Dzisiaj postanowiłam, że już mu wszystko powiem.
Krzysztof siedział w fotelu, wpatrzony w podłogę. Głowa bolała go po tej kłótni, a w piersi wciąż buzowała złość. Czuł się zagubiony i urażony. Wrócił do domu późno, zmęczony po ciężkim dniu w pracy. Myślami był wciąż przy raportach, terminach i niekończącym się stresie. Gdy zobaczył bałagan w mieszkaniu, nerwy odmówiły mu posłuszeństwa.
— Weronika, dlaczego nigdy nic nie robisz?! — krzyknął, nie panując nad sobą. — To tak trudno posprzątać po sobie?
Jego głos rozniósł się echem po pokoju, a Krzysztof od razu poczuł, jak powietrze między nimi stało się ciężkie. Weronika odpowiedziała chłodno, niemal obojętnie, ale on zauważył, jak jej oczy wypełniły się łzami. Chciał powiedzieć coś uspokajającego, ale słowa utknęły mu w gardle. Zamiast tego dalej krzyczał, wylewając nagromadzoną frustrację.
Weronika siedziała na skraju łóżka, z czerwonymi od płaczu oczami, a serce biło jej tak szybko, jakby próbowało wyrwać się na zewnątrz. Zaciśnięte pięści i gwałtowne uderzenia krwi w skroniach zdradzały rosnącą wściekłość. Jeszcze wczoraj była szczęśliwa, a dziś wszystko się zmieniło. Kolejna awantura, która wydawała się przekreślać wszystkie jej nadzieje.
— Dlaczego? — szeptała do siebie, gdy świat wirował jej przed oczami. — Dlaczego faceci myślą, że mamy im usługiwać?!
Codziennie było to samo: jej chłopak oczekiwał, że ona zajmie się wszystkim wokół niego. A gdy próbowała wyjaśnić, że też jest zmęczona i potrzebuje trochę uwagi, jego reakcja była zawsze taka sama: krzyk, oskarżenia i słowa, które bolały jak uderzenie.
Spojrzała na stos brudnych ubrań, które i tak zamierzała wyprać rano. Ale to już nie miało znaczenia. Słowa Krzysztofa dźwięczały jej w głowie: „Zawsze masz coś ważniejszego do roboty?”, „Oczywiście, znowu zapomniałaś o mnie!”. Stały się tak zwyczajne jak poranna kawa, ale dziś zostawiły szczególnie gorzki posmak.
— Nie muszę się tłumaczyć! — szepnęła, patrząc na swoje odbicie w lustrze. Jej twarz była zmęczona, ale w oczach błyszczała determinacja. — Pracuję tyle samo co on! Moje pieniądze — moje!
Przypomniała sobie niedawny zakup — tę piękną sukienkę, o której marzyła od miesięcy. Moment radości nie trwał długo. Gdy tylko on dowiedział się, że wydała pieniądze na siebie, znów zaczęła się awantura. „Egoistka! Tylko o sobie myślisz!” — te słowa wciąż paliły ją wstydem i złością.
Ale najbardziej bolało ją to, że on nawet nie próbował zrozumieć, co czuje. Widział tylko własne potrzeby. Jego rzeczy walające się po całym mieszkaniu nagle stawały się jej problemem. Te drobiazgi układały się w jedną wielką górę, która niszczyła ich związek od środka.
— Dość! — powiedziała głośno, potrząsając głową. — Zasługuję na więcej. Nie jestem czyjąś służącą. Chcę żyć swoim życiem, a nie spełniać cudze oczekiwania.
Wstała i podeszła do okna. Wiedziała, że nadszedł czas na decyzję. Nie będzie dłużej znosić takiego traktowania. Musi odzyskać wolność i prawo do decydowania o sobie.
— Jutro — postanowiła twardo. — Jutro powiem mu wszystko. Niech sam się przekona, jak to jest radzić sobie ze wszystkim samemu.
Wieczorem długo nie mogła zasnąć, przewracając się niespokojnie. Myśli krążyły, ale teraz były skierowane w przyszłość. Wyobrażała sobie nowe życie: będzie chodzić, gdzie zechce, kupować, co jej się podoba, bez poczucia winy. Po raz pierwszy od dawna poczuła ulgę, mimo trudnej rozmowy, która ją czekała.
Następnego dnia obudziła się przed świtem. Spojrzała na stos uprasowanych koszulek, które wczoraj przygotowała. „To ostatni raz” — pomyślała, układając je w szafie. Dziś zacznie nowy rozdział. Nie będzie łatwo, ale na końcu tej drogi czeka ją miejsce, gdzie wreszcie zostanie pokochana taką, jaka jest.
