Gdy choroba staje się próbą miłości: jak zrozumiałam, że wybrałam niewłaściwego człowieka
Choroba sama w sobie jest przykra. Ale jeszcze gorzej, gdy obok jest ktoś, kto powinien być wsparciem, a zamiast tego jest tylko obojętnym obserwatorem. Tak właśnie poczułam się, gdy w najtrudniejszym momencie zostałam sama ze swoją słabością, a mój mąż, Krzysztof, postanowił włączyć telewizor i wygodnie rozsiąść się na kanapie. Leżałam z temperaturą pod czterdziestkę, drżącymi rękami próbując sięgnąć po kubek, a on, nie odrywając wzroku od ekranu, nawet nie spytał, czy potrzebuję wody. Nawet zwykłe: „Jak się czujesz?” — pozostało niewypowiedziane.
Pochodzę z małego miasteczka pod Lublinem, w mojej rodzinie zawsze dbano o siebie nawzajem. Mama i tata trzymali się za ręce nawet na starość. Gdy ktoś zachorował — cały dom zamieniał się w mały szpital. Ciepła herbata, okłady, rosół — wszystko było, jak należy. Myślałam, że tak powinno być. A teraz leżę jak obca we własnym mieszkaniu. Żeby nie umrzeć z pragnienia, muszę wstać z łóżka i wlec się do kuchni. A mój mąż? Nawet nie mrugnie okiem. Nie z okrucieństwa. Po prostu mu obojętne.
Gdy on choruje — to zupełnie inna sprawa. Potrafi obudzić mnie w środku nocy i poprosić o termometr, wodę, krople. A ja biegnę. Nie dlatego, że muszę. Tylko dlatego, że kocham. Bo tak czuję. Bo to właściwe. Wzywam lekarza, gotuję kompot, staram się przygotować coś lekkiego, co nie będzie mu przeszkadzało. Jestem przy nim. A on? On umie tylko zapytać: „Idziesz dziś do pracy?” A jeśli odpowiem, że nie — spokojnie się odwraca i odchodzi. Żadnej pomocy, żadnych leków, żadnego zainteresowania, czy jest coś do jedzenia.
Próbowałam rozmawiać. Nie raz. Ale każdą taką rozmowę zamienia w żart albo obraża się jak dziecko. Rzekomo wymyślam, przesadzam, dramatyzuję. Może i racja? — łapałam się na tej myśli. Może jestem zbyt wrażliwa? Ale potem znów przypominałam sobie, jak stałam w kuchni, ledwo trzymając się na nogach, a on po prostu podszedł, wrzucił brudny talerz do zlewu i wyszedł. Jakbym była sprzątaczką, a nie człowiekiem.
Więc postanowiłam: zrobię tak samo. Nie ze złości — tylko w nadziei, że zrozumie. Zachorował — a ja zajęłam się swoimi sprawami. Żadnej herbaty, koca, dobrego słowa. Natychmiast zaczął jęczeć: boli głowa, nie ma co jeść, nie ma co pić. „W kuchni jest wszystko” — powiedziałam spokojnie. A on? Nie pojął, co się dzieje. Biegał między lodówką a mikrofalówką, głośno wzdychał, stękał, by całe mieszkanie słyszało — liczył, że ulegnę. Ale nie uległam. Myślałam, że w końcu zrozumie.
Ale niestety. Gdy znów zachorowałam, znów mnie zignorował. Leżałam z gorączką, z bólem w kościach, a on proPrzeszedł obok, nawet nie spojrzawszy, a ja wtedy dotarło do mnie, że nie jesteśmy już nawet obcymi — jesteśmy nikim.
