Tamtego dnia mama wyszła z domu jak zawsze, jakby to był kolejny zwyczajny poranek w Warszawie. O świcie napisała mi wiadomość: Czy zjadłaś już śniadanie, Agata? Odpisałam krótko: Tak, porozmawiamy później i wróciłam do pracy. Nie była chora, nie leżała w szpitalu, nie było stresu, nie było pożegnania. Zwykły dzień, taki, o którym myślisz, że nic w nim się nie wydarzy.
O szesnastej zadzwonił do mnie nieznany numer. Głos po drugiej stronie należał do pani Kowalskiej, sąsiadki z klatki. Powiedziała drżącym głosem: Twoja mama miała wypadek. Zapytałam, gdzie jest, podała nazwę kliniki przy Placu Grzybowskim. Bez zastanowienia ruszyłam tam. Lekarz powiedział, że upadła na ulicy, uderzyła głową nie udało się jej uratować. Wszystko bez dramatycznych słów, bez ostatnich pożegnań.
Nie było pożegnalnych zdań. Nie było uścisków. Nie było nawet chwili na cokolwiek. Stałam jak sparaliżowana, patrzyłam na białą ścianę, gdy objaśniano mi procedury, podpisy, dokumenty. Zadzwoniłam do braci, Łukasza i Pawła, z głosem drżącym jak osika, i wypowiedziałam najcięższe słowa w życiu: Mama nie żyje.
Prawdziwy cios uderzył nie w tej klinice, ale gdy weszłam sama do jej mieszkania na Mokotowie, żeby zebrać jej rzeczy. Otworzyłam szafę na półce leżały wyprane ubrania, czekające na prasowanie. Jej czerwone sandały stały przy drzwiach, portfel wisiał na oparciu krzesła, zakupy czekały pod stołem, jakby miała zaraz wrócić. Wszystko zatrzymało się w sekundzie, gdy życie zostało przerwane.
Wyjęłam jej bluzkę, by schować ją do torby, i poczułam znajomy zapach jej mydła. Stałam tak, z ubraniem w dłoniach, nie mogąc się ruszyć. Usiadłam na łóżku i długo patrzyłam w podłogę. Poczułam wściekłość.
Potem przyszły te codzienne, najmniejsze rzeczy, które bolą najbardziej: wykręcanie jej numeru z przyzwyczajenia i uświadamianie sobie, że już go nie ma, wracanie do domu po pracy i cisza zamiast pytania: Agatko, wróciłaś bezpiecznie?, przechodzenie obok jej mieszkania i nie wchodzenie. Nikt nigdy nie przygotuje cię na tę pustkę.
Ludzie powtarzają: Tak już musiało być, Bóg wie, co robi, Teraz odpoczywa. Ale ja nie odczuwam spokoju. Czuję stratę. Czuję, że odeszła w zwykły dzień, bez pozwolenia, bez ostrzeżenia, bez czasu na ukojenie mojego serca.
Najbardziej boli to, że nie było pożegnania. Tylko gwałtowny, suchy cień przerwy.
