Pamiętam moje lata studenckie. Było sporo trudności, ale kiedy myślę o tamtych czasach, najpierw zawsze pojawiają się jasne i kolorowe wydarzenia, które miały miejsce wtedy. Nawet niektóre trudności w tym czasie były postrzegane zupełnie inaczej. Widzieliśmy życie przez pryzmat różowych okularów i wydawało się, że nic nie jest niemożliwe. Zdawaliśmy sesje, przyjaźnialiśmy się, zakochiwaliśmy się, zdobywaliśmy pierwsze życiowe lekcje i eksplorowaliśmy świat. To były piękne i niezapomniane czasy.
Ale co to ma do tego? A ma, bo ostatnio przydarzyła mi się ciekawa sytuacja. Moja krewna, którą ostatnio widziałam dwadzieścia lat temu na przyjęciu uordzinowym u babci, zadzwoniła do mnie i zaczęła płakać przez telefon. Byłam bardzo przestraszona i czekałam, aż się uspokoi, żeby normalnie mi wyjaśniła, co się stało. Oczywiście zapytałam ją, o co chodzi, ale odpowiedziała, że nie jest to sprawa do omawiania przez telefon.
Zaczęłam się jeszcze bardziej martwić, w mojej głowie przewijałam już najgorsze scenariusze, które mogły się jej przytrafić. Dosłownie dwie godziny później przybyli do mnie wraz z mężem i córką. Najpierw się spieszyłam, żeby dowiedzieć się od nich, co się stało.
– Kochanie, przydarzyło się coś strasznego. Katastrofa! – Powiedziała mi krewna, a moje serce stanęło – Natasza, nasza córka przyjechała do miasta na studia na Uniwersytecie.
Zakładaliśmy, że będzie mieszkać w akademiku, ale tam nie ma odpowiednich warunków. Jej pokój jest w fatalnym stanie: wszystko jest szare, odrapane, nieprzyjemne. Jak można żyć w takich warunkach? Ona nie jest do tego przyzwyczajona. Zawsze mieliśmy ciepło i przytulnie. Dlatego postanowiliśmy, że Kasi będzie lepiej mieszkać u Ciebie. W końcu jesteś dla nas ważną osobą. Będziemy żyć spokojnie, wiedząc, że nasza córka jest pod Twoją opieką.
Po tym westchnieniu, szczerze mówiąc, chciałam ich po prostu przepędzić, ale byłam zaniepokojona. Co ciekawe, oni już wszystko zdecydowali, ale zapomnieli mnie zapytać.
Wpadłam na wspaniały pomysł i zaproponowałam im alternatywną opcję
– niech Kasia zostanie ze mną na tydzień lub dwa, jeśli zajdzie taka potrzeba. W tym czasie dokonasz remontu w jej pokoju. Nie będzie tam mieszkać sama, może zrzucić się z innymi dziewczynami, aby nie wyszło tak drogo.
– Wydawać pieniądze na czyjś pokój? Bez sensu.
– Tak, ale pięć lat, to dużo czasu, potrzebuje przyzwoitych warunków do życia. Jest przyzwyczajona do ciepła i wygody w domu.
Krewni nie docenili mojej propozycji iodeszli, a ja nie zamierzam się na coś takiego decydować. Zrobiłabym to ponownie, gdyby zaistniała taka sytuacja.
