Gdy urodziłam Anię, miałam dwadzieścia lat. Byłam jeszcze dziewczyną. Naiwna, ale szaleńczo zakochana w jej ojcu. Odszedł, gdy córeczka nie miała nawet roku. Po prostu spakował się i zniknął. Powiedział, że nie jest gotowy, że życie dopiero się zaczyna. Zostałam sama, bez wsparcia, bez rodziców — mama zmarła wcześnie, a ojciec porzucił nas jeszcze w dzieciństwie.
Pracowałam na dwóch etatach, mieszkałam w kawalerce, a Ania często chorowała. Biegałam z nią po lekarzach, stałam w kolejkach, czasem zasypiałam na ławce w przychodni. Nie miałam czasu dla siebie. Żyłam tylko nią. Kupić sukienkę — znaczyło nie kupić Ani lekarstw. Pójść na randkę — znaczyło zostawić ją z kimś, a nie ufałam obcym.
Ania rosła na dobrą osobę. W szkole była prymuską. Starałam się opłacić korepetycje, kursy, zajęcia dodatkowe. Płakałam w nocy, gdy coś jej nie wychodziło. Cieszyłam się bardziej niż ona, gdy dostała się na medycynę bezpłatnie.
A potem wszystko się zmieniło.
Na drugim roku pojawił się u niej chłopak — Kamil. Starszy od niej o dziesięć lat, po rozwodzie, z dzieckiem. Byłam w szoku.
— Aniu, jesteś pewna? On nie jest dla ciebie.
— Nie wtrącaj się w moje życie! Już nie jestem dzieckiem! — krzyknęła wtedy.
Z każdym miesiącem oddalała się coraz bardziej. Kamila uwielbiała. U niego zawsze „winni byli inni”. Była żona — wredna. Praca — niesprawiedliwa. Ludzie — zazdrośni. A ja — zła matka, która całe życie ją kontrolowała. Tak, on jej to powtarzał.
Starałam się milczeć. Ale pewnego dnia nie wytrzymałam — powiedziałam:
— On tobą manipuluje. Naciska na ciebie. To nie jest miłość.
— Jesteś zazdrosna! Nigdy nie miałaś takiego mężczyzny, dlatego się wściekasz!
Zabolało mnie to.
Rok później oznajmiła: biorą ślub. I wyprowadza się do niego.
Pomogłam jej spakować rzeczy, kupiłam kołdrę, naczynia. Gdy się żegnałyśmy, Ania nawet mnie nie przytuliła.
— Nie udawaj, że ci trudno. Zawsze chciałaś, żebym poszła — szepnęła cicho.
I wyszła.
Po ślubie widywałam ją rzadko. Dzwoniłam pierwsza. Pisałam. Odpowiedzi stawały się coraz krótsze. A potem zablokowała mój numer.
Od znajomej dowiedziałam się, że Kamil przekonał ją ostatecznie — powiedział, że jestem toksyczna, że zmarnowałam jej dzieciństwo. Że przez nią nie potrafi żyć.
Minęły dwa lata. Spotkałam ją przypadkiem w supermarkecie. Była z mężem. Zmęczona, opuszczone oczy, spięta.
— Aniu, córko… — podeszłam.
— Nie podchodź do mnie — syknęła. — Już nie jesteś moją matką.
I odeszła.
Stałam między półkami z kaszami i czułam, jak całe moje ciało drży. Jak wszystkie te lata — noce, gorączki, szpitale, łzy, praca, niedojedzone posiłki — wszystko znika. Jakby wyrwano mnie z jej życia, jak niepotrzebną kartkę z zeszytu.
I nie wiem, czy wróci. Czy przypomni sobie, jak siedziałam przy jej łóżku, gdy chorowała. Jak nie jadłam, żeby kupić jej książkę. Jak odmawiałam sobie wszystkiego, by ona miała przyszłość.
Wiem tylko jedno: jestem jej matką. I nawet jeśli ona to odrzuca — to nie zmieni prawdy. I będę ją kochać. Nawet stamtąd, gdzie już nie boli.
