Leszku, spójrz tylko na to piękno! zawołała z zachwytem Jadwiga, której opalona skóra lśniła w słońcu, a oczy błyszczały energią. Rozłożyła ramiona, jakby chciała objąć całe morze. Jej kasztanowe loki, nieco wypłowiałe od słonecznych promieni, falowały na wietrze. Mówiłam ci, że ten miesiąc będzie najlepszy w naszym życiu!
Leszek, stojący obok na białym piasku, poprawił słomkowy kapelusz i uśmiechnął się. Choć na zewnątrz wydawał się spokojny, w środku ściskał go niepokój. Myśl, że to może być ostatnia szansa, by odzyskać utracone szczęście, nie dawała mu spokoju.
Tak, Jadziu, ten miesiąc będzie wyjątkowy odparł, starając się, by w jego głosie nie zabrzmiał smutek. Zawsze miałaś rację.
Ale słowa lekarza sprzed dwóch miesięcy wciąż dźwięczały mu w uszach: Nowotwór, późne stadium, dwa, może trzy miesiące. I tak przyjechali tutaj nad morze, bo Jadwiga postanowiła walczyć, a nie poddać się.
Chodźmy się wykąpać? Jadwiga złapała go za rękę, a w jej oczach błysnęła iskra. Nie marnuj czasu, Leszku! Pamiętasz, jak skakaliśmy do rzeki u babci? Bałeś się, że nurt zabierze ci majtki!
Leszek roześmiał się, a ból na chwilę zniknął. Tak właśnie Jadwiga potrafiła wyrwać go z otchłani smutku.
Nie bałem się, po prostu byłem ostrożny żartował. Dobrze, chodźmy, ale jeśli rekin mnie zje, to twoja wina.
Śmiejąc się jak para nastolatków, pobiegli w stronę wody. Jadwiga pluskała się w falach, a Leszek wstrzymywał oddech, patrząc na nią. Serce wypełniała mu miłość i ból jednocześnie. Była piękna, a on kochał ją ponad wszystko. Stracić ją wydawało się niemożliwe, a jednak tak bardzo realnym.
Miłość daje siłę, by trzymać się nadziei, nawet gdy czas zdaje się być przeciwko nam.
Poznali się w liceum, w małym miasteczku, gdzie wszyscy się znali. Jadwiga pojawiła się w szkole jak jasna kometa nowa, z promiennym uśmiechem i długimi kasztanowymi włosami, które mogły roztopić najtwardsze serce.
Przyjechała z rodziną z sąsiedniego miasta i od razu stała się centrum uwagi. Leszek, wysoki i nieco niezdarny, z książką w ręce, nie wierzył, że spojrzy w jego stronę. Ale pewnego wieczoru na szkolnej dyskotece odważył się zaprosić ją do tańca.
Jesteś inny powiedziała, patrząc mu w oczy. Nie udajesz kogoś, kim nie jesteś.
A nie boisz się, że nadepnę ci na stopy? zapytał z uśmiechem. W odpowiedzi wybuchnęła śmiechem i od tamtej nocy stali się nierozłączni.
Po maturze Leszek wyjechał do Warszawy na studia inżynierskie, Jadwiga do Krakowa, na filologię. Wymieniali długie listy, a na wakacje wracali, by spędzać czas razem. Rozłąka tylko wzmocniła ich uczucie.
W wieku dwudziestu dwóch lat, ledwo zdążyli odebrać dyplomy, pobrali się. Wesele było skromne, w lokalnym domu kultury, udekorowanym sztucznymi kwiatami. W tle grały hity Maryli Rodowicz. Byli szczęśliwi, a reszta świata nie miała znaczenia.
Ale przyszło codzienne życie, czasem ciężkie. Wynajmowali małe mieszkanie, pracowali bez wytchnienia, marząc o własnym domu i kawiarni. Zmęczenie i codzienne problemy stały się przyczyną kłótni.
Kłócili się o drobiazgi: kto nie umył naczyń, kto zapomniał zapłacić rachunek. Pewnego dnia, ogarnięty złością, Leszek trzasnął drzwiami i krzyknął:
Może lepiej się rozstać?
Jadwiga usiadła na kanapie w milczeniu. Potem cicho powiedziała:
Leszku, kocham cię za bardzo, by to stracić. Spróbujmy żyć inaczej.
Jeden dzień w tygodniu poświęcali tylko sobie. Bez pracy, telefonów i irytacji. Spacerowali, pili herbatę na balkonie, wspominali młodość. Ich miłość odżyła, jak kwiat po zimie.
Po pięciu latach kupili dom z ogrodem i otworzyli kawiarnię. Wkrótce na świat przyszły bliźniaczki Zosia i Ania, które wypełniły dom śmiechem i chaosem. Jadwiga była wzorową matką czułą, cierpliwą, opowiadającą bajki na dobranoc. Leszek często myślał: Jakie to szczęście, że ją spotkałem.
Ale czas płynął. Córki wyjechały na studia, zostawiając dom pusty. By zagłuszyć samotność, małżonkowie znów rzucili się w wir pracy. Otworzyli drugą kawiarnię, pracując po nocach. Aż pewnego dnia, w środku zmiany, Jadwiga zbladła i upadła.
Jadziu! Jadziu, obudź się! Leszek potrząsał nią, aż przyjechało pogotowie. W szpitalu zdiagnozowano przemęczenie, ale Jadwiga machnęła ręką: To nic, Leszku. Wszystko będzie dobrze.
Następnego dnia znów straciła przytomność. Lekarz, nie podnosząc wzroku, wypowiedział wyrok: rak, nieoperacyjny, dwa miesiące.
W domu Jadwiga powiedziała spokojnie:
Leszku, nie wzywaj dziewczyn. Nie chcę, żeby widziały mnie taką. Chcę pojechać nad morze. Pamiętasz, jak marzyliśmy? Leżeć na plaży, pić drinki, tańczyć pod gwiazdami. Zróbmy to teraz.
Chciał zaprotestować, ale nie mógł. Jeśli to jej ostatnie marzenie spełni je.
Leszku, jesteś gdzieś daleko? fala ochlapała go, wyrywając z zamyślenia. Hej, widzę, że cię tu nie ma!
Jestem przy tobie uśmiechnął się, chowając łzy, i zanurkował. Tylko myślałem, jak mnie wczoraj ograłaś w karty jaki ruch!
Nie zasypiaj gruszek w popiele! roześmiała się, a jej śmiech rozlał się nad wodą. Wieczorem idziemy do restauracji z muzyką na żywo? Chcę tańczyć do upadłego!
Jesteś pewna? Może lepiej odpocząć? słowa Leszka zabrzmiały niepewnie; Jadwiga nie lubiła przypomnień o chorobie.
Leszku, żyję i chcę żyć! powiedziała stanowczo. Obiecaj, że nie będziesz mnie grzebał przed czasem. Obiecaj.
Obiecuję szepnął, a oni
