Miała 32 lata, gdy jej 12-letnia córka wyszła za mąż za jej nowego 22-letniego męża. Tak, dokładnie ona miała 12 lat, on 22, a jej mama 32. Wczoraj został mężem jej matki. Powiedzieli jej o tym dziś.
Dziewczynka zamknęła się w pokoju i nie wychodziła cały dzień. Wołali do niej, matka podchodziła do drzwi, proponowała kino, wesołe miasteczko, spacer, wizytę u znajomych. Nie odpowiadała. Leżała na łóżku, najpierw płakała, potem zasnęła. Potem wpatrywała się w sufit, zamyślona. Wieczorem głód w końcu zmusił ją do wyjścia.
Potrzebowała kilku lat, by przywyknąć do tej sytuacji. Każde słowo matki przyjmowała z nieufnością, patrzyła na nich z pogardą, była opryskliwa, wulgarna, pełna nienawiści. Młodsza siostra matki próbowała z nią rozmawiać, ale nie chciała słuchać. Często myślała o ucieczce. Pewnego dnia uciekła i schowała się w sąsiednim domu, siedząc na schodach do strychu, aż zimno zmusiło ją do pójścia do ciotki.
Gdy matka po nią przyszła, dziewczynka była już ogrzana i najedzona. Dłonie matki lekko drżały, a oczy miała pełne łez. Przyszła sama.
Wróciły do domu taksówką. Patrzyła na profil matki wydawała się jej starą. Ale on był piękny. Potem nagle zniknął na cały miesiąc. Dziewczynka nie pytała, matka nic nie mówiła, ale atmosfera w domu wróciła do normy. Tylko one dwie. Powoli się pojednały, a córka się uspokoiła.
Ale wtedy wrócił. Młody mąż jej matki. Dziewczynka przyzwyczaiła się do jego obecności, rozumiejąc, że jest częścią ich życia. Gdy miała 18 lat, podczas obiadu, podała mu nóż przez stół, celowo trzymając jego dłoń dłużej niż trzeba. Patrzyła mu prosto w oczy, a on wytrzymał jej spojrzenie. Matka, blada, spuściła wzrok. Obiad zakończył się w ciszy.
Innego dnia, gdy matki nie było, podeszła do niego, opierając czoło o jego plecy, wstrzymując oddech. Przez chwilę stał nieruchomo, potem odwrócił się, delikatnie odsunął i wziął ją za ramiona, mówiąc, żeby nie robiła głupstw. Wtedy wybuchnęła histerycznym płaczem: Dlaczego? Co ona ma, czego ja nie mam? Jest stara, ma zmarszczki, nie widzisz? Po co ci stara kobieta?
Podał jej szklankę wody, posadził w fotelu, okrył kocem, potem wyszedł, zatrzaskując drzwi. Siedziała tam, płacząc, rozumiejąc, że musi odejść do akademika lub wynająć mieszkanie. Właśnie odrzucili ją jak zbędnego kota. Odsunięta. Upokorzona.
Był taki przystojny. Śniła o nim. Nie wracał do domu, a matka milczała. Krążyły po domu jak cienie.
W końcu wrócił po kilku dniach. Matki nie było, ona sama siedziała w kuchni, piła herbatę i robiła notatki. Gdy wszedł i usiadł naprzeciw, serce zamarło jej w piersi. Powiedział zmęczonym głosem, patrząc jej w oczy: Kocham twoją matkę, zaakceptuj to. To ją wybrałem, nie ciebie. Nie wracajmy do tego, dość już cierpienia. Nie odwrócił wzroku.
Tej nocy leżała z suchymi oczami, z pustką w głowie. Następnego dnia zastała ich w kuchni całujących się. Zrobiło jej się niedobrze, uciekła do łazienki.
Znalazła miejsce w akademiku. Matka prosiła, by wróciła, potem dała jej pieniądze na wynajem.
Gdy miała 25 lat, on 35, a matka 45 ku zaskoczeniu wszystkich, ich relacje niemal się unormowały. Odwiedzała ich, jedli razem obiady, rozmawiali, śmiali się. Siostra matki powiedziała jej: Dzięki Bogu, w końcu dorosłaś. Matka była szczęśliwa, spokojna, a jej mąż nadal piękny. Nawet jeszcze bardziej. Zdała sobie sprawę, że porównuje do niego wszystkich swoich adoratorów i ta myśl jej się nie podobała.
Potem przeżyła nieszczęśliwy romans. Był żonaty i nie zamierzał zostawiać żony. Kochała go, czekała pod pracą, płakała. Nie chciała być kochanką. Wszystko bolało, rwało się, było gorzkie. Zabierał ją nad morze, dawał prezenty, pytał, czy to nie wystarczy, czy naprawdę musi być ślub i dzieci. Dla niego codzienne życie we dwoje było nudne.
Odmawiała, uparcie kręciła głową. Przypominała sobie matkę całującą męża w kuchni i siebie, uciekającą, by zwymiotować z obrzydzenia. Nie rozumiała, że życie we dwoje może być inne. Piękne. Spokojne. Prawdziwe.
Tamten rok był dla niej burzą. Rzadko wracała do domu. Widywała matkę w kawiarniach, czasem wpadała do nich. Matka trochę schudła, ale wciąż dbała o wygląd. Jej mąż był nadal urzekający. Ona, już dorosła i zrozumiawszy wszystko, pojęła w końcu ogrom miłości matki.
Gdy miała 28 lat, on 38, matka 48 dostała pracę w innym mieście i wyjechała. A może raczej uciekła od przeszłości, która zjadła trzy lata jej życia.
Nowe życie układało się dobrze. Była spokojna. Nawet zaczęła relację z kolegą z pracy samotnym i uroczym. Czuła, że czas na małżeństwo, rodzinę. Decyzje.
Mąż matki przyjechał w interesach. Zjedli obiad. Była lekka, wesoła. Opowiedziała mu o swoim życiu, pytała o interesy, o matkę. Odpowiadał. Potem spojrzała na jego dłonie i poczuła nagły, fizyczny poryw, by ją objął
Zdawał się rozumieć, zamilkł, szukał słów, bał się zranić. Ale w końcu powiedział: Kocham cię, tą kapryśną dziewczynkę. Znam twoje rany, pragnienia. Zawsze będziemy przyjaciółmi, możesz na mnie liczyć.
Zrobiło się niezręcznie. Roześmiała się: Czego właściwie ode mnie chcesz?
Wkrótce potem zadzwonił matka była chora i czekała na nią. Zadzwoniła do matki, która miała zmęczony, lecz spokojny głos. Przyjedź, córeczko, w przyszły weekend. Nie teraz, masz swoje sprawy. Ucieszę się, bardzo za tobą tęsknię. I nagle dodała: Czy mi wybaczyłaś? Jego, chodzi mi o Wiedziałam, że go kochasz, widziałam to. Tyle razu żałowałam, jak to się potOdeszła, nie odwróciwszy się nawet, bo w końcu zrozumiała, że niektóre historie nie mają happy endu, a miłość potrafi być najbardziej bolesną lekcją życia.
