*Kochał, ale nie mnie*
Karolina stała przy oknie i patrzyła na podwórko, gdzie jej mąż Bartek rozmawiał z sąsiadką Agnieszką. Znowu. Kolejny dzień z rzędu. Stali przy jej samochodzie, a Agnieszka coś żywiołowo opowiadała, wymachując rękami. Bartek słuchał uważnie, kiwał głową, czasem się śmiał.
Karolina odsunęła się od okna, żeby jej nie zauważyli. W piersi pojawiło się znajome uczucie – nie zazdrość, nie. Coś innego, bardziej przygniatającego. Zrozumienie.
„Mamo, a gdzie tata?” – zapytała córka Zosia, zaglądając do kuchni. „Obiecał mi pomóc z matematyką.”
„Na podwórku” – odpowiedziała Karolina, starając się, by głos zabrzmiał normalnie. „Zaraz przyjdzie.”
Zosia skinęła głową i pobiegła do swojego pokoju. Karolina włączyła czajnik i wyjęła z szafki słoik z herbatnikami. Ręce poruszały się automatycznie, a myśli były zupełnie gdzie indziej.
Gdy Bartek wszedł do mieszkania, na jego twarzy był ten szczególny uśmiech – zadowolony, lekko rozmarzony. Pojawiał się tylko po rozmowach z Agnieszką.
„Cześć” – powiedział, idąc do kuchni. „Herbata jest?”
„Właśnie zaparzyłam” – Karolina postawiła przed nim kubek. „Długo rozmawiałeś z Agnieszką?”
„Nie bardzo. Opowiadała o nowej pracy. Wyobrażasz sobie, dostała pracę w agencji reklamowej. W jej wieku znaleźć takie miejsce!”
Mówił z zachwytem. W głosie brzmiała duma, jakby to było jego własne osiągnięcie. Karolina milcząco mieszała cukier w herbacie.
„A co tam będzie robić?” – spytała.
„Menadżerką ds. klienta. Ma odpowiednie wykształcenie, duże doświadczenie. Agnieszka to w ogóle taka zaradna, po rozwodzie tak szybko się ogarnęła.”
Agnieszka. Zawsze Agnieszka. Ich sąsiadka, która wprowadziła się do bloku naprzeciwko pół roku temu. Piękna kobieta, czterdzieści dwa lata, niedawno po rozwodzie, bez dzieci. Pewna siebie, niezależna, interesująca.
Wszystko to, czym Karolina kiedyś była, zanim została żoną i matką. Nie żałowała swojego wyboru, ale czasem…
„Zosia czeka na ciebie z matematyką” – przypomniała mężowi.
„Ach, no tak, zapomniałem. Zaraz do niej pójdę.”
Bartek dopił herbatę i poszedł do córki. Karolina została sama w kuchni. Wzięła jego kubek i zobaczyła na dnie kilka fusów. Babcia kiedyś uczyła ją wróżyć z fusów, ale teraz nie chciała znać przyszłości. Teraźniejszość była aż nadto jasna.
Bartek zakochał się. Nie w nią, swoją żonę od siedemnastu lat, ale w sąsiadkę Agnieszkę. Sam jeszcze może tego nie rozumiał lub nie chciał przyznać, ale Karolina widziała wszystkie oznaki. Jak zaczął bardziej dbać o siebie, kupił nową koszulę, częściej się golił. Jak szukał pretekstów, by wyjść na podwórko, gdy Agnieszka wracała z pracy. Jak błyszczały mu oczy, gdy o niej mówił.
Kiedyś tak błyszczały, gdy patrzył na Karolinę.
„Mamo, tata powiedział, że ty też masz wyższe wykształcenie” – Zosia wróciła do kuchni z podręcznikiem w ręku. „A dlaczego nie pracujesz?”
Pytanie zaskoczyło Karolinę. Córka patrzyła na nią z ciekawością typową dla czternastolatki.
„Pracowałam, gdy byłaś mała” – odpowiedziała. „A potem postanowiłam zająć się domem i rodziną.”
„A nie nudzi ci się?”
Nudzi? Karolina nigdy się nad tym nie zastanawiała. Po urodzeniu Zosi przeszła na urlop macierzyński i już nie wróciła do pracy. Bartek dobrze zarabiał, rodzinie niczego nie brakowało. Wydawało jej się to słuszne – być w domu, dbać o męża i dziecko.
„Nie, nie nudzi mi się” – powiedziała córce. „Mam mnóstwo zajęć.”
„Rozumiem. A ciocia Agnieszka mówi, że kobieta powinna być niezależna. Że nie można się całkowicie rozpływać w rodzinie.”
Karolina drgnęła. Kiedy Zosia zdążyła porozmawiać z Agnieszką o takich rzeczach?
„Kiedy ci to powiedziała?”
„Wczoraj spotkałyśmy się przy klatce. Zapytała o szkołę, zaczęłyśmy rozmawiać. Ona jest bardzo ciekawa, prawda? Tyle rzeczy wie, tyle widziała.”
„Tak” – zgodziła się Karolina. „Bardzo ciekawa.”
Wieczorem, gdy Zosia odrabiała lekcje, Karolina i Bartek siedzieli w salonie. Mąż czytał coś na tablecie, ona przeglądała magazyn. Zwykła rodzinna sielanka, gdyby nie to ciężkie milczenie.
„Bartek” – Karolina w końcu się odważyła. „Chyba musimy porozmawiać.”
Podniósł wzrok znad ekranu.
„O czym?”
„O nas. O naszej rodzinie.”
„A co z nami nie tak?”
Karolina milczała, dobierając słowa. Jak powiedzieć mężowi, że widzi, jak zakochuje się w innej kobiecie? Jak wytłumaczyć, że czuje się jak niewidzialna we własnym domu?
„Chyba oddalamy się od siebie” – zaczęła ostrożnie.
„Skąd taki pomysł?” – Bartek zmarszczył czoło. „Żyjemy normalnie. Żadnych problemów.”
„Kiedy ostatnio szczerze rozmawialiśmy? Nie o codziennych sprawach, ale naprawdę?”
„Nie pamiętam. A to ważne?”
Pytanie zabrzmiało obojętnie, i Karolina zrozumiała, że rozmowa nie ma sensu. Bartek nie widział problemu, bo nie chciał go widzieć.
„Chyba nie bardzo” – odpowiedziała i wróciła do magazynu.
Następnego dnia Karolina postanowiła pójść na siłownię. Dawno planowała, ale ciągle odkładała. Teraz miała czas – Zosia była już samodzielna, domowych obowiązków trochę ubyło.
W szatni natknęła się na Agnieszkę.
„Karolina!” – ucieszyła się sąsiadka. „Jakie spotkanie! Też przyszłaś potrenować?”
„Tak, pomyślałam, że czas wreszcie zadbać o siebie” – uśmiechnęła się Karolina.
Agnieszka wyglądała rewelacyjnie w obcisłych legginsach i topie. Sylwetka wysportowana, zero śladów wieku. Karolina niechcący porównała się z nią i zrobiło jej się smutno.
„Wiesz co, może potrenujemy razem?” – zaproponowała Agnieszka. „Większa frajda w duecie.”
„Dobrze” – zgodziła się Karolina, choć w środku wszystko się w niej buntowało.
Po treningu poszły do kawiarni obok siłowni.
„Nie wiesz, jak się cieszę, że w końcu mam tuKiedy Karolina spojrzała w lustro rok później, zobaczyła kobietę, która nie tylko przetrwała burzę, ale nauczyła się tańczyć w deszczu, bo Zosia śmiała się w kuchni, a pierwsze promienie wiosennego słońca zaglądały przez okno.
