Leszku, spójrz tylko na to piękno! z zachwytem zawołała Kinga, jej opalona skóra lśniła w słońcu, a oczy błyszczały energią. Rozkładając ramiona, zdawała się obejmować całe morze. Jej kasztanowe loki, nieco wypłowiałe od słońca, falowały na wietrze. Mówiłam ci, że ten miesiąc będzie najpiękniejszy w naszym życiu!
Leszek, stojący obok na białym piasku, poprawił słomkowy kapelusz i uśmiechnął się. Choć na zewnątrz wydawał się spokojny, w środku ściskało mu się serce. Myśl, że to może być ich ostatnia szansa, by odzyskać utracone szczęście, nie dawała mu spokoju.
Tak, Kinga, ten miesiąc będzie wyjątkowy odparł, starając się, by w jego głosie nie zabrzmiał smutek. Zawsze masz rację.
Ale słowa lekarza sprzed dwóch miesięcy wciąż dźwięczały w jego głowie: Nowotwór, zaawansowane stadium, dwa, może trzy miesiące. I tak znaleźli się tutaj nad morzem, bo Kinga postanowiła walczyć, a nie poddawać się.
Chodźmy popływać? porwała go za rękę, jej oczy błyszczały. Nie smuć się, Leszku! Pamiętasz, jak w młodości skakaliśmy do rzeki u babci? Bałeś się, że nurt porwie twoje kąpielówki!
Leszek roześmiał się, a na chwilę ból zniknął. Tak właśnie Kinga potrafiła wyrwać go z sideł melancholii.
Nie bałem się, po prostu byłem ostrożny żartował. Dobrze, chodźmy, ale jeśli rekin mnie pożre, to twoja wina!
Śmiejąc się jak para nastolatków, pobiegli w stronę wody. Kinga pluskała się w falach, a Leszek patrzył na nią, wstrzymując oddech. Jego serce wypełniała miłość, ale i ból. Była piękna, a on kochał ją bardziej niż cokolwiek. Stracić ją wydawało się niemożliwe, a jednocześnie tak bardzo realne.
*Miłość daje siłę, by trwać w nadziei, nawet gdy czas zdaje się być przeciwko nam.*
Ich historia zaczęła się w dziesiątej klasie w małym miasteczku, gdzie wszyscy się znali. Kinga pojawiła się w szkole jak jasna kometa nowa, z olśniewającym uśmiechem i długimi kasztanowymi włosami, które mogły stopić najtwardsze serce.
Przyjechała z rodziną z sąsiedniego miasta i od razu stała się centrum uwagi. Leszek, wysoki i nieco niezdarny, z książką w ręce, nie wierzył, że spojrzy w jego stronę. Ale pewnego dnia, na szkolnej dyskotece, odważył się zaprosić ją do tańca.
Jesteś inny powiedziała, patrząc mu prosto w oczy. Nie udajesz kogoś, kim nie jesteś.
A nie boisz się, że nadepnę ci na nogi? zapytał z uśmiechem. Jej śmiech był odpowiedzią, i od tamtego wieczoru stali się nierozłączni.
Po maturze Leszek wyjechał studiować inżynierię do Warszawy, Kinga filologię polską do Krakowa. Pisali do siebie długie listy, a na wakacje wracali, by spędzać razem czas. Rozłąka tylko wzmocniła ich uczucie.
W wieku dwudziestu dwóch lat, ledwo zdobywszy dyplomy, pobrali się. Wesele było skromne, w lokalnym domu kultury, udekorowanym sztucznymi kwiatami. W tle grały hity Maryli Rodowicz. Szczęście wypełniało ich serca, a drobiazgi przestały mieć znaczenie.
Lecz potem nadeszła codzienność, niekiedy ciężka. Wynajmowali małe mieszkanie, pracowali bez wytchnienia, marząc o własnym domu i kawiarni. Zmęczenie i proza życia stały się przyczyną kłótni.
Sprzeczali się o byle co: kto nie pozmywał naczyń, kto zapomniał zapłacić rachunek. Pewnego dnia, w gniewie, Leszek trzasnął drzwiami i krzyknął:
Może lepiej się rozejść?
Kinga usiadła na kanapie w milczeniu, a potem cicho powiedziała:
Leszku, kocham cię zbyt mocno, by to stracić. Spróbujmy żyć inaczej.
Jeden dzień w tygodniu poświęcali tylko sobie. Bez pracy, telefonów i irytacji. Spacerowali, pili herbatę na balkonie, wspominali młodość. I tak ich miłość odżyła, jak kwiat po zimie.
Po pięciu latach kupili dom z ogrodem i otworzyli kawiarnię. Wkrótce na świecie pojawiły się córki Zosia i Hania, bliźniaczki, które wypełniły dom śmiechem i chaosem. Kinga była wzorową matką czułą, cierpliwą, opowiadającą bajki na dobranoc. Leszek często myślał: *Jakim ja jestem szczęściarzem.*
Lecz czas płynął. Córki wyjechały na studia, pozostawiając dom pusty. By zagłuszyć samotność, małżonkowie znów rzucili się w wir pracy. Otworzyli drugą kawiarnię, pracując po nocach. Aż pewnego dnia, w środku zmiany, Kinga zbladła i upadła.
Kinga! Kinga, obudź się! Leszek potrząsał nią, aż przyjechało pogotowie. W szpitalu lekarz zdiagnozował przemęczenie, ale Kinga machnęła ręką: To tylko zmęczenie, Leszku. Wszystko będzie dobrze.
Następnego dnia znów straciła przytomność. Lekarz, nie podnosząc wzroku, wypowiedział wyrok: rak, nieoperacyjny, dwa miesiące.
W domu Kinga powiedziała spokojnie:
Leszku, nie wzywaj dziewczyn. Nie chcę, by widziały mnie taką. Chcę pojechać nad morze. Pamiętasz, jak marzyliśmy? Leżeć na plaży, pić drinki, tańczyć pod gwiazdami. Zróbmy to teraz.
Chciał protestować, ale nie potrafił. Jeśli to jej ostatnie marzenie, zrobi wszystko, by je spełnić.
Leszku, gdzieś się zawieruszyłeś? fala ochlapała go, wyrywając z zamyślenia. Hej, widzę, że myślami jesteś gdzie indziej!
Jestem tu uśmiechnął się, chowając łzy, i zanurkował. Tylko myślałem, jak wczoraj ograłaś mnie w karty. Genialny ruch!
Nie zasypiaj gruszek w popiele! zaśmiała się, jej śmiech rozlał się nad wodą. Wieczorem idziemy do restauracji z muzyką na żywo? Chcę tańczyć do upadłego!
Na pewno dasz radę? Może lepiej odpocząć? słowa Leszka zabrzmiały niepewnie; Kinga nie lubiła przypomnień o chorobie.
Leszku, żyję i chcę żyć! powiedziała stanowczo. Obiecaj, że nie pochowasz mnie przed czasem. Obiecaj.
