**Dziennik osobisty**
Choroba sama w sobie jest trudnym doświadczeniem, ale jeszcze gorzej, gdy obok stoi ktoś, kto powinien być wsparciem, a okazuje się tylko obojętnym widzem. Tak właśnie się poczułam, gdy w najtrudniejszej chwili zostałam sama z osłabieniem, a mój mąż, Marek, wybrał włączenie telewizora i wygodne rozłożenie się na kanapie. Leżałam z gorączką bliską czterdziestu stopni, trzęsącymi się rękami sięgając po kubek, a on nawet nie spytał, czy nie potrzebuję wody – bez wzruszenia wpatrywał się w ekran. Nawet zwykłe *„Jak się czujesz?”* sobie odpuścił.
Pochodzę z małego miasteczka pod Poznaniem, w mojej rodzinie zawsze dbaliśmy o siebie nawzajem. Rodzice trzymali się za ręce nawet na starość. Gdy ktoś zachorował, dom zamieniał się w mały szpital – gorąca herbatka, okłady, rosół z kury. Myślałam, że tak właśnie powinno być. Tymczasem teraz leżę jak obca we własnym mieszkaniu. Żeby nie umrzeć z pragnienia, muszę wlec się do kuchni o własnych siłach. A Marek? Nawet nie mrugnie. Nie z okrucieństwa. Po prostu mu obojętne.
Gdy on choruje, sprawy wyglądają inaczej. Potrafi obudzić mnie w środku nocy, żądać termometru, wody albo kropli. A ja biegnę. Nie z obowiązku, ale z miłości. Bo to słuszne. Wzywam lekarza, gotuję kompot, staram się ugotować coś lekkiego, żeby nie wywołać mdłości. Jestem przy nim. A on? Umie tylko spytać: *„Idziesz dziś do pracy?”* Jeśli odpowiem, że nie, spokojnie się odwraca i odchodzi. Żadnej pomocy, leków, nawet pytania, czy jest w domu cokolwiek do jedzenia.
Próbowałam rozmawiać. Nie raz. Ale każdą rozmowę zamienia w żart albo obraża się jak dziecko. Twierdzi, że wymyślam, że przesadzam, dramatyzuję. Może i prawda? – łapałam się na tej myśli. Może jestem przewrażliwiona? Ale potem znów przypominałam sobie, jak stałam w kuchni, ledwo trzymając się na nogach, a on po prostu postawił brudny talerz w zlewie i wyszedł. Jakbym była sprzątaczką, nie żoną.
Wtedy podjęłam decyzję – postąpię tak samo. Nie ze złości, ale w nadziei, że zrozumie. Zachorował? Zajęłam się swoimi sprawami. Ani herbaty, ani koca, ani dobrego słowa. Natychmiast zaczął jęczeć: boli głowa, nie ma co jeść, nie ma co pić. *„W kuchni jest wszystko”* – odparłam spokojnie. A on? Nie pojmował, o co chodzi. Biegał między lodówką a mikrofalówką, głośno wzdychał, stękał na całe mieszkanie, licząc, że ulegnę. Nie uległam. Myślałam – w końcu dotrze.
Ale niestety. Gdy znów zachorowałam, znów mnie zignorował. Leżałam z gorączką, bolącymi stawami, a on przeszedł obok, nawet nie spojrzał. Próbowałam jeszcze raz porozmawiać. Przypomniałam mu, jak przez lata się nim opiekowałam, i że tylko raz postąpiłam inaczej. A on na to: *„Ty wtedy się nie zajęłaś mną, więc teraz też nie wymagaj”*. I tyle. Jeden przypadek przekreślił lata troski. Wtedy zrozumiałam – nie umie docenić. Nie pamięta dobra. Widzi tylko to, co mu niewygodne.
Wybuchłam. I tak już było mi źle, ale w środku wszystko we mnie kipiało. Powiedziałam wszystko, co skrywałam. A on… obraził się! Obraził się! Nie ja, porzucona w chorobie, nie ja, bez moralnego wsparcia, tylko on – wielki, silny mężczyzna, któremu w potrzebie nie pogłaskano po głowie.
Chyba się pomyliłam. Pomyliłam się co do człowieka. To nie ten, z którym chcę się zestarzeć. Nie ten, który poda szklankę wody w ostatniej chwili. Nie ten, na kim można się wesprzeć. A ta myśl boli bardziej niż każda choroba.
**Lekcja? Miłość to nie tylko słowa. To obecność – także wtedy, gdy jest niewygodnie.**
