Leonard przez całe życie nie wierzył, że Irmina jest jego córką. Jego żona, Weronika, pracowała w sklepie. Szeptano po wsi, że często zamykała się w magazynie z różnymi mężczyznami. Dlatego też Leonard nie uwierzył, że drobniutka Irmina to jego dziecko i nie polubił córki. Jedynym, kto okazywał dziewczynce serce, był dziadek, który zapisał jej w spadku swój dom.
Dziadek jedyny kochał swoją wnuczkę Irminę
Jako dziecko Irmina często chorowała. Była krucha, niska, nie przypominała nikogo z rodziny. Ani w mojej, ani w twojej rodzinie takich malców nie było, powtarzał Leonard. A ta dziewczynka malutka jak ziarnko maku. Z biegiem lat chłód ojca do córki udzielił się też matce.
Jeden człowiek kochał Irminę prawdziwie dziadek Mateusz. Jego dom stał na samym skraju wsi, przy lesie. Mateusz przez całe życie był leśniczym, nawet na emeryturze codziennie odwiedzał las, zbierał jagody, zioła i zimą dokarmiał zwierzęta. W okolicy mówiono, że jest trochę dziwny, a niektórzy nawet się go bali. Co powiedział, często się sprawdzało. Mimo to ludzie przychodzili po jego ziołowe mikstury.
Żonę Mateusz pożegnał dawno temu. Ukojenie znajdował w lesie i w opiece nad wnuczką. Gdy dziewczynka poszła do szkoły, coraz częściej mieszkała u dziadka. Mateusz opowiadał jej o ziołach, ich właściwościach, a Irminie nauka przychodziła łatwo. Gdy ją pytano, kim chce zostać, odpowiadała: Chcę leczyć ludzi. Matka jednak mówiła, że nie ma pieniędzy na naukę córki. Dziadek pocieszał wnuczkę, zapewniając, że pomoże, a w razie potrzeby sprzeda nawet krowę.
Zostawił wnuczce dom i dał jej nadzieję
Weronika rzadko zaglądała do ojca, ale pewnego dnia pojawiła się niespodziewanie. Prosiła go o pieniądze, bo syn przegrał w karty w mieście, został pobity i grożono mu, że musi oddać dług.
Przyszłaś na mój próg, kiedy cię przycisnęło? zapytał surowo Mateusz. Latami tu nie zaglądałaś! Odmówił pomocy: Nie zamierzam spłacać długów Andrzejka. Muszę zadbać o wykształcenie wnuczki.
Weronika była wściekła. Nie chcę więcej was widzieć, nie mam już ojca ani córki! krzyknęła i wybiegła. Kiedy Irmina dostała się do szkoły medycznej w Olsztynie, rodzice nie dali jej ani złotówki. Pomagał tylko Mateusz, a Irmina utrzymywała się ze stypendium, bo uczyła się bardzo dobrze.
Tuż przed końcem nauki Mateusz ciężko zachorował. Przeczuwając, że to już kres jego dni, powiedział wnuczce, że zapisał jej w testamencie dom. Polecił jej szukać pracy w mieście, ale o domu nie zapominać. Dom żyje, póki jest w nim ludzki duch, a zimą trzeba palić w piecu. Nie bój się tu nocować, los sam cię znajdzie właśnie tutaj przepowiedział Mateusz. Szczęście tu na ciebie czeka, pamiętaj.
Proroctwo dziadka się spełniło
Mateusz odszedł jesienią. Irmina pracowała jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym. Weekendy spędzała w domu po dziadku paliła w piecu, korzystała z zapasów drewna, które zostawił. Pogoda była nieciekawa. Irmina miała dwa dni wolnego i nie chciała tkwić w wynajmowanym u starszych krewnych pokoju w Olsztynie.
Wieczorem dotarła do wsi. W nocy rozpętała się śnieżyca. Rano wciąż sypało, a drogę zasypał śnieg. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Otworzyła. Na progu stał nieznany młody mężczyzna.
Dzień dobry. Ugrzązłem samochodem naprzeciw państwa domu. Czy znajdzie się łopata? zapytał.
Jest pod gankiem, proszę wziąć. Może w czymś pomóc? zapytała Irmina.
Nieznajomy spojrzał na drobną kobietę i uśmiechnął się: Jeszcze by pani zamarzła w tym śniegu!
Sam sprawnie zabrał się za odkopanie auta. Próbował ruszyć ponownie ugrzązł. Gdy skończył, Irmina zaprosiła go do środka na gorącą herbatę. Może śnieżyca zaraz się skończy, bo to nie odludzie, samochody tu często jeżdżą.
Gość przyjął zaproszenie i odparł: Nie boi się pani mieszkać sama przy lesie?
Irmina wyjaśniła, że przyjeżdża tylko na weekendy, bo pracuje w mieście. Martwi się tylko, czy uda się jej później wrócić, jeśli autobus nie przyjedzie.
Nieznajomy, który przedstawił się jako Stanisław, zaoferował podwózkę do miasta, bo sam mieszka w powiecie. Irmina się zgodziła.
Któregoś dnia, wracając z pracy pieszo, Irmina niespodziewanie spotkała Stanisława.
Widocznie twój ziołowy napar działa jak zaklęcie roześmiał się. Bardzo chciałem cię znów zobaczyć. Może jeszcze raz herbatą poczęstujesz?
Nie było u nich tradycyjnego wesela. Irmina nie chciała, Stanisław próbował ją przekonać, ale w końcu ustąpił. Połączyła ich szczera miłość. Irmina przekonała się, że nie tylko w książkach piszą, że mężczyźni noszą swoje żony na rękach. Gdy urodził się ich pierwszy syn, w szpitalu dziwiono się, jak tak drobna kobieta mogła mieć takiego silnego chłopca!
Na pytanie, jak nazwą syna, Irmina odpowiadała: Będzie Mateusz, na cześć pewnego wspaniałego człowieka.
A życie nauczyło ją, że czasem trzeba przejść przez samotność i odrzucenie, by odkryć, kto jest naszym prawdziwym oparciem i znaleźć swoje szczęście tam, gdzie się go najmniej spodziewamy.
