Późna jesień, wczesny poranek roboczego dnia miasto jeszcze ziewa, ale już szeleszczą opony na wiejskiej drodze. Roman Chalin stał przy otwartej bramie, trzymając za ramiona chudego chłopca. Twarz chłopca była dziecięca, ale jego spojrzenie tak dojrzałe, że Roman poczuł ucisk pod żebrami.
Jak masz na imię? zapytał Roman.
Edek szepnął chłopiec. Nie chciałem się wtrącać… Po prostu nie mogłem milczeć.
Jeśli mówisz prawdę, uratowałeś mi życie odparł Roman sucho. Wejdźmy. Zjemy coś. Potem się przekonamy.
Strażnicy zamienili spojrzenia nie tak, jak im kazano. Ale Roman nie był tylko panem tych terenów decyzje należały także do niego. W kuchni unosił się zapach świeżych serników i mocnej kawy. Edek, widząc talerz, po raz pierwszy tego ranka nie patrzył w podłogę, ale na parę unoszącą się z jedzenia jadł delikatnie, jakby bał się urazić łyżkę.
Klara zeszła powoli, jak zwykle, w jedwabnym szlafroku, bransoletka dzwoniła na porcelanie, a na jej wypolerowanych ustach gościł uśmiech.
Dziś wcześnie przyszedłeś, Romku. Dotknęła jego ramienia i przytrzymała palce ułamek sekundy dłużej niż trzeba. Kto to jest?
Chłopiec stał przy bramie. Był głodny. Kazałem go nakarmić odpowiedział spokojnie. Zabiorę go do centrum.
Klara skinęła lekko głową, jakby nieobecna. W jej oczach nie było śladu zaskoczenia ani irytacji. Zbyt spokojna. Roman wyczuł subtelne fałszerstwo w tej równowadze przez chwilę miał wrażenie, że nie jest w domu, ale w scenografii, gdzie nawet cień wiedział wcześniej, gdzie padnie.
Nie protestowała. Dziesięć minut później był w garażu żadnych odgłosów, żadnej sceny. Paweł wskazał na zdjętą pokrywę, na obce ślady pozostawione przez klucze, na ledwo widoczne nacięcie w wężu gumowym.
Nie zrobili tego idealnie, ale też nie do końca spaprali mruknął Paweł. Ktoś przeczytał instrukcje.
Kamery? krótko.
Wczoraj, jak to często bywa w życiu, sygnał zniknął na godzinę. Awaria systemu.
Roman zaciął zęby: system, który sam zainstalował, psuje się akurat wtedy, gdy jest potrzebny. Zbyt dokładna zbieżność, by uznać ją za przypadkową.
Wieczorem Isajew, prywatny detektyw, którego Roman poznał podczas sprawdzania partnerów, nie żonów, był na telefonie. Jego głos był ochrypły, a wyraz twarzy suchy.
Więc powiedział Roman wolno, siedząc w samochodzie na skraju parkingu z telefonem w dłoni kamera w garażu «nagle» przestała działać na godzinę. Ktoś majstrował przy hamulcach. Chłopak widział kobietę. Moja żona «spała» wtedy. Potrzebujemy numerów telefonów, tras, kto przyjechał, kto wyjechał. I szybko.
Co rozumiesz przez «szybko»? spytał Isajew.
Zanim zorientuje się, że wiem.
Rozumiem. Nie pierwszy raz słyszę takie rzeczy. Krótko mówiąc, bez heroizmu: fakty są naszą bronią.
Roman zamknął telefon i długo wpatrywał się w ciemność ogrodu. Przed oczami przewinęły mu się sceny z ostatnich miesięcy: prośba Klary o aktualizację testamentu no bo nigdy nic nie wiadomo, ty ciągle w biegu; jej nowe kluby sportowe, gdzie chodziła bez stroju ani torby; szeptane rozmowy na balkonie, gdy mówiła nie teraz i zasłaniała mikrofon dłonią. Wtedy zrzucał to na zmęczenie małżeńskie. Teraz każde słowo brzmiało jak cel.
Edek spał na kanapie w gabinecie, zwinięty w kłębek jak kot. Roman nakrył go kocem i nagle pomyślał o czymś ostrożnym, nietypowym: Co by było, gdyby go nie było…
Wujku Romku spytał chłopiec ochrypłym głosem, opierając się na łokciu wyrzucą mnie jutro? Ja… ja nie jestem złodziejem. Tylko… w garażu było zimno, tutaj cieplej.
Nikt cię nie wyrzuci odparł stanowczo. Jutro jedziemy do centrum, wszystko załatwimy, ale na razie zostań tu. Rozumiesz?
Edek skinął głową. I zasypiając, wyszeptał w poduszkę: Dziękuję.
Roman stał przy oknie i nasłuchiwał nocnego życia domu: gdzieś poruszała się zasłona, klimatyzator wciągał powietrze. I nagle uświadomił sobie: dawno nie czuł czegoś tak prostego gdy w zdaniu Jestem w domu słowa ja i dom nie kłóciły się ze sobą.
Raport Isajewa dotarł trzy dni później krótki, suchy i lodowaty. Godziny połączeń. Zrzuty ekranu z korespondencji, zdobyte podstępem na zapomnianym tablecie. Trasy Klary: nocne wyjazdy do przyjaciela, spotkania w hotelowym barze z mężczyzną, którego Roman znał od dawna Ilją Lewszynem, z ogoloną głową, zbyt białymi zębami, odwiecznym rywalem, który pół roku wcześniej próbował przeciągnąć jego topowego menedżera, a jeszcze wcześniej wyeliminować go z projektu z udziałem ziem elity.
Jutro będzie wyglądać jak wypadek można było przeczytać w jednej z wiadomości głosowych, które Isajew cudem odzyskał z chmury. Głos Klary był autentyczny. Roman słuchał, kurczowo trzymając się krawędzi stołu, by nie rzucić tabletem o ścianę.
Czas powiedział przez telefon. Zróbmy to ostrożnie. Bez fanfar. Potrzebuję dowodów, akt i kajdanek na innych rękach, nie na moich.
Tak jest, proszę pana odparł Isajew.
Plan był prosty jak sznurowadło: Roman niespodziewanie wyjeżdża w podróż służbową, a Mercedes zostaje w serwisie na diagnostykę. Nikt nie kwestionował wymiany auta dla bogaczy wszystko zawsze jest tymczasowe. W garażu, na drodze, Isajew montuje dodatkowe kamery, niewidoczne nawet dla tych, którzy mogli przypadkiem wyłączyć systemy. Ochrona otrzymuje instrukcje: cisza, nie patrzeć, nie interweniować bez rozkazu.
Tego wieczoru Klara grzecznie pocałowała męża w policzek:
Nie spóźnij się. Jak wrócisz, pogadamy o wakacjach. Bardzo chcę nad morze.
Porozmawiamy skinął głową Roman. Jakoś to słowo kosztowało go dro
