Alicja wyleciała na jubileusz teściowej dzień wcześniej niż reszta rodziny. Gdy tylko usiadła w fotelu samolotu, drgnęła ktoś niespodziewanie zawołał ją po imieniu…
Nerwowo kręciła pasek torebki, stojąc w kolejce do odprawy. Do uroczystości było jeszcze całe dwadzieścia cztery godziny, ale Alicja celowo wybrała wcześniejszy lot. Wiedziała, że Marek, jak zwykle, zostawi wszystko na ostatnią chwilę i pewnie poleci dopiero następnego dnia rano. Minęły trzy lata od rozwodu, a przez cały ten czas udawało im się żyć w tym samym mieście, nigdy się nie spotykając. Teraz najmniej na świecie chciała naruszyć tę kruche status quo.
„Miejsce 12A” przebiegła wzrokiem po karcie pokładowej. Przy oknie, jak lubiła. W samolocie Alicja sięgnęła po książkę nową powieść, którą zaczęła czytać wczoraj i nie mogła się od niej oderwać. Historia o miłości, zdradzie i wybaczeniu. Kiedyś unikała takich tematów, ale czas leczy rany.
„Alicja?” znajomy głos sprawił, że drgnęła. „Ależ niespodzianka…”
Powoli podniosła wzrok. Marek stał w przejściu, trzymając walizkę. Wciąż taki sam wysportowany, w swojej ulubionej szarej marynarce. Tylko na skroniach pojawiły się siwe włosy, których wcześniej nie zauważyła.
„Zawsze się spóźniasz” wyrwało jej się zamiast powitania.
„A ty zawsze wszystko planujesz z wyprzedzeniem” uśmiechnął się, wyjmując bilet. „Hmm… 12B.”
Poczuła, jak policzki zaczynają jej płonąć. Trzy godziny lotu obok osoby, której tak starannie unikała przez te wszystkie lata. Los najwyraźniej postanowił zakpić z ich planów.
„Mogę zamienić się z kimś…” zaczął Marek.
„Nie ma potrzeby” przerwała Alicja. Jesteśmy dorośli.
Skinął głową i usiadł obok. Pachniał tym samym wodą kolońską, a ten zapach boleśnie poruszył coś głęboko w jej sercu. Ile razy budziła się, czując go…
„Jak praca?” zapytał po starcie, gdy cisza stała się nie do zniesienia.
„Dobrze. Otworzyłam własne studio jogi” odpowiedziała, starając się mówić spokojnie. „Ty wciąż w tej samej firmie?”
„Nie, przeszedłem do konsultingu. Pamiętasz, że zawsze o tym marzyłem?”
Oczywiście pamiętała. Tak jak pamiętała, ile kłótni to między nimi wywołało. Ona bała się zmian, on pragnął nowego. Teraz, po latach, oboje dostali to, czego chcieli. Dlaczego więc tak ściskało ją w gardle?
„Mama będzie się cieszyć, że cię widzi” powiedział Marek po chwili milczenia. „Wciąż przechowuje tę ceramiczną wazę, którą podarowałaś jej na ostatni jubileusz.”
„Krystyna zawsze była…” Alicja zawahała się, dobierając słowa „…dla mnie bardzo dobra.”
„Nawet po rozwodzie mówiła, że byłaś najlepszą synową, o jakiej mogła marzyć.”
Poczuła, jak zdradziecko szczypią ją oczy. Sięgnęła po książkę, próbując ukryć wzruszenie.
„Co czytasz?” Marek spojrzał na okładkę.
„’Czas wybaczać'” odpowiedziała i oboje zamilkli, uświadamiając sobie ironię tytułu.
Resztę lotu spędzili w ciszy, ale była to już inna cisza nie napięta jak struna, a niemal przytulna, jak dawniej. Gdy samolot wylądował w Krakowie, Marek pomógł jej zdjąć torbę z półki bagażowej.
„Może weźmiemy jedno taxi?” zaproponował. „W końcu jedziemy w tę samą stronę.”
Alicja się zawahała. Trzy lata temu rozstali się, przekonani, że już nigdy nie będą razem. A jednak oto są, a świat się nie zawalił.
„Dobrze” skinęła głową. „Tylko ja będę pilnować trasy, bo ty zawsze się kłócisz z nawigacją.”
Marek się zaśmiał i od tego znajomego śmiechu coś zadrżało w jej sercu. Może czasem trzeba po prostu puścić przeszłość, aby teraźniejszość stała się jaśniejsza?
Wychodząc z samolotu, uświadomiła sobie, że po raz pierwszy od dawna nie żałuje przypadkowego spotkania. Przed nimi był jubileusz, świąteczny stół i zakłopotane spojrzenia rodziny. Ale teraz wiedziała dadzą radę. W końcu zawsze to potrafili.
Taxi wiło się wąskimi uliczkami Krakowa. Alicja, jak obiecała, śledziła trasę, czasem podpowiadając kierowcy. Marek siedział obok, dzieląc ich tylko torba na środkowym siedzeniu.
„Tutaj w prawo” powiedziała Alicja, a Marek mimowolnie się uśmiechnął zawsze pamiętała drogę do jego rodziców lepiej niż on sam.
„Pamiętasz, jak pierwszy raz przyjechaliśmy do mamy?” nagle zapytał. „Ty całą drogę się denerwowałaś…”
„Jakżeby inaczej!” prychnęła Alicja. „Trzy razy się przebierałam przed wyjściem. Chciałam zrobić dobre wrażenie.”
„A w efekcie wylałaś na siebie barszcz…”
Wybuchnęli śmiechem i przez chwilę wydawało się, że czas się cofnął. Ale taxi zatrzymało się przed znajomym domem, a ta chwila rozpłynęła się w wieczornym zmierzchu.
Krystyna powitała ich w progu, klaszcząc w dłonie:
„Przyjechaliście razem? Co za niespodzianka!”
„Spotkaliśmy się przypadkiem w samolocie” pośpiesznie wyjaśniła Alicja, widząc, jak w oczach teściowej zapala się nadzieja.
„Wchodźcie, wchodźcie! Alu, przygotowałam twój pokój, ten sam…”
Alicja zastygła. „Jej” pokój sypialnia na piętrze, gdzie zawsze zatrzymywali się z Markiem podczas wizyt. Gdzie rano słońce malowało wzory na tapetach, a z okna widać było starą jabłoń…
„Mamo, może ja lepiej prześpię się w salonie?” zaczął Marek.
„Ani mi się waż!” ucięła Krystyna. „Tam jutro będą goście. Ala śpi w sypialni, ty w swoim dziecięcym pokoju. Jak zawsze.”
„Jak zawsze” te słowa odbiły się echem w jej myślach. Naprawdę nic już nie było „jak zawsze”, ale nikt nie śmiał się sprzeciwić Krystynie.
Wieczór minął na przygotowaniach. Alicja pomagała w kuchni, Marek przeglądał stare pudełka na strychu matka od dawna go o to prosiła. Starannie unikali pozostawania sam na sam, ale pod jednym dachem okazało się to trudne.
W nocy Alicja długo nie mogła zasnąć. Łóżko wydawało się zbyt szerokie, zbyt puste. Za ścianą, w dawnym pokoju dziecięcym, skrzypiała podłoga wyglądało na to, że Marek też nie spał. Rozpoznawała te dźwię
