Prawdopodobnie wiele razy słyszałaś, że w małżeństwie wszystko jest wspaniałe, życie rodzinne cieszy się nowymi aspektami każdego dnia. Następnie nadchodzi długo oczekiwana ciąża, a mąż traktuje swoją żonę jak księżniczkę. Jednak po narodzinach dziecka, coś często idzie nie tak i związek słabnie. Tak właśnie stało się w rodzinie Mikołaja i Sylwii. Zaczęli się spotykać, gdy mieli 18 lat, 2 lata później zamieszkali razem, ale do urzędu stanu cywilnego poszli dopiero, gdy mieli po 28 lat. Oboje robili kariery zawodowe. Po rodzicach odziedziczyli jedynie determinację i rysy twarzy, a resztę para osiągnęła sama.
Wierzyli, że jeśli będą mieli dziecko, to będzie ono wychowywane w ich własnym mieszkaniu. W końcu kupili własne lokum – dwupokojowe mieszkanie. Ale zajście w ciążę, zajęło Sylwii dwa lata. Kiedy Mikołaj dowiedział się o ciąży żony, nosił ją na rękach i nie pozwalał jej się przemęczać. „To nie ciąża, to bajka!” pomyślała Sylwia. Jednak radość dziewczyny nie trwała długo, a dokładnie 9 miesięcy. Po urodzeniu dziecka, wszystko wywróciło się do góry nogami. Mikołaj był bardzo ostrożnie nastawiony do dziecka. Ciągle myślał, że jego syn jest w jakimś niebezpieczeństwie.
Próbował na wszelkie sposoby kontrolować żonę:
– Sylwia, nie dotykaj go. Masz za duże paznokcie, zostaw, sam to zrobię! – To zdanie było słyszane w ich domu najczęściej.
Kiedy dziecko zaczęło ząbkować, mężczyzna kompletnie oszalał. Obwiniał o wszystko żonę:
– Dziecko żadnej innej matki tak nie płacze! – Powtarzał Mikołaj.
Dawał żonie chwilę z dzieckiem, tylko kiedy go karmiła lub usypiała. Przez resztę czasu, sam z nim przebywał. Pewnego dnia, Sylwia zachorowała. Była przerażona, bolało ją całe ciało, ale zamknęła się w pokoju dziecinnym, żeby uśpić synka.
Podejrzewając to, Mikołaj wtargnął do środka:
– Co z Ciebie za matka, chcesz zabić swoje dziecko! Wynoś się stąd! Nie chcę Cię tu widzieć! – Krzyczał.
Mężczyzna był przekonany, że wszystko, co dzieje się z dzieckiem, to wina Sylwii, bo była złą matką. Oczywiście w rzeczywistości tak nie było. Sylwia poszła do kuchni i nie mogła powstrzymać łez. Kiedy dziecko zasnęło, mąż przyszedł do niej:
– Co Ty tu jeszcze robisz? Mówiłem Ci, żebyś wyniosła się z mojego domu! Zapomnij o synu. Nie jesteś godna nazywać się jego matką.
Na nic zdały się łzy Sylwii i obietnice naprawienia szkody. Mikołaj upchnął wszystkie jej rzeczy do walizek i razem z nimi wyrzucił ją za drzwi.
Kobieta tak tego nie zostawiła i zgłosiła sprawę na policję, po czym odzyskała swojego synka.
