Ludka, zwariowałaś na stare lata! Masz już wnuki w szkole, jaka ślubna uroczystość? takie słowa usłyszałem od siostry, gdy oznajmiłem jej, że zamierzam się ożenić.
Ale na co tu czekać? Za tydzień z Tolą idziemy do Urzędu Stanu Cywilnego, musiałem powiedzieć o tym siostrze. Oczywiście nie spodziewałem się, że przyjedzie na uroczystość mieszkamy po przeciwnych stronach Polski. Poza tym, nie zamierzaliśmy urządzać hucznej imprezy z krzykami Gorzko! mając po sześćdziesiąt lat. Chcieliśmy po cichu podpisać papier i spędzić ten dzień tylko we dwoje.
Można by w ogóle nie brać ślubu, ale Tolka nalegała. Ona jest prawdziwą damą: drzwi na klatkę mi otwiera, podaje rękę gdy wysiadam z samochodu, pomaga założyć płaszcz. Nie zgodziłaby się na życie bez ślubu. Powiedziała mi wprost: Co ja, dzieciak jakiś? Potrzebuję poważnego związku. A dla mnie Tolka, choć siwe włosy, to sama młodość. W pracy wszyscy ją szanują, wszyscy zwracają się do niej per pani z imieniem i nazwiskiem. Tam jest inna poważna, zasadnicza, a jak mnie zobaczy, to jakby zrzucała czterdzieści lat i porywa mnie w objęcia prosto na ulicy. Radość mnie wtedy ogarnia, ale i trochę wstydzę się tych publicznych czułości. Mówię: Ludzie się gapią, będą plotkować. A ona do mnie: Jacy ludzie? Poza tobą nikt dla mnie nie istnieje! Kiedy jesteśmy razem, mam naprawdę poczucie, jakby cały świat nagle znikał i zostajemy tylko my dwoje.
Jednak mam też siostrę, której musiałem wszystko opowiedzieć. Bałem się, że Bożena, jak wielu innych, będzie mnie oceniać a tak bardzo potrzebowałem jej wsparcia. W końcu zebrałem się na odwagę i zadzwoniłem.
Ludkaaa przeciągnęła z niedowierzaniem, gdy usłyszała, że zamierzam znowu się żenić dopiero rok minął, odkąd pochowaliśmy Witka, a ty już masz nowego? Spodziewałem się, że wiadomość ją zszokuje, ale nie, że chodzi jej o mojego zmarłego męża.
Bożenko, pamiętam o tym przerwałem jej. Ale kto ustala, ile mam czekać? Jaki czas żałoby przystoi? Ile musi minąć, żeby móc znów być szczęśliwym, nie będąc oskarżanym o brak lojalności?
Siostra zamyśliła się.
No przynajmniej ze cztery, pięć lat dla przyzwoitości
Czyli mam powiedzieć Toli: przepraszam, przyjdź za pięć lat, a ja jeszcze ponoszę żałobę?
Zamilkła.
I co to zmieni? ciągnąłem dalej. Myślisz, że za pięć lat nikt nas nie obgada? Plotki zawsze się znajdą, ale naprawdę nie obchodzą mnie już ludzkie języki. Tylko twoje zdanie jest dla mnie ważne. Jeśli nalegasz, odwołam ten ślub.
Słuchaj, nie chcę być tą złą żenij się choćby dziś! Ale wiedz, że nie rozumiem cię i nie popieram. Zawsze miałeś własne zdanie, ale nie przypuszczałam, że na starość całkiem zwariujesz. Miej choć trochę przyzwoitości odczekaj rok
Ale nie dałem się przekonać.
A jeśli mamy z Tolą przed sobą już tylko rok? Co wtedy?
Bożena wzruszyła się.
Rób jak uważasz Rozumiem, każdy chce być szczęśliwy, ale przecież miałeś już swoje szczęśliwe lata
Roześmiałem się.
Bożenka, ty tak mówisz? Naprawdę uważałaś, że byłem przez te lata szczęśliwy? Ja sam tak myślałem. A teraz dopiero widzę, że byłem jak taki koń roboczy. Nawet nie wiedziałem, że można żyć jakoś inaczej, że życie może cieszyć!
Witek był dobrym człowiekiem. Razem wychowaliśmy dwie córki, a dziś mam pięcioro wnuków. Za jego życia wszystko podporządkowałem rodzinie. Najpierw pracowaliśmy ponad siły dla siebie, potem dla dzieci, potem dla wnuków. Teraz, gdy patrzę wstecz, widzę tylko nieustanny wyścig za lepszym bytem, bez chwili na oddech. Kiedy starsza córka wyszła za mąż, już mieliśmy działkę, ale Witek uznał, że trzeba się rozbudować, hodować mięso dla wnuków.
Wynajęliśmy hektar ziemi, i nałożyliśmy sobie jarzmo, które nieśliśmy latami. Było bydło, które trzeba było wiecznie karmić, po północy spać się nie kładliśmy, a już o piątej rano trzeba było wstawać. Ale jedno dodawało sił dzieci i wnuki najedzone. Starsza córka dzięki temu kupiła lepszy samochód, młodsza zrobiła remont w mieszkaniu więc chyba warto było harować.
Kiedy znalazłem chwilę, dzwoniłem do znajomych a one opowiadały, że jedna wróciła z wnuczką znad morza, a druga była z mężem w teatrze. A ja nawet do sklepu nie miałem kiedy pojechać! Zdarzało się, że chleba nie jedliśmy przez kilka dni, bo cała żywność szła na zwierzynę. Utrzymywała mnie tylko myśl, że dzieciom się poprawia. Pewnego razu odwiedziła mnie koleżanka z pracy i powiedziała:
Ludka, nie poznałam cię! Ledwo żyjesz, a myślałam, że tu zbierasz siły na świeżym powietrzu Po co się tak umartwiasz?
A jak inaczej? Dzieciom trzeba pomagać odpowiedziałem.
Dzieci są dorosłe, dadzą sobie radę, a ty mógłbyś wreszcie pomyśleć o sobie.
Wtedy jeszcze nie wiedziałem, co to znaczy żyć dla siebie. Teraz już wiem. Można spać bez budzika, spokojnie pójść do sklepu, kina, na basen, na biegówki. I nikt na tym nie traci. Dzieci mają co trzeba, wnuki też. Najważniejsze patrzę na wszystko innymi oczami.
Dawniej, grabiąc liście na działce, przeklinałem, ile z nimi bałaganu. Teraz patrzę na nie z uśmiechem idę przez park, podrzucam liście stopą i cieszę się jak dziecko. Polubiłem deszcz, podziwiam go zza szyby kawiarni a kiedyś to była wyłącznie mordęga przy przepędzaniu kóz do szopy. Dopiero teraz dostrzegam piękno chmur, zachodów słońca, przyjemność z chrupiącego śniegu pod butami. Odkryłem na nowo, jak ładne jest moje rodzinne miasto. To wszystko pokazała mi Tolka.
Po śmierci Witka byłem jak w letargu. Zawał serca, umarł zanim pogotowie dojechało. Dzieci szybko sprzedały gospodarstwo i działkę, a mnie zabrali do miasta. Pierwsze dni błąkałem się po mieszkaniu, nie wiedząc, co robić dalej. Wciąż budziłem się o piątej i nie wiedziałem, czym się zająć.
I wtedy w moim otoczeniu pojawiła się Tolka sąsiadka poznana dzięki zięciowi, bardzo pomagała przy przeprowadzce. Potem przyznała się, że na początku niczego nie planowała, po prostu zobaczyła rozbitka, który potrzebował kogoś, kto go wyrwie z marazmu. Zaproponowała spacer w parku usiedliśmy na ławce, kupiliśmy lody, poszliśmy nad staw karmić kaczki. Przez te wszystkie lata hodowałem kaczki, ale nigdy nie miałem czasu na nie popatrzeć ciągle tylko ziarno, woda, czyszczenie, a tu można po prostu stać i patrzeć.
Tolka uśmiechnęła się, wzięła mnie za rękę i powiedziała: Poczekaj, pokażę ci cały świat na nowo! Odrodzisz się.
I miała rację. Codziennie czułem się tak, jakbym na nowo się uczył żyć. Przeszłość przestała mnie ciążyć. Sam nie wiem, kiedy zrozumiałem, że bez Tolki już nie potrafię istnieć. Ale któregoś ranka obudziłem się ze świadomością, że ona i to, co dzieje się ze mną teraz, jest dla mnie najprawdziwsze i najważniejsze.
Córki na początku źle to znosiły. Twierdziły, że zdradzam pamięć po ojcu. Było mi bardzo przykro, czułem się winny. Dzieci Tolki odwrotnie ucieszyły się, powiedziały, że są spokojniejsze o mamę. Zostało tylko powiedzieć wszystko Bożenie, a ten moment odkładałem jak mogłem.
Kiedy macie ślub? spytała Bożena po naszej długiej rozmowie.
W ten piątek.
No to co mam powiedzieć szczęścia na stare lata rzuciła i się pożegnała.
Na piątek z Tolą kupiliśmy prowiant, ubraliśmy się odświętnie, zamówiliśmy taksówkę i pojechaliśmy do urzędu. Wysiadam, patrzę a pod wejściem stoi moja rodzina: córki z zięciami i wnukami, dzieci Tolki z rodzinami, i Bożena! Trzymała naręcze białych róż i uśmiechała się przez łzy.
Bożena, ty tu? nie wierzyłem własnym oczom.
Musiałam zobaczyć, komu cię oddaję zaśmiała się.
Okazało się, że wszyscy skontaktowali się przed ślubem, zamówili razem stolik w kawiarni.
Kilka dni temu obchodziliśmy z Tolą naszą pierwszą rocznicę. Zżyła się z całą rodziną, wszyscy traktują ją jak swoją. A ja do teraz nie mogę uwierzyć, że to wszystko mnie spotkało jestem tak nieprzyzwoicie szczęśliwy, że aż boję się zapeszyć.
Dziś wiem, że warto dać sobie szansę na nowe życie, bez względu na to, co powiedzą inni. Szczęście nie ma metryki.
