**Dziennik, 15 października**
Jeśli będziesz się sprzeciwiać, mój syn wyrzuci cię na ulicę oświadczyła teściowa, zapominając, czyje to mieszkanie.
Kasiu, upiecz na jutro kapuśniak oznajmiła Jadwiga Kowalska, wchodząc do kuchni i siadając przy stole. Od dawna nie jadłam porządnego ciasta, a ty wciąż gotujesz jakieś dziwne potrawy.
Kasia odwróciła się od kuchenki, gdzie smażyła kotlety na obiad. Teściowa siedziała z typowym dla siebie niezadowolonym wyrazem twarzy, poprawiając swój dobrze znany, bordowy sweter.
Jestem uczulona na kapustę, Jadwigo odparła spokojnie, przewracając kotleta. Nie upiekę go.
Jak to nie upieczesz? głos teściowej stał się ostry. Proszę cię, a ty odmawiasz? Kim ty jesteś, żeby się ze mną sprzeczać? Za moich czasów synowe szanowały starszych!
To nie kwestia szacunku Kasia przestawiła patelnię na inny palnik. Jeśli ugotuję kapustę, dostanę reakcji alergicznej. Jeśli tak bardzo ci zależy, upiecz sama.
Żebym ja piekła? Jadwiga zerwała się z krzesła. Nie jestem twoją służącą! Jesteś panią domu, więc gotuj to, co każę! A twoja alergia to tylko wymyślona wymówka. Po prostu leniwie ci się zajmować ciastem!
Jadwigo, co ma lenistwo do rzeczy? Kasia odwróciła się w jej stronę. Gotuję codziennie, sprzątam, pierzesz. Ale kapuśniaka nie zrobię, bo fizycznie nie mogę!
Nie możesz, czy nie chcesz? teściowa podeszła bliżej, mrużąc oczy. Myślisz, że skoro mój syn cię poślubił, możesz mi rozkazywać? Zobaczymy, kto tu naprawdę rządzi!
W przedpokoju zadźwięczały klucze Marek wrócił do domu. Twarz Jadwigi natychmiast przybrała wyraz cierpiętniczy.
Marku, synu rzuciła się do niego. Dobrze, że jesteś. Twoja żona zupełnie straciła respekt! Poprosiłam ją o ciasto, a ona się wymądrza i odmawia!
Marek zdjął kurtkę i spojrzał na żonę zmęczonym wzrokiem; stała przy kuchence z naprężoną twarzą.
Kasiu, o co chodzi? zapytał, wieszając kurtkę w szafie. Dlaczego odmawiasz mojej matce?
Jestem uczulona na kapustę, Marku odparła cicho. Już to Jadwidze wytłumaczyłam.
Uczulenie? Jakie uczulenie? machnął ręką. Mamo, nie martw się. Kasia upiecze ciasto jutro. Prawda, kochanie?
Kasia milcząco spojrzała na męża, potem na teściową, która uśmiechała się triumfalnie. W sercu ścisnęło ją z bólu.
Nie, nie upiekę powiedziała stanowczo, zdejmując fartuch i kierując się do drzwi. Możecie zjeść sami.
Weszła do sypialni i zamknęła za sobą drzwi. Za ścianą słychać było stłumione głosy Marek i matka spokojnie jedli obiad, rozmawiając o codziennych sprawach. Jakby nic się nie stało. Jakby jego żona nie wyszła zdenerwowana, tylko rozpłynęła się w powietrzu.
Rano Kasia wstała wcześniej niż zwykle. Jadwiga jeszcze spała w domu panowała nietypowa cisza. Marek siedział przy kuchennym stole z kubkiem kawy, przeglądając wiadomości w telefonie.
Marku, musimy porozmawiać usiadła naprzeciw niego, splatając dłonie. Na poważnie.
Spojrzał znad ekranu, marszcząc brwi.
O co chodzi?
O twoją matkę wzięła głęboki oddech. Mam dość ciągłego narzekania. Jadwiga krytykuje wszystko jak gotuję, jak sprzątam, w co się ubieram. Mam dość podporządkowywania się jej we własnym w naszym domu.
Kasia, co ty mówisz? odłożył telefon. Mama zachowuje się normalnie. Po prostu ma swoje przyzwyczajenia.
Przyzwyczajenia? jej głos stał się ostry. Tak nazywasz rozkazywanie dorosłym ludziom? Marku, może czas znaleźć twojej matce wynajęte mieszkanie? Niech żyje osobno? Jesteśmy jeszcze młodzi potrzebujemy własnej przestrzeni.
Marek trzasnął kubkiem o spodek.
Proponujesz wyrzucić moją matkę na bruk? w jego głosie zabrzmiał metal. Ona chciała z nami mieszkać, a ty chcesz ją wykopać?
Nie mówię tego sięgnęła do niego, ale się odsunął. Tylko osobne miejsce. Moglibyśmy pomóc z czynszem
Słuchaj, nie podoba mi się to wstał i zaczął szykować się do pracy. Mama nikomu nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie pomaga nam w życiu: gotuje, sprząta.
Kiedy ona gotuje? Kasia też wstała. Marku, otwórz oczy! Pracuję, wracam do domu, gotuję obiad, sprzątam, pierzesz. A twoja matka tylko krytykuje!
Dość przerwał jej, zakładając kurtkę. Nie chcę już o tym słuchać. Mama zostaje z nami. I kropka.
Drzwi zatrzasnęły się za nim z nieprzyjemnym metalicznym dźwiękiem. Kasia została sama w kuchni, wpatrując się w niedopitą kawę męża. Gorycz z tej rozmowy rozlała się w niej jak ten zimny napój. Powoli wzięła kubek, umyła go i odstawiła do suszenia.
Drażniła ją ta niesprawiedliwość. Teściowa oddała swoje mieszkanie córce, a potem uparła się, żeby żyć z nimi. A Marek nie widział w tym nic dziwnego! Kasia miała dość życia pod czujnym okiem jego matki.
Pół godziny później w kuchni pojawiła się Jadwiga. Włosy miała starannie ułożone, szlafrok zapięty pod szyję. Na twarzy malowało się skrajne niezadowolenie.
No i jaką scenę urządziłaś zaczęła teściowa, nawet nie witając się. Taka niegrzeczna! Myślałaś, że mój syn cię poprze?
Kasia w milczeniu nalała sobie herbaty, starając się nie reagować na prowokację.
Widzisz? ciągnęła Jadwiga, siadając przy stole. Mój syn stanął po mojej stronie! To znaczy, że wie, kto tu rządzi. A skoro tak, to masz mnie słuchać!
Kasia postawiła czajnik odrobinę mocniej niż planowała.
Dzisiaj posprzątasz całe mieszkanie, żeby lśniło teściowa mówiła dalej mentorującym ton
