Kiedy urodziliśmy drugie dziecko, mąż miał trudności z utrzymaniem nas i opłacaniem czynszu, więc poprosiliśmy o zamieszkanie u teściowej. Miała trzypokojowe mieszkanie. Jeden pokój była zajęty, drugi przez młodszego brata męża, a trzeci przez naszą czwórkę. Przez pół roku żyliśmy tam spokojnie. Jednak później Anna zaczęła narzekać na wszystko:
– nie mogę robić swoich zwykłych rzeczy (miała na myśli spotkania z przyjaciółkami i oglądanie seriali), dzieci ciągle mi przeszkadzają. Zabawki nie powinny leżeć na kanapie, ale w Twoim pokoju. Zrozumiałam, że nie mamy innych opcji, więc powstrzymałam się i nie odpowiadałam na te prowokacje. Niemniej jednak teściowa postanowiła wyrazić swoje pragnienie wprost: „czas opuścić moje mieszkanie”.
W tym czasie mieliśmy jeszcze pewne oszczędności. Wzięliśmy kredyt hipoteczny i przeprowadziliśmy się do pobliskiego miasta. Na początku było nam trudno, a warunki były okropne – nie mogliśmy wyremontować mieszkania przed przeprowadzką. Dziesięć lat później wszystko było już dobrze. Z ruin powstało się eleganckie, przytulne mieszkanie. Nasze pensje w pełni zaspokajały nasze potrzeby. Zdecydowaliśmy się na trzecie i ostatnie dziecka. Minęło 18 lat od momentu wyprowadzki od teściowej. Nasza najstarsza córka nauczyła się samodzielności, zdobyła dobrą pracę. Nasz średni syn w tym roku idzie na studia, a najmłodszy nadal uczęszcza do szkoły.
Wreszcie mamy teściową na wyciągnięcie ręki. Przybyła z walizkami i we łzach. Rzuciłam się, by ją uspokoić, a mój mąż zadzwonił do młodszego brata, by dowiedzieć się, co się stało. Niestety, nie odebrał telefonu. Kilka godzin później teściowa zaczęła opowiadać, co się wydarzyło. Przyznała, że po naszej przeprowadzce wielokrotnie nas namawiała, mówiąc: „niewdzięczny syn zamienił matkę na żonę”. Kilka lat później najmłodszy syn teściowej również się ożenił. Planował mieszkać z żoną osobno, ale matka przekonała ją, by nie zostawiała jej samej, a żeby pozostała, podarowała synowi mieszkanie. Zostali. Rok później doczekali się pierwszego dziecka, a potem drugiego. Teściowa miała takie same oczekiwania jak w naszym przypadku.
Stała się bardziej nachalna i żyła tak, jak chciała. I to nie na jednym pokoju, tak jak wtedy. Na początku zajmowali dwa pokoje. Potem postanowili, że dzieci powinny mieć swój pokój i wyeksmitowali teściową na kanapę. Dzieci rosły, a babcia zaczęła im przeszkadzać. Pewnego dnia młodszy syn teściowej oznajmił:
– Pojedziemy do brata z wizytą.
Wieczorem spakowali walizki teściowej. Tak znalazła się u nas. Postanowiliśmy urządzić jej niewielki kącik, zobaczymy, co przyniesie przyszłość. Mam nadzieję, że zrozumiała swoje błędy.
