Dwa tygodnie kot przychodził pod okno. Pracownicy nie mogli uwierzyć, gdy odkryli powód.
Do pokoju dyżurnego wpadła Kasia młoda dziewczyna, po technikum. Oczy jej błyszczały, policzki płonęły:
Pani Danuto! On znowu tu jest! Pani sobie wyobraża?
Kto on? kierowniczka zmęczonym gestem przetarła czoło. Nocna zmiana była ciężka, a tu jeszcze to
Kot! Szary, z białym uchemkiem Już godzinę tu siedzi! I przychodzi codziennie, rozumie pani?
Co znaczy codziennie?
Danuta Kowalska, kierowniczka oddziału intensywnej terapii, raz jeszcze przejrzała dokumenty przed obchodem. Nowa pacjentka z sali numer cztery wciąż nie odzyskała przytomności. Czternaście dni w śpiączce po potrąceniu na pasach. Jakiś śpieszący się kierowca przejechał na czerwonym świetle Jakby nie mieli dość problemów z planowymi pacjentami!
Kasia przysiadła na brzegu krzesła:
Już od dwóch tygodni przychodzi. Pod okno sali, gdzie leży pani Anna Nowak. Siedzi i patrzy, patrzy Woźni go przeganiają, ale on i tak wraca. Nazwaliśmy go Dyżurnym.
Danuta skrzywiła się jakby im jeszcze brakowało bezpańskich zwierząt! Chciała skarcić pielęgniarkę, ale pracy było zbyt wiele. Jednak coś w głosie Kasi sprawiło, że wstała i podeszła do okna.
Na parapecie jednego z okien rzeczywiście siedział kot. Szary, z białym uchem dokładnie tak, jak opisała Kasia. Chudy, ale wyraźnie domowy sierść wprawdzie zmierzwiona, ale widać, że kiedyś był zadbany. Siedział w dziwny sposób: nie po kociemu, lecz wyprostowany, jak wartownik na posterunku. I wpatrywał się w okno sali, gdzie leżała nowa pacjentka.
Boże, co za bzdura mruknęła kierowniczka. Tutaj człowiek między życiem a śmiercią, a my o kotach rozmawiamy
Ale coś w tej sytuacji nie dawało jej spokoju. Może to, że ten kot uparcie wracał, nawet gdy go odganiano? Taka wierność! Nie każdy człowiek by ją miał.
A co wiemy o tej pacjentce? zapytała nagle.
Kasia wzruszyła ramionami:
Prawie nic. Anna Nowak, pięćdziesiąt dwa lata. Mieszka sama, czasem odwiedza ją córka. Potrącona na przejściu dla pieszych, niedaleko domu
Jakiego domu?
Tej szarej pięciopiętrówki wskazała ręką w stronę okna. Za szpitalnym płotem.
Danuta znów spojrzała na kota. Zwierzak jakby wyczuł jej wzrok odwrócił głowę. Kierowniczce ciarki przeszły po plecach od tego intensywnego spojrzenia.
Odpowiedź przyniosła niespodzianka tego samego dnia córka pacjentki przyniosła dokumenty do historii choroby. Z teczki wypadło zdjęcie. Anna Nowak siedziała w fotelu, a na jej kolanach szary kot z białym uchem.
To głos Danuty zadrżał. Kto to?
Córka pacjentki łkając, odpowiedziała:
To Puszek, kot mamy. Zgubił się dwa lata temu wyskoczył na ulicę, gdy hydraulicy zostawili drzwi otwarte. Mama rozklejała ogłoszenia, przeszła każde podwórko Otarła łzy. Nawet nie chciała się wyprowadzić. Mówiła: A nagle Puszek wróci? Jak mnie znajdzie?
Danuta poczuła chłód na plecach. Więc kot jednak się odnalazł, ale za późno Może był gdzieś blisko, gdy jego panią potrąciło auto i zabrało pogotowie. Podążył za karetką, dowiedział się, gdzie jest. A jak odnalazł okno? Może zaglądał w różne
I gdzie gdzie ona mieszka? spytała Danuta.
Tuż za szpitalem. W tej szarej pięciopiętrówce
W tej chwili ciszę korytarza przerwał pisk monitora z sali Anny Nowak. Pobiegli kierowniczka, pielęgniarka, córka Kardiomonitor pokazywał pierwsze oznaki wychodzenia ze śpiączki. O kocie oczywiście wszyscy zapomnieli.
Gdy Anna pierwszy raz otworzyła oczy, wokół krzątali się lekarze. Ostre światło, czyjeś głosy, piszczenie sprzętu Wszystko jak we mgle.
Mamo! odezwała się Ewa, jej córka. Mamusiu, słyszysz nas?
Anna spróbowała skinąć głową. Mówić jeszcze nie mogła usta wyschły, gardło bolało od rurki.
Cicho, cicho powiedziała Danuta. Nie śpiesz się. Jesteś dzielna
Później Ewa trzymała matkę za rękę i płakała. A potem nagle uśmiechnęła się przez łzy:
Mamo, mam dla ciebie niespodziankę! Nie uwierzysz Puszek się odnalazł!
Anna drgnęła, próbując coś powiedzieć. W jej oczach pojawiło się zrozumienie, zdumienie i radość.
Leż spokojnie łagodnie, ale stanowczo przytrzymała ją Danuta. Jeszcze nie możesz się denerwować.
Wyobraź sobie, mamo Ewa głaskała jej rękę sam cię znalazł! Przychodził tu codziennie, siedział pod oknem Lekarze go zauważyli. A gdy przyniosłam zdjęcie, od razu go poznali!
Po policzkach Anny potoczyły się łzy.
Zab
