Marcin zatrzymał się przed starą, zaniedbaną kamienicą na warszawskim Bródnie, starannie parkując tak, by tablice rejestracyjne jego BMW nie rzucały się w oczy. Przeszywał wzrokiem odrapaną fasadę z powybijanymi szybami w klatkach schodowych. Nowoczesne okna połyskujące w kilku mieszkaniach wyglądały jak niepasujące łaty na znoszonej kurtce. Cała posesja sprawiała wrażenie, jakby wstydziła się własnego wyglądu.
Zatopiona wśród karłowatych topoli i podobnych, zaniedbanych budynków, ta przedwojenna kamienica dogorywała wraz ze swoimi mieszkańcami, którzy od pokoleń nie mieli siły ani środków, by o nią zadbać.
Widok ten budził w Marcinie mdłości i tępy ból w skroniach. W podobnym miejscu spędził dzieciństwo. I za wszelką cenę chciał uciec jak najdalej. Nie tylko marzył – działał. Dobrze się uczył w liceum, dostał się na prawo na Uniwersytecie Warszawskim, a potem ukończył dodatkowo ekonomię. Bez tej wiedzy nie zbudowałby swojej firmy.
Gdy stanął na nogi, natychmiast zabrał rodziców z tej dzielnicy. Kupił im nowoczesny domek pod Warszawą, z wypielęgnowanym trawnikiem i rabatami róż przed wejściem. Z tyłu mama uparła się mieć warzywniak. No bo jakże inaczej? Nie potrafiłaby usiedzieć bezczynnie.
Kobiety kochały Marcina nie tylko za jego pieniądze. Był przystojny, hojny i potrafił pięknie adorować. Dwa razy nawet był bliski ożenku z laskami po liftingach i powiększanych buchtach. Aż wyobraził sobie, jak przedstawia którejś swoją prostą matkę – tę poczciwą kobietę w zgrzebnej sukience, która zblednie przy takiej wytwornej lalce. I odpuszczał.
Aż poznał Alinę. Urzekła go naturalnym wdziękiem, ciepłym spojrzeniem i uśmiechem, który rozświetlał całą jej twarz. Zakochał się jak nastolatek. Już po miesiącu przedstawił ją rodzicom. Mama spojrzała na dziewczynę i skinęła ledwo dostrzegalnie, a w jej oczach błysnęło ciepło.
Któż mógłby się oprzeć tej skromnej urodzie i łagodnemu charakterowi? Przyzwyczajona do mało wymagającego życia, Alina nie oczekiwała luksusów. Jej ojciec zmarł, gdy była dzieckiem, a wkrótce potem mama odeszła po krótkiej walce z rakiem. Marcin otoczył ją troską. Nawet rok po ślubie wciąż rumienił się w jej obecności jak zakochany gimnazjalista.
Aż któregoś dnia jego zastępca i przyjaciel Krzyś powiedział, że widział Alinę w tej właśnie zapyziałej dzielnicy, pod tą samą rozpadającą się kamienicą. Co ona tam mogła robić? Nie miała tam żadnych spraw.
„A ty co tam robiłeś?” – zapytał Marcin, zaciskając mimowolnie dłonie.
„Omijałem korek, zabłądziłem w tych chaszczach i wylądowałem pod tym ruderą.”
„Zdradza mnie? Alina?! Niemożliwe!” – przemknęło mu przez głowę, ale po plecach przebiegł mu zimny dreszcz, a palce same zwinęły się w pięści.
„Może się pomyliłem” – wycofał się Krzyś, widząc reakcję przyjaciela. „No wiesz, ładna, ale taka jak wiele innych. Przepraszam.”
W domu Alina witała go jak zwykle ciepłym uśmiechem, przytulała się do niego. Przecież gdyby miała kochanka, unikałaby jego dotyku! A ona wręcz przeciwnie – tuliła się jeszcze mocniej, ufnie wtulając w jego ramiona.
Coś tu było nie tak. Albo jego żona to wybitna aktorka, albo Krzyś rzeczywiście się pomylił. A może specjalnie chce wbić klin między nich? Ale po co? Albo to wcale nie zdrada, tylko coś zupełnie innego?
Tajemnica żony nie dawała mu spokoju. Postanowił ją śledzić. W porze lunchu – właśnie wtedy Krzyś ją widział – podjechał pod kamienicę i czekał. Żeby zabić czas i nie myśleć, włączył muzykę.
Gdy już tracił cierpliwość i miał odjeżdżać, nagle zobaczył Alinę. Szybkim krokiem podeszła do jednej z klatek, otworzyła kluczem zamek szyfrowy w drzwiach obwieszonych ogłoszeniami i pokrytych sprayem, rozejrzała się nerwowo i zniknęła w środku.
„Ma klucze. Ciekawe.” Serce Marcina waliło jak szalone. Rzucił się za nią, ale w porę się opamiętał – przecież nie miał klucza. Gdyby dzwonił po mieszkaniach, szukając kogoś, kto mu otworzy, Alina zdążyłaby się ukryć. Nie mógł też walić pięścią we wszystkie drzwi.
Pozostał więc w samochodzie, nerwowo stukając palcami w kierownicę w rytm piosenki Edyty Górniak. Po czterdziestu minutach podjechała żółta taksówka. Dwie minuty później Alina wyszła z klatki, wsiadła i odjechała.
Marcin nie ścigał jej. Wrócił do biura, gdzie wszystko leciało mu z rąk. W głowie kołatała mu się tylko Alina i ta obrzydliwa rudera. Zostawił sprawy Krzysiowi i wrócił przed czasem do domu.
W domu nalał sobie solidną porcję koniaku. Zwykle nie pił tak wcześnie – mógł być potrzebny w pracy. Ale dziś musiał zagłuszyć myśli. „Alina, Alina… Czego ci brakowało? Wydawałaś się taka wierna, taka skromna, a okazałaś się taką samą jak wszystkie…” Chodził po dużym domu niczym niedźwiedź w klatce.
Trzasnęły drzwi wejściowe, zabrzęczały klucze rzucone na półkę. Marcin wypił kolejny kieliszek jednym haustem. Wiedział, że żona zaraz wejdzie do kuchni, czekał na to. A jednak, gdy usłyszał jej głos, i tak drgnął.
„Czemu siedzisz po ciemku?” – usłyszał za sobą. Odwrócił się. „Pijesz? Co się stało? W pracy?” – Alina spojrzała na kieliszek w jego dłoni.
Marcin zauważył, jak rozszerzyły się jej oczy. Mignął w nich… strach?
„U mnie wszystko w porządku. A ty nie masz mi czegoś do powiedzenia?” – zapytał ochryple.
„Nie rozumiem. O czym?”
„Tyle autentycznego zdenerwowania nie udaje nawet zawodowa aktorka. Brawo, dziewczyno!” – pomyślał z goryczą.
„Gdzie byłaś w porze lunchu?” – spojrzał na butelkę, zastanawiając się, czy nalać sobie kolejny.
„Byłeś u mnie w pracy? Nikt mi nic nie mówił” – odpowiedziała po chwili wahania.
Marcin nie spuszczał z niej wzroku. Nagle Alina jakby się skurczyła, opuściła ramiona, z twarzy zniknął rumieniec.
„No co, złWtedy Marcin zrozumiał, że czasami najcięższe tajemnice łączą ludzi mocniej niż najpiękniejsze kłamstwa, i mocno przytulił żonę, wiedząc że ich miłość przetrwa nawet najtrudniejsze próby.
