Jak będziesz się sprzeczać, mój syn wyrzuci cię na bruk oznajmiła teściowa, zapominając, czyje to mieszkanie.
Marta, upiecz na jutro obiad kapuśniak powiedziała Krystyna Janowska, wchodząc do kuchni i siadając przy stole. Dawno nie jadłam porządnego ciasta, a ty ciągle gotujesz jakieś dziwne potrawy.
Marta odwróciła się od kuchenki, gdzie smażyła kotlety na obiad. Jej teściowa siedziała ze swoim zwykłym niezadowolonym wyrazem twarzy, poprawiając swój dobrze znany bordowy sweter.
Jestem uczulona na kapustę, Krystyna Janowska odparła spokojnie, przewracając kotleta. Nie zamierzam go zrobić.
Jak to nie zamierzasz? głos teściowej stał się ostry. Proszę cię, a ty odmawiasz? Kim ty się w ogóle mniemasz, żeby się ze mną sprzeczać? Za moich czasów synowe szanowały starszych!
To nie kwestia szacunku Marta przesunęła patelnię na inną palnik. Jeśli ugotuję kapustę, dostanę alergii. Zrób sobie sama, jeśli tak bardzo chcesz.
Żebym ja sama robiła? Krystyna Janowska zerwała się z krzesła. Ja nie jestem twoją służącą! To ty jesteś panią domu, więc gotuj, co ci każę! A ta twoja alergia to tylko wymówka. Po prostu leniwie ci się babrać z ciastem!
Krystyna Janowska, co lenistwo ma do rzeczy? Marta odwróciła się w stronę teściowej. Gotuję codziennie, sprzątam, pierzę. Ale kapuśniaka nie zrobię, bo fizycznie nie mogę!
Nie możesz, czy nie chcesz? teściowa podeszła bliżej, mrużąc oczy. Myślisz, że skoro mój syn cię poślubił, to możesz mną pomiatać? Zobaczymy, kto tu tak naprawdę rządzi!
W przedpokoju zadzwoniły klucze wrócił do domu Tomasz. Twarz Krystyny Janowskiej momentalnie przybrała wyraz cierpienia.
Tomku, synku podbiegła do niego. Dobrze, że jesteś. Twoja żona kompletnie się rozbestwiła! Poprosiłam ją o ciasto, a ona się wymądrza, odmawia!
Tomasz zdjął kurtkę i zmęczonym wzrokiem spojrzał na żonę, która stała przy kuchence z napiętą twarzą.
Marto, o co chodzi? zapytał, wieszając kurtkę w szafie. Dlaczego odmawiasz mojej matce?
Jestem uczulona na kapustę, Tomku odpowiedziała cicho Marta. Już to wytłumaczyłam Krystynie Janowskiej.
Uczulenie? Jakie uczulenie? Tomasz machnął ręką. Mamo, nie martw się. Marta upiecze ciasto jutro. Prawda, kochanie?
Marta milcząco spojrzała na męża, potem na teściową, która tryumfalnie się uśmiechała. Serce ścisnęło jej się z bólu.
Nie, nie upiekę powiedziała stanowczo, zdejmując fartuch i kierując się do drzwi. Zjedzcie sami obiad.
Weszła do sypialni i zamknęła za sobą drzwi. Za ścianą słychać było stłumione głosy Tomasz i jego matka spokojnie jedli obiad, rozmawiając o codziennych sprawach. A ona leżała twarzą w poduszkę, a łzy spływały jej po policzkach.
Za ścianą ciągnęła się jednostajna rozmowa Tomasz opowiadał matce o pracy, a ona potakiwała ze współczuciem. Jakby nic się nie stało. Jakby jego żona nie wyszła zdenerwowana, tylko rozpłynęła się w powietrzu.
Rano Marta wstała wcześniej niż zwykle. Krystyna Janowska jeszcze spała w domu panowała niezwykła cisza. Tomasz siedział przy kuchennym stole z kubkiem kawy, przeglądając wiadomości w telefonie.
Tomku, musimy porozmawiać usiadła naprzeciw niego, splatając dłonie. Na poważnie.
Podniósł wzrok znad ekranu, marszcząc brwi ze zdziwieniem.
O co chodzi?
O twoją matkę Marta wzięła głęboki wdech. Mam dość ciągłego narzekania. Krystyna Janowska krytykuje wszystko jak gotuję, jak sprzątam, w co się ubieram. Mam dość słuchania jej we własnym w naszym domu.
Marto, co ty mówisz? Tomasz odłożył telefon. Mama zachowuje się normalnie. Po prostu ma swoje przyzwyczajenia.
Przyzwyczajenia? głos Marty stał się ostry. Tak nazywasz rozkazywanie dorosłym ludziom? Tomku, może czas znaleźć twojej matce wynajęte mieszkanie? Niech żyje osobno? Jesteśmy jeszcze młodzi potrzebujemy własnej przestrzeni.
Tomasz z hukiem postawił kubek na spodku.
Sugerujesz, żeby wyrzucić moją matkę na ulicę? w jego głosie zabrzmiał metal. Ona poprosiła, by zamieszkać z nami, a ty chcesz ją wykurzyć?
Nie mówię tego Marta wyciągnęła do niego rękę, lecz on się odsunął. Tylko osobne miejsce. Moglibyśmy pomóc z czynszem
Słuchaj, to mi się nie podoba Tomasz wstał i zaczął się zbierać do pracy. Mama nikomu nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie ułatwia nam życie, gotuje, pomaga w domu.
Kiedy ona gotuje? Marta też wstała. Tomku, otwórz oczy! Ja pracuję, wracam do domu, gotuję obiad, sprzątam, piorę. A twoja matka tylko krytykuje!
Dość przerwał jej, zakładając kurtkę. Nie chcę o tym więcej słuchać. Mama zostaje z nami. I kropka.
Drzwi zatrzasnęły się za nim z nieprzyjemnym metalicznym dźwiękiem. Marta została sama w kuchni, wpatrując się w niedopitą kawę męża. Gorycz po tej rozmowie rozlała się w niej jak ten zimny napój. Powoli wzięła kubek, umyła go i odstawiła do suszenia.
Drażniła ją ta niesprawiedliwość. Teściowa oddała swoje mieszkanie córce, a potem uparła się, by zamieszkać z nimi. I Tomasz nie widział w tym nic dziwnego! Marta miała dość życia pod czujnym okiem jego matki.
Pół godziny później w kuchni pojawiła się Krystyna Janowska. Jej włosy były starannie ułożone, szlafrok zapięty pod szyję. Na twarzy malowało się skrajne niezadowolenie.
No i jaką scenę zrobiłaś zaczęła teściowa, nawet nie witając się. Taka nieżyczliwa! Myślałaś, że mój syn stanie po twojej stronie?
Marta w milczeniu nalała sobie herbaty, starając się nie reagować na prowokację.
Widzisz? ciągnęła Krystyna Janowska, siadając przy stole. Mój syn stanął po mojej stronie! To znaczy,
