Jestem w ciąży powiedziałam radośnie do męża. Ja też odpowiedziała moja siostra, wychodząc z naszej sypialni
Uśmiech sam pojawił się na mojej twarzy, gdy wypowiedziałam te słowa.
Krzysztof, który stał przy oknie, zastygł w bezruchu. Nawet się nie odwrócił, ale w odbiciu szyby zobaczyłam, jak napinają się jego ramiona.
Czekałam na uściski, okrzyki radości, cokolwiek ale nie na tę dziwną, nieruchomą pozę.
Ja też cicho odezwał się głos Hani.
Moja siostra wyszła z naszej sypialni. Miała na sobie koszulkę Krzysztofa tę samą, w której zwykle spał, moją ulubioną.
Poprawiła włosy, a ten codzienny gest wydał się tak naturalny, tak domowy, że na chwilę pociemniało mi w oczach.
W pamięci, jak błyski, pojawiły się sytuacje, którym wcześniej nie poświęcałam uwagi.
Krzysztof, który został na zebraniu do późna, a Hania, która wpadła tylko pogadać, nerwowo zerkała na telefon.
Śmiali się z żartów, które rozumieli tylko oni, a ja stałam obok, czując się jak intruz na własnym przyjęciu.
Masz klucz, Haniu? pytał, gdy wyjeżdżaliśmy na wakacje. Podlej kwiatki. Nie ma nikogo, komu mógłbym bardziej zaufać.
I cieszyłam się, jaka to my zgodna rodzina.
Co? powtórzyłam, choć doskonale usłyszałam. Mój głos brzmiał obco, drewniano.
Aniu, wszystko ci wyjaśnię w końcu odwrócił się Krzysztof. Jego twarz była biała jak ściana w szpitalu. To nie to, co myślisz. To pomyłka.
Hania patrzyła na mnie prosto, nie odwracając wzroku. W jej oczach nie było ani śladu skruchy tylko zmęczenie i jakaś zła, uparta determinacja.
To nie pomyłka odcięła się, spoglądając na Krzysztofa. Przestań kłamać. Chociaż teraz.
Rzucił w jej stronę wściekłe spojrzenie.
Zamknij się!
Przenosiłam wzrok z męża na siostrę. Na tego, z którym przez pięć lat budowaliśmy naszą przyszłość, i na tę, z którą dzieliłam dziecięce sekrety.
Stali zaledwie dwa metry ode mnie, ale wydawało się, że dzieli nas przepaść. I w tę przepaść wpadły wszystkie nasze my nasze plany, czułość, nasze nienarodzone jeszcze dziecko.
Pomyłka, więc powtórzyłam, a moje usta wykrzywiły się w gorzkim uśmiechu. U was dwojga będzie pomyłka? Czy każdy ma swoją?
Krzysztof zrobił krok w moją stronę, wyciągając ręce.
Aniu, kochanie, porozmawiajmy. Tylko nie teraz. Haniu, wyjdź.
Nigdzie nie idę spokojnie odpowiedziała siostra, krzyżując ramiona. Oboje spodziewamy się dziecka. I nie pozwolę ci znowu udawać, że mnie nie ma.
Odsunęłam się od Krzysztofa, opierając plecy o chłodną ścianę przedpokoju.
Wynoście się wyszeptałam.
Co?
Wynoście się. Oboje.
Nie ruszyli się. Moje słowo, które jeszcze kilka minut temu miało znaczenie, teraz stało się pustym dźwiękiem.
Aniu, nie działaj pod wpływem emocji zaczął Krzysztof tonem, którego nienawidziłam. Tonem, którego używał, gdy chciał, żebym weszła w jego sytuację. Jesteś mądrą kobietą. Jesteśmy dorośli. Tak, zawiniłem. Ale teraz trzeba myśleć o dzieciach. O naszych dzieciach.
Zaakcentował ostatnie słowa, próbując na nowo związać nas iluzją wspólnej przyszłości.
O jakich naszych dzieciach mówisz? zapytałam cierpko. O tym, które będzie wychowywane przez samotną matkę, czy o tym, które urodzi się kochance ojca?
Hania drgnęła i cicho szlochnęła.
Nie nazywaj mnie tak. Nic nie wiesz.
Naprawdę? odwróciłam się do niej. Zimna wściekłość wypierała szok. Więc oświeć mnie. Co powinnam wiedzieć? Że spałaś z moim mężem w moim łóżku? To za mało?
To nie tak było! jej głos stał się mocniejszy. Kochamy się. To nie była zwykła przygoda.
Krzysztof złapał się za głowę.
Haniu, prosiłem cię!
A ja już nie mogę milczeć! krzyknęła. Mam dość bycia tajemnicą, pomyłką do naprawienia! Aniu, ty zawsze dostawałaś wszystko. Idealnego męża, idealny dom. A ja? Zawsze byłam na drugim planie. Po prostu siostra Ani.
Jej słowa były tak przesiąknięte dawną urazą, że na chwilę się zagubiłam. Nie tłumaczyła się oskarżała.
Przypomniałam sobie, jak w dzieciństwie mama mówiła: Ania jest mądra, a Hania ładna. Każde ma swoje. Wyglądało na to, że Hania nigdy nie pogodziła się ze swoim swoim.
Więc postanowiłaś wziąć moje? cicho zapytałam.
Wzięłam to, co było niczyje! odparła. On nie był z tobą szczęśliwy. Po prostu nie chciałaś tego widzieć.
Spojrzałam na Krzysztofa. Unikał mojego wzroku. I zrozumiałam, że Hania ma rację. Nie w kwestii miłości, oczywiście, ale w tym, że on pozwolił jej tak myśleć, narzekając na mnie, tworząc między nimi chory związek podsycany jego słabością i jej zazdrością.
Dobrze powiedziałam, a mój spokój sprawił, że oboje się spięli. Załóżmy. Co proponujecie? Żyć we troje? Układać harmonogram?
Krzysztof podniósł głowę.
Przestań! To nierozsądne. Proponuję na razie żyć osobno. Wynajmę Hani mieszkanie. Będę wam obu pomagał. Potrzebujemy czasu, żeby wszystko przemyśleć.
Mówił tak, jakby omawiał projekt biznesowy. Podział aktywów. Zarządzanie ryzykiem.
Chcesz, żebym tu siedziała, w ciąży, i czekała, aż zdecydujesz, do której z twoich ciężarnych kobiet wrócisz? roześmiałam się. Śmiech brzmiał przerażająco, zgrzytliwie.
Aniu, wszystko komplikujesz.
Nie, Krzysztofie. Ty wszystko uprościłeś. Do poziomu zwierząt. Wynoście się. I zabierz ją. Rzeczy odbierzesz później. Jak mnie nie będzie.
Wyjęłam telefon i wybrałam numer.
Halo, och
