Mam czterdzieści lat i dwukrotnie byłam o włos od wyjścia za mąż. Nie dlatego, że nie kochałam po prostu w obu przypadkach dotarło do mnie, że ślub oznaczałby zniknięcie odrobiny mnie samej. Jestem prawniczką od prawa międzynarodowego, żyję w rytmie lotnisk, hoteli, wideokonferencji i spotkań z klientami w różnych zakątkach świata. To nie była prosta droga długa i wyboista, pełna zakasanych rękawów i. pracy od świtu do nocy. Pracowałam czternaście godzin dziennie, uczyłam się podczas podróży, spałam na plastikowych krzesłach w poczekalniach, rezygnowałam z wakacji. Nie jestem z rodziny z luksusami, więc wszystko, co mam mam dzięki sobie.
Pierwszego narzeczonego poznałam, mając trzydzieści cztery lata. Miał na imię Krzysztof, był chirurgiem, już ustawionym w Poznaniu, z własnym gabinetem i poukładanym życiem. Początkowo było szalenie romantycznie długie nocne rozmowy, weekendowe wypady, planowanie spotkań co miesiąc. Po ośmiu miesiącach, siedząc w eleganckiej restauracji, wyciągnął pierścionek, oświadczając się na oczach wszystkich gości. Powiedziałam tak, uroniłam parę łez, rzuciłam się mu na szyję, jeszcze tego wieczoru zadzwoniłam do mamy. I wtedy zaczął się zderzenie ze ścianą rzeczywistości. Krzysztof mówił tylko gdy zamieszkasz tutaj, gdy przestaniesz jeździć po świecie, gdy znajdziesz coś spokojniejszego. Nigdy nie zapytał, czy chcę się przeprowadzić. Dla niego oczywiste było, że to ja mam dopasować się do jego życia.
Pewnego wieczoru w jego mieszkaniu, kiedy Krzysztof układał grafik szpitalny, siedziałam na kanapie z własnym kalendarzem, zapełnionym lotami i spotkaniami. I wtedy uderzyło mnie jeśli się pobierzemy, to będę żoną doktora, a nie kobietą, która sama zbudowała swoje życie. Dwa miesiące później oddałam mu pierścionek. Oboje płakaliśmy, bolało jak nieszczęście, ale nie żałuję.
Druga historia była jeszcze bardziej filmowa. Poznałam go w wieku trzydziestu siedmiu lat dosłownie na lotnisku w Warszawie. On, Tomek, był pilotem w dużych liniach lotniczych. Zaczęło się od rozmowy o opóźnionym locie, skończyło na kolacji w innym mieście. Był dowcipny, uważny, wiecznie gdzieś w podróży, tak jak ja. Po roku tym razem bez restauracji, w hotelowej sypialni po ciężkim locie oświadczył mi się. Przyjęłam, bo pierwszy raz poczułam, że ktoś rozumie mój życiowy chaos.
Ale potem zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Huśtawki nastrojów, wyciszony telefon, znikające wiadomości, wymówki o lotach, które jednak nie zgadzały się z oficjalnym grafikiem. Pewnego dnia napisała do mnie kobieta z dziwnego numeru, rzucając kilka szczegółów, które znać mogła tylko ktoś bliski. Nie miałam twardych dowodów, żadnych zdjęć, całej tej prawniczej dokumentacji, ale zaczęłam układać fakty jego nieobecności, drobne kłamstewka, wymijające odpowiedzi.
Wieczorem, w moim mieszkaniu, zapytałam go wprost. Zaprzeczył wszystkiemu, patrzył mi prosto w oczy i powtarzał, że wyobrażam sobie. Tej nocy podjęłam decyzję. Bez awantur i dramatów zerwałam zaręczyny. Powiedziałam, że nie wyjdę za kogoś, komu już nie wierzę.
Dziś mam czterdzieści lat. Wiem, że biologia nie jest moją sprzymierzeńczynią, ale nie żyję jak zwariowana. Mam swoją karierę, swój rytm, podróże, mieszkanie w Warszawie i spokojne wieczory z kubkiem herbaty. Nie czuję pustki, nie czuję, że czegoś mi brakuje.
Znajomi czasem pytają, czy żałuję, że nie wyszłam za mąż. Zawsze odpowiadam tak samo: żałowałabym, gdybym wyszła za kompromis lub zdradę.
Nie wiem, co się wydarzy dalej. Ale jestem spokojna jak polskie jezioro o świcie.
