Helena usiadła na tylnym siedzeniu i z przerażeniem zauważyła, że jej syn nie zmieści się w tym wąskim miejscu.
Mój mąż Piotr, nasze trójki dzieci i ja właśnie wracaliśmy z zagranicznego wypoczynku, kiedy pewnego dnia spotkała nas nieprzyjemna sytuacja.
Zarezerwowaliśmy wycieczkę po niezwykłych zakątkach Polski, które nie da się dojść pieszo. Postanowiliśmy poświęcić jej jeden dzień naszego urlopu.
Kupiliśmy cztery bilety, dzięki czemu każdy z nas miał własne miejsce. Tuż po nas do autobusu wsiadła pełna waga kobieta z małym chłopczykiem, równie krągłą posturą. Z trudem wcinali się między rzędy. Kobieta usiadła z tyłu, po czym zdała sobie sprawę, że jej syn nie zmieści się w wyznaczonym siedzeniu. Wstała i zaczęła szukać innego wolnego miejsca dla dziecka.
Spojrzała na naszych szczuplejszych synów i postanowiła posadzić swojego chłopca obok nich.
Mój mąż powstrzymał ją, mówiąc, że zapłaciliśmy za te siedzenia i nie ma powodu, by przemieszczać nasze dzieci. Kobieta nie ustępowała, wciągnęła nawet przewodnika w kłótnię.
Twierdziła, że powinniśmy się wtopić w tłum i wzywała nas do poświęcenia naszych miejsc. Dlaczego mielibyśmy tak postępować? Zasugerowała, że możemy odwołać wycieczkę i zwrócić bilety. Inni turyści dołączyli do niej, zaczęli wyzywać nas selfieowcami.
Dzieci postanowiły się przemieścić, by wreszcie kontynuować zwiedzanie, podczas gdy kierowca czekał, aż konflikt zostanie rozwiązany. Nastrój oczywiście został zepsuty.
Zastanawiam się: czy mamy rację? Po co mielibyśmy zmuszać nasze dzieci do podróży w tak ciasnych warunkach, kiedy kupiliśmy im bilety? Co o tym myślicie?
