– To Zofia? Żona Sławomira?
– Tak… A pani kim jest?
– To nieważne, ważne, po co przyszłam! Pakujcie się i wynocha z tego mieszkania. Ja i Sławomir kochamy się, on się do mnie wprowadza. Sam tak postanowił!
Zofia osłupiała patrzyła na kobietę, która pojawiła się w jej drzwiach sobotniego poranka. Efektowna brunetka po trzydziestce emanowała agresywną pewnością siebie. Drogie tipsy, krzykliwy makijaż, skórzana kurtka z ćwiekami – wszystko krzyczało o chęci zrobienia wrażenia.
– Przepraszam, co…?
– Nie udawaj głupiej! – nieznajoma przekroczyła próg. – Sławomir ma dość twojego despotyzmu. Codziennie mówi, jak go nie rozumiesz, jak dusisz wszystkie jego pomysły na biznes! Już dawno podjął decyzję.
Mówiła coś jeszcze, ale Zofia już tego nie słyszała. W uszach szumiało. Sławomir? Ten sam, który wczoraj jadł kolację w tej kuchni, prosił o pieniądze na nowy projekt i całował ją na dobranoc, mówiąc, jaka jest wspaniała?
– Proszę wejść – jej własny głos wydał się obcy. – Chyba mamy coś do omówienia.
Jej obraz świata runął i ułożył się na nowo. Było niewyobrażalnie boleśnie, ale… tak było dobrze.
– Nazywam się Kinga – wyzywająco rzuciła brunetka, przekraczając próg. – I nie przyszłam dyskutować, tylko cię wyrzucić.
Zofia w milczeniu przeszła do kuchni. Po raz pierwszy w pięciu latach małżeństwa czuła tak przerażającą jasność myśli. *Jak mogłam być taka ślepa?* A może nie ślepa. Po prostu nosiła różowe okulary, a przez nie wszystko wygląda inaczej. Tylko że różowe okulary tłuką się szkłem do środka.
W pamięci pojawiły się fragmenty przeszłości. Oto ona – świetna agentka nieruchomości z własnym mieszkaniem. On – Sławomir, z kubkiem kawy i rozbrajającym uśmiechem w kawiarni. Wytarty portfel, tani garnitur, ale wielkie plany: *„Teraz to tylko przejściowe trudności, ale niedługo się odmieni. Zobaczysz, ja jeszcze zajdę daleko!”*
Ona topniała pod jego zalotami. Kwiaty, może i tanie, ale codziennie. Romantyczne spacery. Oświadczyny po trzech miesiącach. A potem, zaraz po ślubie: *„Kochanie, pożyczysz dziesięć tysięcy? Trzeba pilnie zainwestować w jeden projekt, to nasza szansa!”* Pożyczyła. Potem znowu i znowu. Przez te wszystkie lata wierzyła w jego „wielkie plany”, sama kręcąc się jak wiewiórka w kole. A on, jak się okazało, plany układał z inną.
W kuchni zapanowała cisza.
– Niezły układ – zauważyła Kinga, oglądając kuchnię tonem gospodyni. – Sławek mówił, że sam wybierał mieszkanie. Ma nienaganny gust.
– Chwilę… – Zofia wyszła do przedpokoju i wróciła ze skórzaną teczką. – Chcę ci coś pokazać. Umowa kupna-sprzedaży, akt własności. Zwróć uwagę na datę. Trzy lata przed poznaniem Sławomira. I na nazwisko właściciela.
Kinga nerwowo oblizała wargi. Jej pewność siebie topniała.
– Ale on mówił… że ma własną agencję nieruchomości…
Zofia otworzyła laptop i weszła na konto bankowe:
– A to moje zarobki. Jestem główną agentką w dużej firmie.
Na ekranie wyświetlił się wyciąg – regularne, pokaźne wpływy. Kinga opadła na krzesło.
– Niech zgadnę, i od ciebie ciągnął pieniądze? Opowiadał o superdochodowych inwestycjach?
– Włożyłam prawie dwieście tysięcy – głucho powiedziała Kinga. – Obiecał, że za miesiąc będzie pierwszy zysk…
– Będzie! – rozległ się głos Sławomira w drzwiach. – Pieniądze wrócą z nawiązką, przecież obiecałem!
Do kuchni wszedł Sławomir w drogim kaszmirowym swetrze – prezencie od Zofii.
– Sławek? – Kinga zerwała się. – Miałeś być na spotkaniu z inwestorami!
– Wczoraj prosił mnie o pieniądze na pilny projekt – cicho powiedziała Zofia. – Widzę, ja byłam tym inwestorem.
Sławomir zastygł, patrząc to na jedną, to na drugą. W końcu twarz rozjaśnił mu znajomy uśmiech:
– Dziewczyny, zaraz wszystko wyjaśnię. Kinga, twoje pieniądze są w bezpiecznym miejscu…
– Gdzie?! – Kinga podeszła do niego. – Sprzedałam samochód, pożyczyłam od rodziców! Gdzie moje pieniądze?!
– Wszystko przemyślałem! – w jego głosie pojawiła się nuta paniki. – Za miesiąc…
– Wszystkim? – Zofia powoli wstała. – Ile jeszcze kobiet finansuje twoje „projekty”?
Sławomir oblizał spierzchnięte wargi, próbując tłumaczyć, że z Kingą to tylko „interesy”.
– Interesy? – Kinga zaśmiała się gorzko. – A randki? A wyznania miłości? Przysięgałeś, że bez mnie nie dasz rady żyć!
W końcu pod presją się przyznał:
– No wiesz, był jeden projekt… w internecie… prawie pewniak…
– Przegrałeś je? – Kinga złapała się za głowę. – Boże, przepuściłeś wszystkie moje oszczędności na zakładach?
– Nie wszystkie! – podniósł ręce. – Jeszcze coś zostało! Oddam! Mam system…
– System? – Zofia uśmiechnęła się gorzko. – Pożyczyć od żony, żeby oddać kochance? Czy na odwrót?
Kinga złapała za torebkę:
– Koniec. Mam dość. Zgłoszę cię na policję.
Drzwi wejściowe zatrzasnęły się. Sławomir bezradnie spojrzał na Zofię:
– Kochanie, wybacz… To przez te pieniądze, pogubiłem się… Kocham tylko ciebie!
– Wiesz, co jest najgorsze? Nie to, że znalazłeś inną. Tylko to, że sam wierzysz w swoje kłamstwa.
– Zmienię się! Daj mi jeszcze jedną szansę!
– Przenocujesz w salonie. Jutro spakujesz się i wyjdziesz.
– Ale gdzie mam iść?
– To już nie mój problem – wzruszyła ramionami. – Przecież masz system! Sprawdzisz, jak działa.
Poranek był słoneczny. Sławomir zakradł się do kuchni.
– Zofia… zrozumiałem wszystko. Możemy zacząć od nowa! Znajdę pracę, spłacę długi…
– Wnoszę o rozwód.
Sławomir zastygł:
– Nie możesz… A co ze mną? Gdzie ja pójdę?
– A gdzie miałeś iść, kiedy obiecywaZofia zamknęła za nim drzwi, a za szybą zobaczyła, jak Sławomir bez celu wlecze się ulicą, już szukając kolejnej ofiary na swoje puste obietnice.
