Jola wyleciała na jubileusz teściowej dzień przed resztą, i ledwie usadowiła się w fotelu samolotu, gdy drgnęła ktoś nieoczekiwanie zawołał ją po imieniu
Nerwowo kręciła pasek torby, stojąc w kolejce do odprawy. Do uroczystości teściowej a właściwie już byłej zostało jeszcze dwadzieścia cztery godziny, ale Jola celowo wybrała wcześniejszy lot. Wiedziała, że Marek, jak zresztą zawsze, będzie zwlekał do ostatniej chwili i prawdopodobnie wyruszy dopiero następnego dnia rano. Minęły trzy lata od rozwodu, a przez cały ten czas udawało im się żyć w jednym mieście, nigdy się nie spotykając. Teraz najmniej na świecie chciała naruszyć tę kruchą równowagę.
Miejsce 12A przebiegła wzrokiem po karcie pokładowej. Przy oknie, jak lubiła. W samolocie wyjęła książkę nową powieść, którą zaczęła czytać wczoraj i nie mogła się od niej oderwać. Historia o miłości, zdradzie i przebaczeniu. Kiedyś unikała takich tematów, ale czas leczy rany.
Jola? znajomy głos sprawił, że się drgnęła. No proszę, jakie spotkanie
Powoli podniosła wzrok. Marek stał w przejściu, trzymając za rączkę walizkę. Wciąż taki sam wysportowany, w swojej ulubionej szarej marynarce. Tyle że przy skroniach pojawiła się siwizna, której wcześniej nie zauważyła.
Ty zawsze się spóźniasz wyrwało jej się zamiast powitania.
A ty zawsze wszystko planujesz z wyprzedzeniem uśmiechnął się, wyjmując bilet. Hmm 12B.
Jola poczuła, jak policzki ją płoną. Trzy godziny lotu obok człowieka, którego tak starannie unikała przez te wszystkie lata. Wyglądało na to, że los postanowił zakpić z ich planów.
Mogę zamienić się z kimś powiedział Marek.
Nie ma potrzeby przerwała Jola. Jesteśmy dorośli.
Marek skinął głową i usiadł obok. Pachniał tym samym wodą kolońską, a ten zapach boleśnie dotknął coś głęboko w środku. Ile razy budziła się, czując go
Jak praca? zapytał po starcie, gdy cisza stała się nie do zniesienia.
Dobrze. Otworzyłam własną szkołę jogi odpowiedziała, starając się mówić neutralnie. A ty wciąż tam, gdzie zawsze?
Nie, przeszedłem do konsultingu. Pamiętasz, zawsze o tym marzyłem?
Oczywiście pamiętała. Jak i to, o ile się przez to kłócili. Ona bała się zmian, on pragnął czegoś nowego. Teraz, po latach, oboje dostali to, czego chcieli. Dlaczego więc tak dziwnie ściskało ją w sercu?
Mama będzie się cieszyć, że przyjechałaś powiedział Marek po chwili milczenia. Wciąż trzyma tę ceramiczną wazę, którą podarowałaś jej na poprzedni jubileusz.
Anna Zygmuntówna zawsze była Jola zawahała się, dobierając słowa, dla mnie bardzo dobra.
Nawet po rozwodzie mówiła, że byłaś najlepszą synową, o jakiej mogła marzyć.
Jola poczuła, jak zdradliwie łaskocze ją w oczach. Sięgnęła po książkę, próbując ukryć wzruszenie.
Co czytasz? Marek spojrzał na okładkę.
Czas przebaczać odpowiedziała, i oboje zamilkli, uświadamiając sobie ironię tytułu.
Resztę lotu spędzili w ciszy, ale już innej nie napiętej jak struna, lecz niemal przytulnej, jak kiedyś. Gdy samolot wylądował w Krakowie, Marek pomógł jej wyjąć torbę z półki bagażowej.
Może weźmiemy jedną taksówkę? zaproponował. W końcu jedziemy w tę samą stronę.
Jola zawahała się. Trzy lata temu rozstali się, pewni, że już nigdy nie znajdą się tak blisko. A jednak oto byli, i świat się nie zawalił.
Dobrze kiwnęła głową. Tylko ja będę pilnować nawigacji, bo ty zawsze się z nią kłócisz.
Marek się roześmiał, i od tego znajomego śmiechu coś drgnęło w jej sercu. Może czasem trzeba po prostu puścić przeszłość, by teraźniejszość stała się jaśniejsza?
Wychodząc z samolotu, uświadomiła sobie, że po raz pierwszy od dawna nie żałowała tego przypadkowego spotkania. Przed nimi był jubileusz, uroczysty stół i niezręczne spojrzenia rodziny. Ale teraz wiedziała dadzą radę. W końcu zawsze to potrafili.
Taksówka wiła się wieczornymi ulicami Krakowa. Jola, jak obiecała, śledziła trasę, czasem podpowiadając kierowcy. Marek siedział obok, dzieliła ich tylko torba na środkowym siedzeniu.
Tutaj w prawo powiedziała Jola, a Marek mimowolnie się uśmiechnął: zawsze pamiętała drogę do jego rodziców lepiej niż on sam.
Pamiętasz, jak pierwszy raz przyjechaliśmy do mamy? nagle zapytał. Przez całą drogę się denerwowałaś
No jasne! prychnęła Jola. Trzy razy się przebierałam przed wyjściem. Chciałam dobrze wypaść.
A na końcu wylałaś na siebie barszcz
Oboje wybuchnęli śmiechem, i na chwilę wydawało się, że czas się cofnął. Ale taksówka zatrzymała się przed znajomym domem, i moment rozpłynął się w wieczornych cieniach.
Anna Zygmuntówna z radością przywitała ich na progu:
Przyjechaliście razem? Cóż za niespodzianka!
Przez przypadek spotkaliśmy się w samolocie pospiesznie wyjaśniła Jola, widząc, jak w oczach teściowej zapala się nadzieja.
Wchodźcie, wchodźcie! Joluś, przygotowałam twój pokój, ten sam
Jola zastygła. Jej pokój sypialnia na piętrze, gdzie zawsze zatrzymywali się podczas wizyt. Tam, gdzie rano słońce malowało wzory na tapetach, a z okna widać było starą jabłoń
Mamo, może ja lepiej prześpię się w salonie? zaczął Marek.
Ani mi się waż! odcięła Anna Zygmuntówna. Jutro będą goście. Jola śpi w sypialni, ty w swoim dziecinnym. Jak zawsze.
Jak zawsze te słowa odbiły się echem w jej myślach. Wszystko było już inne, ale nikt nie śmiał się sprzeciwić Annie Zygmuntównie.
Wieczór minął w wirze przygotowań. Jola pomagała w kuchni, Marek na strychu przeglądał stare pudła matka od dawna go prosiła. Starannie unikali zostawania sam na sam, ale pod jednym dachem nie było to łatwe.
W nocy Jola długo nie mogła zasnąć. Kojarzyło się z
