Jeśli uważasz, że nic dla ciebie nie robię, spróbuj przeżyć beze mnie! wybuchnęła żona.
Tego wieczoru cisza w domu wydawała się szczególnie ciężka. Jadwiga powoli mieszała zupę, wsłuchując się w monotonne tykanie zegara na ścianie. Kiedyś ten dźwięk ją irytował w czasach, gdy dom wypełniały głosy synów, śmiech i nieustanny ruch. Teraz tykanie stało się jedynym towarzyszem w pustej przestrzeni niegdyś gwarnego mieszkania.
Spojrzała na męża. Krzysztof, jak zwykle, siedział wpatrzony w telefon. Światło z ekranu odbijało się w jego okularach, tworząc dziwne błyski. Kiedyś znajdowała w tym coś przytulnego oto on, jej mąż, w domu, obok. Teraz ten widok budził tylko głuche rozdrażnienie.
Kolacja gotowa powiedziała, starając się, by głos brzmiał normalnie.
Skinął głową, nie podnosząc wzroku. Rozstawiła talerze piękne, z serwisu, który chowała na specjalne okazje. Choć w sumie, jakie teraz specjalne okazje? Synowie zaglądają rzadko, wnuków jeszcze nie ma. Zostali tylko we dwoje w tym dużym domu, gdzie każdy kąt przypominał o lepszych czasach.
Jadwiga nalała zupę, starannie ułożyła świeżą pietruszkę i koperek z parapetu, gdzie hodowała zioła z myślą o jego ulubionych daniach. Obok talerza położyła chleb, właśnie pokrojony w kromki.
Krzysztof w końcu odłożył telefon i wziął łyżkę. Zastygła, czekając na reakcję. Pierwsza łyżka. Druga. Przy trzeciej skrzywił się.
Znowu niedobre mruknął, odsuwając talerz.
Coś w niej pękło. Jadwiga spojrzała na swoje dłonie czerwone od gorącej wody, ze zgrubiałą skórą. Cały dzień spędziła na nogach: prała jego koszule, prasowała spodnie, gotowała tę cholerną zupę. Na kuchence dalej bulgotała jego ulubiona herbata ta, którą parzyła w specjalny sposób, bo inaczej nie smakuje.
Przeniosła wzrok na stos wyprasowanych ubrań każda rzecz złożona idealnie, tak jak lubił. Dwadzieścia pięć lat. Dwadzieścia pięć lat składała te przeklęte koszule w określony sposób, bo inaczej się gniotą.
Wiesz co jej głos zadrżał, ale nie od łez od złości. Jeśli uważasz, że nic dla ciebie nie robię, spróbuj przeżyć beze mnie!
Podniósł oczy po raz pierwszy tego wieczoru naprawdę na nią spojrzał. W jego wzroku malowało się zdziwienie, jakby nie mógł uwierzyć, że ta cicha, posłuszna kobieta podniosła głos.
Jadwiga gwałtownie wstała. Krzesło z hukiem odskoczyło, ale już ją to nie obchodziło. Chwyciła płaszcz stary, kupiony trzy lata temu, bo po co ci nowy, ten jeszcze posłuży.
Gdzie ty idziesz? w jego głosie pojawił się niepokój, ale już nie słuchała.
Drzwi wejściowe zatrzasnęły się za nią. Chłodne wieczorne powietrze uderzyło w twarz i po raz pierwszy od lat w
