«Dziękuję ci, Wojteczku! Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła» – pojawiło się powiadomienie na ekranie smartfona.
Telefon męża zadrżał w jej dłoni. Alicja mimowolnie spojrzała na wyświetlacz. Nadawcą była jakaś Marysia. Wiadomość zakończona była kokieteryjnym serduszkiem.
Alicja szeroko otworzyła oczy. Marysia? Wojteczku? Mogłaby pomyśleć, że to daleka krewna lub koleżanka z pracy, gdyby nie jedno „ale” – Wojtek nigdy nie wspominał o żadnej Marysi. A może jednak?
Szybko opanowała emocje. Najpierw trzeba wszystko wyjaśnić, a potem wyciągać wnioski. Mimo to w sercu poczuła ukłucie zazdrości.
— Kim jest Marysia? — Alicja starała się, by jej głos nie zadrżał.
Wojciech, który właśnie spokojnie pił kawę, nawet nie zrozumiał od razu, o co chodzi.
— Co?
— Marysia — powiedziała przez zaciśnięte zęby, pokazując mu telefon. — Kto to?
Mąż spojrzał na ekran, w jego oczach przemknął niepokój. Odwrócił wzrok i wzruszył ramionami.
— To… Marina.
Alicja zastygła.
— Jaka Marina?
— No… Moja była. Nic między nami nie ma.
Powoli odłożyła jego telefon na stół i skrzyżowała ręce na piersi.
— Była dziewczyna nazywa cię „Wojteczkiem”, dziękuje za coś z serduszkiem? Na poważnie?
Wojciech znów wzruszył ramionami, jakby to był temat nie wart dyskusji.
— No tak. Trochę jej pomogłem. Pożyczyłem trochę pieniędzy.
Alicję zalała fala gniewu.
— Dałeś pieniądze swojej byłej?!
— No tak, co w tym złego?
— Co w tym złego?! — przedrzeźniła go. — Naprawdę? Uważasz to za normalne? Brać z naszego wspólnego budżetu i przekazywać jakimś Marysiom?
W końcu spojrzał jej w oczy.
— Alicja, robisz z igły widły. Znam ją od lat. Dlaczego nie mogę jej pomóc?
Roześmiała się, ale w tym śmiechu nie było radości.
— Jesteś żonaty, Wojtek. Żonaty! Ze mną. A pomagasz kobiecie, z którą byłeś przede mną.
Westchnął z irytacją, jakby tłumaczył coś dziecku.
— Nie rozstaliśmy się w gniewie. Nie jest mi obca.
— A ja jestem?
Wojciech milczał. Alicja pokręciła głową i ciężko westchnęła.
— Jak długo to już trwa?
— Co dokładnie?
— Wasza urocza przyjaźń.
Znów odwrócił wzrok.
— Zawsze utrzymywaliśmy kontakty. Jeszcze przed tobą. Po prostu wcześniej o tym nie mówiłem. Nie chciałem cię denerwować.
Alicja poczuła, jak jej wnętrze lodowacieje.
— Czyli przez dwa lata to ukrywałeś?
— Nie ukrywałem! Po prostu nie było powodu mówić. Nie zdradzam cię. Nie masz powodów do obaw.
Powoli wypuściła powietrze, walcząc z pokusą krzyku.
— I często jej pomagasz?
— No, czasem. Zwykle drobiazgi. Szafę złożyć, komputer naprawić.
— Czyli mój mąż biega jak złota rączka do innej kobiety?
— O co ci chodzi?! — wybuchnął. — Pomogłem, pożyczyłem! To zbrodnia?! Tobie też bym pomógł!
Alicja spojrzała na niego z zimną determinacją.
— Jeśli nie widzisz w tym niczego dziwnego, znaczy, że mamy różne spojrzenie na małżeństwo.
Odwróciła się i wyszła z kuchni. Nie chciała teraz widzieć jego twarzy.
Nie pamiętała, jak minął ten dzień. Czuła tylko wir emocji: gniew, zranienie, dezorientację. Próbowała analizować sytuację, ale w głowie kołatało tylko jedno pytanie: „Jak mogłam tego nie zauważyć?”
Wojciech nie wyglądał na winnego. Teraz już nie ukrywał, że utrzymuje kontakt z Marysią, ale zachowywał się, jakby to była oczywistość.
W ciągu następnych tygodni układanka stała się jasna. Gdy Alicja wiedziała, czego szukać, wszystko było oczywiste. Jej mąż regularnie zostawał w pracy co kilka dni. Co kilka dni Marysia miała „nagłe” problemy wymagające natychmiastowej pomocy.
— Wieczorem wpadnę do Marysi — rzucił obojętnie przy kolacji. — Ma problem z pralką.
Alicja odłożyła widelec i zmrużyła oczy.
— W całym mieście nie ma innych fachowców?
— Daj spokój, czy to taki problem pomóc?
— Dla ciebie nie. Dla mnie tak.
— Znowu to samo? Znowu zaczynasz?
— Oczywiście — odpowiedziała chłodno. — Bo twoja była dziewczyna ciągle „przypadkiem” wpada w tarapaty. Dobrze, że nie macie wspólnych dzieci.
Wojciech spojrzał na nią lekko zirytowany, ale kontynuował jedzenie.
— A gdyby to była sąsiadka albo moja matka? Też zabraniałabyś pomagać?
— Różnica jest taka, że „ktoś inny” nie wzywałby cię codziennie.
— Alicja — Wojciech zmęczonym głosem odłożył widelec. — Naprawdę zachowujesz się, jakbym cię zdradzał.
— Nie wiem, czy zdradzasz, ale twoje zachowanie jest bardzo podejrzane. I to mnie denerwuje — odparła stanowczo.
Skrzywił się.
— Nie ufasz mi.
— A mam powody, żeby ufać?
Zapadła cisza.
Trzy dni później Marysia znowu się odezwała.
— Dzwoniła Marysia — oznajmił obojętnie Wojciech. — Chce kupić lodówkę, ale nie ma jak jej przewieźć.
Alicja powoli się do niego odwróciła.
— Chcesz mi powiedzieć, że wszystko rzucisz, zabierzesz samochód i pojedziesz jej wozić lodówkę?
— No, co w tym złego?
— Wojtek, naprawdę nie widzisz problemu?
— Widzę, że robisz z tego dramę.
— Nie, to ty robisz cyrk, a ja nie chcę w nim uczestniczyć. Twoja była dzwoni — a ty na pierwsze skinienie biegniesz! Jeśli tak bardzo chcesz się nią opiekować, możesz od razu się do niej wprowadzić. Zaoszczędzisz na paliwie.
— Mówisz poważnie?
— Całkowicie.
— Więc mnie wyrzuczasz?
— Nie, Wojtek. Daję ci wybór. Albo jesteś w rodzinie, albo osobno. Nie chcę cię widzieć.
Odwróciła się i wyszła. Nie da się już więcej nabierać na jego manipulacje. Może myślał, że będzie jej łatwiej, jeśli otwarcie mówi o swoich „pomocnych” wyjazdach. Ale dla Alicji to nie było budowanie zaufania, tylko cios w plecy.
Minęła doba od ich rozmowy. Alicja siedziała w kuchni i wpatrywała się w telefon. Wojciech nie dWojciech nie zadzwonił ani nie napisał, a Alicja zrozumiała w końcu, że czas zamknąć ten rozdział i iść dalej.
