że sam sobie na to wszystko zasłużyłem.
