Gdy moja mama dowiedziała się, że jestem mężatką, mam dobrą pracę i własne mieszkanie w Warszawie, zjawiła się szybko, aby poprosić mnie o wsparcie finansowe.
Mama od zawsze była wobec mnie bardzo surowa. Tata często wyjeżdżał w delegacje i całe wychowanie spadło na nią. Ojciec bardzo mnie kochał, ale jego powroty wiązały się z torbami pełnymi prezentów. Mama nie okazywała tylu uczuć. Pewnego dnia tata wyjechał i już nigdy nie wrócił.
W szkole nie miałam żadnych przyjaciółek. Chodziłam w zniszczonym mundurku, który mama znalazła na osiedlu i zacerowała na kolanie. Powtarzała mi: Noś co masz. Muszę najpierw poukładać swoje życie, nie mam dla ciebie pieniędzy. Cierpliwie, przez całą piątą klasę nosiłam tę okropną, znoszoną szatę.
Później sąsiadka podarowała mi mundurek po swojej córce, która właśnie skończyła szkołę podstawową. Nosiłam go aż do końca gimnazjum. Buty, jakie miałam, starczyły na kilka lat, nim stały się zbyt ciasne. W końcu, zdałam maturę na wysokim poziomie i postanowiłam studiować ekonomię na Uniwersytecie Warszawskim. Nawet na studiach ubierałam się w to, czym dzielili się ze mną znajomi lub co znalazłam w second-handzie.
Pewnego dnia poznałam Dominika, który skończył studia parę lat przede mną. Szybko się zaprzyjaźniliśmy, potem zaczęliśmy się spotykać, aż w końcu Dominik przedstawił mnie swoim rodzicom. Gdy odwiedziłam ich po raz pierwszy, wstydziłam się zniszczonych, przemoconych butów ale jego mama udawała, że tego nie widzi. Następnego dnia zaprosiła mnie do siebie i podarowała nową parę butów.
Bałam się, że nie przypadnę rodzinie Dominika do gustu, ale błyskawicznie zaczęli mnie traktować jak własną córkę. Sama nie wiem, czym sobie na to zasłużyłam. Na ślub dostaliśmy od nich mieszkanie, a po studiach teściowa znalazła mi pracę w swojej warszawskiej firmie i od razu zarabiałam godne pieniądze wreszcie mogłam sobie pozwolić na wszystko, czego potrzebowałam. Nigdy nie przestanę dziękować Bogu, że zsyłał mi siły do przejścia przez życie.
Kiedy mama dowiedziała się o moim szczęściu o mężu, pracy i własnym mieszkaniu przyjechała szybko, żądając ode mnie wsparcia pieniężnego. Jednak rozmowę usłyszała moja teściowa. Natychmiast zadzwoniła do mojego męża i syna, prosząc by wrócili do domu. Ostatecznie to właśnie Dominik wytłumaczył mojej mamie, że nie powinna już niczego ode mnie oczekiwać. W końcu, wyrzucił z siebie, że choć jest wdzięczny za wszystko, to nie chce, by moja matka jeszcze kiedykolwiek pojawiła się w naszym domu. Od tego czasu mama nie odezwała się już do mnie. A ja, pierwszy raz w życiu z nadzieją, wyczekuję narodzin mojego dziecka.
