Widzę cię, nie chowaj się. Co ty robisz w naszej klatce schodowej? kot spojrzał z wyrzutem, podczas gdy w milczeniu przestępował zmarzniętymi łapami nad kałużą, która powstała z topniejącego lodu na jego futrze.
Nikt już nie pamiętał, kiedy ten włochaty włóczęga pojawił się na podwórku. Żył cicho, niemal niewidocznie jak cień piękny, choć brudny i wychudzony kot. Wszyscy zgodnie twierdzili, że zjawił się wiosną.
Dziewczyna, czasem go dokarmiała, jak tylko mogła, troszczyła się o niego: w mroźne noce otwierała drzwi do piwnicy, jeśli nie były zamknięte, kładła pod nim starą odzież, a raz nawet posmarowała mu łapę zieloną farbą, gdy zobaczyła ranę.
Tak sobie żył ten kocur cicho, ostrożnie, niemal niewidocznie
Pewnego dnia zobaczył, jak ta sama dziewczyna w białej sukni, z kwiatami we włosach, wyszła z klatki schodowej w towarzystwie elegancko ubranego mężczyzny. Wokół nich śmiechy, brawa, tłum. Wszyscy wsiedli do przyozdobionych wstążkami samochodów i odjechali. Od tamtego dnia dziewczyny już nie widywano.
Kot został sam. Głodny, nocą skradał się do śmietników w ciemności było ciszej i miał większe szanse znaleźć coś do zjedzenia, zanim wrócą bezpańskie psy.
Najważniejsze było unikać tych wrednych kundli. Tak jakoś przeżył Aż do momentu, gdy nadeszły wyjątkowo srogie mrozy, a nowy dozorca wyrzucił go z piwnicy, regularnie zamykając wejście.
Gdzie miał iść? Zziębnięty próbował dostać się do klatki schodowej. Ale i tam go nie chciano: jedni po prostu go przegonili, inni wrzeszczeli i kopali. Nikt nie pozwolił drżącemu stworzeniu wejść do środka.
Zdesperowany, pewnego wieczoru wślizgnął się do klatki schodowej pięciopiętrowej kamienicy. Nie miał już siły ani się bać, ani mieć nadziei. Wszystko mu było jedno byle nie zamarznąć tej nocy.
Pierwsza zauważyła go Elżbieta Stefanowa, znana wszystkim jako Ciocia Ela, która mieszkała na drugim piętrze. Kobieta akurat sprawdzała skrzynkę na listy czekała na rachunek za czynsz. Była surowa, ale sprawiedliwa, a wśród sąsiadów cieszyła się szacunkiem. W każdej kłótni potrafiła powiedzieć prawdę prosto w oczy, dlatego nawet zarząd spółdzielni się jej obawiał.
Kot, który wślizgnął się do klatki za kimś innym, przytulił się w kącie przy kaloryferze, ledwo oddychając. Jego futro było pokryte lodem, a z oczu biło błaganie i wyczerpanie.
Widzę cię, nie ukrywaj się. Co cię tu przyniosło? Zmarzłeś, głodny jesteś, co? warknęła Ciocia Ela.
Zwierzę spojrzało z wyrzutem, ledwo poruszając zesztywniałymi łapami, pod którymi topniał lód.
No i co ja z tobą zrobię Czekaj
Ona wiedziała, czym jest głód. Jej nogi, zniszczone przez wojnę, ledwo ją niosły, ale i tak weszła po schodach do mieszkania, a potem wróciła z miską jedzenia, wodą i starą, molem zjedzoną wełnianą kamizelką.
Masz, jedz. Biedaku, nie bój się, nie zabiorę ci westchnęła, patrząc, jak kot łapczywie pożera kaszę gryczaną z wątróbką.
Rozłożyła kamizelkę, po czym wróciła do domu, zupełnie zapominając o rachunku za czynsz
Kot, który po raz pierwszy zaznał wygody, uznał, że to jego dom, a surowa, ale dobra kobieta jego opiekunka.
By go nie wygonili jak poprzednio, zachowywał się cicho i zdyscyplinowanie, tak jak dawniej, gdy jeszcze był domowym pupilem. Ciocia Ela nadała mu nawet imię Mruczek.
Ale nie wszystkim sąsiadom podobał się nowy lokator. Z trzeciego piętra zeszli Państwo Kowalscy. Edward Albertowicz stanął przed Ciocią Elą, patrząc z dezaprobatą na kota.
Co to za zoo się u nas zrobiło?
Jego żona, otulona w drogą futrzaną kurtkę, demonstracyjnie zatkała nos.
Edziu, ten kot śmierdzi!
Wyrzućcie go stąd! zarządził mężczyzna.
Ciocia Ela wyprostowała się:
A dlaczego? Nikomu nie przeszkadza. Nigdzie nie chodzi tu zostaje.
Dobrze, zaraz dzwonię po straż miejską i sanepid, zabiorą go, a panią ukarzą. To wspólna przestrzeń!
Świetnie. A ja zadzwonię do urzędu skarbowego. Niech sprawdzą, jak zwykły magazynier żyje jak jakiś ziemianin, codziennie wynosząc braki ze sklepu. Sąsiedzi potwierdzą. Tylko spróbuj go skrzywdzić a pożałujesz.
Od tej pory zostawili Mruczka w spokoju. Nawet jamnik Gogo, który zwykle był groźny, omijał go, jakby go w ogóle nie widział.
Po kilku tygodniach wszyscy się przyzwyczaili. Ale Ciocia Ela wiedziała: Mruczek i tak nie jest bezpieczny. Choć kot trzymał się blisko niej, wciąż był bezdomny.
Kobieta rozważała zabranie go do mieszkania, ale Mruczek unikał mieszkań, jakby się ich bał. Wyglądało na to, że coś strasznego mu się przytrafiło.
Ciocia Ela nie naciskała, mając nadzieję, że pewnego dnia sam zdecyduje się wejść.
I rzeczywiście ilekroć opiekunka zamykała drzwi, kot podążał za nią ukradkiem, nasłuchując, ale nie zapuszczał się daleko
W lutym, podczas śnieżycy, Elżbieta Stefanowa obudziła się przerażona nie mogła złapać tchu. Ból przeszywał jej ciało, nie miała nawet siły krzyczeć. Wszystko wokół wydawało się zamglone
Sąsiadów obudziło rozpaczliwe miauczenie Mruczka. Rwał pazurami drzwi, drapiąc je do krwi.
Ludzie wybiegli, pukali, ale nikt nie odpowiadał. Wtedy zeszła z trzeciego piętra Nina Sylwestrowa:
Ja mam klucz. Tak się z Elą umówiłyśmy
Otworzyli. Wezwali pogotowie. Mruczek nie odstępował siedział pod łóżkiem, żałośnie miaucząc.
Elżbieta Stefanowa nie miała rodziny. Wszystkich zabrała wojna. Została sama
Ale sąsiedzi odwiedzali ją w szpitalu, przynosili drobne upominki. A ona za każdym razem powtarzała tylko:
Dbajcie o Mruczka. Dokarm
